Input:
DELEGOVANÁ SMERNICA KOMISIE 2014/1/EÚ
z 18. októbra 2013,
ktorou sa na účely prispôsobenia technickému pokroku mení príloha IV k smernici Európskeho parlamentu a Rady 2011/65/EÚ, pokiaľ ide o výnimku pre olovo ako legujúci prvok v ložiskách a trecích plochách zdravotníckych prístrojov vystavených ionizujúcemu žiareniu
(Text s významom pre EHP)
EURÓPSKA KOMISIA,
so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
so zreteľom na smernicu Európskeho parlamentu a Rady 2011/65/EÚ z 8. júna 2011 o obmedzení používania určitých nebezpečných látok v elektrických a elektronických zariadeniach (1), a najmä na jej článok 5 ods. 1 písm. a),
keďže:
(1)
Smernicou 2011/65/EÚ sa zakazuje používanie olova v elektrických a elektronických zariadeniach uvedených na trh.
(2)
Jediným spoľahlivým suchým mazivom, ktoré je trvanlivé a v prípade vystavenia ionizujúcemu žiareniu sa nerozkladá, je zliatina obsahujúca čiastočky olova.
(3)
V súčasnosti nie je možné upustiť od používania olova, ktoré je súčasťou zliatin pre ložiská a trecie plochy zdravotníckych prístrojov vystavovaných ionizujúcemu žiareniu, ani zaň neexistuje použiteľná náhrada.
(4)
Smernica 2011/65/EÚ by sa preto mala zodpovedajúcim spôsobom zmeniť,
PRIJALA TÚTO SMERNICU:
Článok 1
Príloha IV k smernici 2011/65/EÚ sa mení v súlade s prílohou k tejto smernici.
Článok 2
1. Členské štáty uvedú do účinnosti zákony, iné právne predpisy a správne opatrenia potrebné na dosiahnutie súladu s touto smernicou najneskôr do posledného dňa šiesteho mesiaca po nadobudnutí účinnosti. Komisii bezodkladne oznámia znenie týchto ustanovení.
Členské štáty uvedú priamo v prijatých ustanoveniach alebo pri ich úradnom uverejnení odkaz na túto smernicu. Podrobnosti o odkaze upravia členské štáty.
2. Členské štáty oznámia Komisii znenie hlavných ustanovení vnútroštátnych právnych predpisov, ktoré prijmú v oblasti pôsobnosti tejto smernice.
Článok 3
Táto smernica nadobúda účinnosť dvadsiatym dňom po jej uverejnení v Úradnom vestníku Európskej únie.
Článok 4
Táto smernica je určená členským štátom.
V Bruseli 18. októbra 2013


Input:
KOMISIJAS DELEĢĒTĀ REGULA (ES) Nr. 114/2013
(2012. gada 6. novembris),
ar ko papildina Eiropas Parlamenta un Padomes Regulu (ES) Nr. 510/2011 attiecībā uz noteikumiem par pieteikumu iesniegšanu atkāpei no īpatnējo emisiju mērķiem, kuri noteikti jauniem vieglajiem kravas automobiļiem
(Dokuments attiecas uz EEZ)
EIROPAS KOMISIJA,
ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienības darbību,
ņemot vērā Eiropas Parlamenta un Padomes 2011. gada 11. maija Regulu (ES) Nr. 510/2011 par emisiju standartu noteikšanu jauniem vieglajiem kravas automobiļiem saistībā ar Savienības integrēto pieeju vieglo transportlīdzekļu CO2 emisiju samazināšanai (1) un jo īpaši tās 11. panta 7. punktu,
tā kā:
(1)
Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. pants paredz, ka mazi ražotāji (turpmāk “pieteicēji”) var pieteikties alternatīviem emisiju samazināšanas mērķiem, atbilstīgiem to emisiju samazināšanas iespējām, tostarp ekonomiskajām un tehniskajām iespējām samazināt īpatnējās CO2 emisijas, kā arī ņemot vērā attiecīgo vieglo kravas automobiļu tipa tirgus īpatnības.
(2)
Nosakot pieteicēja emisiju samazināšanas iespējas, vajadzētu novērtēt pieteicēja ekonomiskās un tehniskās iespējas. Šajā nolūkā pieteicējam vajadzētu iesniegt sīku informāciju par savu saimniecisko darbību, kā arī informāciju par vieglajos kravas automobiļos izmantotajām CO2 samazināšanas tehnoloģijām. Pieprasītā informācija ietver datus, kas ir viegli pieejami pieteicējam, un tam nevajadzētu radīt papildu administratīvo slogu.
(3)
Lai nodrošinātu pieteicējiem skaidru pamatlīmeni, ko izmanto īpatnējo emisiju mērķu noteikšanai, ir piemēroti izmantot jaunākos pieejamos datus par vidējām īpatnējām CO2 emisijām 2010. gadā. Ja šādu datu nav, mērķis jāsalīdzina ar datiem par vidējām īpatnējām CO2 emisijām 2010. gadam tuvākajā kalendārajā gadā.
(4)
Lai vienkāršotu pieteikšanos, vajadzētu nodrošināt sarakstu ar ražotājiem un to vidējām īpatnējām CO2 emisijām Savienībā 2010. gadā. Saraksts ir sagatavots pēc oficiālas apspriešanās ar dalībvalstīm un galvenajām ieinteresētajām aprindām ekspertu grupā autotransporta CO2 politikas izstrādei un īstenošanai 2012. gada 9. jūlijā.
(5)
Lai ņemtu vērā dažu pieteicēju ierobežoto produktu piedāvājumu un tādējādi arī vidējo īpatnējo CO2 emisiju samazinājuma pasākumu izplatības ierobežoto apjomu attiecībā pret visiem automobiļiem, pieteicējiem jāatļauj izvēlēties vai nu vienotu ikgadēju īpatnējo emisiju mērķi atkāpes periodam, vai atšķirīgus gada mērķus, kuri atkāpes perioda beigās novestu pie emisiju samazinājuma salīdzinājumā ar 2010. gada pamatlīmeni.
(6)
Saskaņā ar izņēmumu no dokumentu publiskas pieejamības tiesībām, kas paredzēts 4. panta 2. punktā Eiropas Parlamenta un Padomes 2001. gada 30. maija Regula (EK) Nr. 1049/2001 par publisku piekļuvi Eiropas Parlamenta, Padomes un Komisijas dokumentiem (2), vajadzētu liegt publisku piekļuvi dažu veidu ziņām, ko sniedz atkāpes pieteikumos, ja šīs informācijas atklāšana var kaitēt komerciālo interešu aizsardzībai, jo īpaši attiecībā uz informāciju par pieteicēja ražojumu plānošanu, paredzamajām izmaksām un ietekmi uz uzņēmuma ienesīgumu. Komisija publicēs internetā lēmumus par atkāpes piešķiršanu,
IR PIEŅĒMUSI ŠO REGULU.
1. pants
Priekšmets
Šī regula precizē, kāda informācija jāsniedz pieteicējiem, lai pierādītu, ka ir izpildīti nosacījumi, lai varētu piemērot atkāpi atbilstoši Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 1. punktam.
2. pants
Definīcijas
Papildus definīcijām, kas noteiktas Regulas (ES) Nr. 510/2011 2. un 3. pantā, šajā regulā piemēro šādas definīcijas:
1)
“pieteicējs” ir ražotājs Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 1. punkta nozīmē;
2)
“automobiļa parametri” ir automobiļa rādītāji, tostarp masa, tā īpatnējās CO2 emisijas, vietu skaits, motora veiktspēja, jaudas un masas attiecība un maksimālais ātrums;
3)
“tirgus īpašības” ir informācija par automobiļa parametriem un to vieglo kravas automobiļu nosaukumi un cenu diapazoni, kuri tieši konkurē ar automobiļiem, attiecībā uz kuriem sniedz pieteikumu atkāpes piemērošanai;
4)
“sava ražotne” ir ražošanas vai montāžas cehs, ko izmanto vienīgi pieteicējs jaunu vieglo kravas automobiļu ražošanai vai montāžai vienīgi šī pieteicēja vajadzībām, tostarp attiecīgā gadījumā eksportam paredzētu vieglo kravas automobiļu ražošanai vai montāžai;
5)
“savs konstruktoru birojs” ir birojs, kurā viss automobilis tiek konstruēts un izstrādāts un kurš atrodas pieteicēja kontrolē un ekskluzīvā lietošanā.
3. pants
Pieteikums atkāpei saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 1. punktu
Pieteikumu atkāpei atbilstoši Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 1. punktam pieteicējs iesniedz saskaņā ar formātu, kas norādīts šīs regulas I pielikumā, un iekļauj tajā šīs regulas 4. pantā un 5. pantā norādīto informāciju.
4. pants
Informācija par atbilstības kritērijiem
Pieteicējs iesniedz šādu informāciju par atbilstības kritērijiem:
a)
informācija par ražotāja vai saistītu ražotāju grupas īpašumtiesību struktūru kopā ar attiecīgu deklarāciju, kas norādīta II pielikumā;
b)
to jaunu vieglo kravas automobiļu skaits, kuri oficiāli reģistrēti Savienībā trīs kalendāro gadu laikā pirms pieteikuma datuma un par kuriem pieteicējs ir atbildīgs, vai, ja šādi dati nav pieejami, norāda:
i)
vai nu uz pārbaudāmiem datiem balstītu aplēsi par to jaunu vieglo kravas automobiļu skaitu, kas reģistrēti ievadfrāzē norādītajā laika posmā un par kuriem pieteicējs ir atbildīgs;
ii)
vai arī, ja ievadfrāzē norādītajā laika posmā nav reģistrēts neviens jauns vieglais kravas automobilis, to jaunu vieglo kravas automobiļu skaitu, kas reģistrēti pēdējā kalendārajā gadā, par kuru šādi dati ir pieejami.
5. pants
Īpatnējo emisiju mērķis un samazinājuma potenciāls saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 2. punktu
1. Pieteicējs iesniedz vidējās īpatnējās CO2 emisijas par tā 2010. gadā reģistrētajiem jauniem vieglajiem kravas automobiļiem, ja vien vidējās īpatnējās CO2 emisijas par minēto gadu nav uzskaitītas III pielikumā. Ja šāda informācija nav pieejama, pieteicējs iesniedz vidējās īpatnējās CO2 emisijas par tā jauniem vieglajiem kravas automobiļiem, kuri reģistrēti 2010. gadam sekojošā tuvākajā kalendārajā gadā.
2. Pieteicējs iesniedz šādu informāciju par savu darbību:
a)
par kalendāro gadu pirms pieteikuma datuma - darbinieku skaits un ražotnes lielums kvadrātmetros;
b)
ražotnes darbības modelis, norādot, kuras konstruēšanas un ražošanas darbības veic pieteicējs un kuras - ārpakalpojumu sniedzējs;
c)
saistīta uzņēmuma gadījumā - vai tehnoloģija ražotājiem ir kopīga un kuras no darbībām veic ārpakalpojumu sniedzējs;
d)
par pieciem kalendārajiem gadiem pirms pieteikuma datuma - pārdošanas apjomi, gada apgrozījums, tīrā peļņa, pētniecības un izstrādes izdevumi saistībā ar CO2 samazināšanas tehnoloģijām un, ja tas ir saistīts uzņēmums, tad arī neto pārskaitījumi mātessabiedrībai;
e)
pieteicēja tirgus īpašības;
f)
cenrādis visām vieglo kravas automobiļu versijām, kurām tiks piemērota atkāpe, kalendārajā gadā pirms pieteikuma datuma un paredzamais cenrādis jauniem vieglajiem kravas automobiļiem, kurus plānots izlaist un kuriem tiks piemērota atkāpe.
Pirmās daļas d) punktā minētajai informācijai pievieno oficiāli apstiprinātus pārskatus vai to apstiprina neatkarīgs revidents.
3. Pieteicējs iesniedz šādu informāciju par savām tehniskajām iespējām samazināt īpatnējās CO2 emisijas:
a)
2010. gadā tirgū laistajos vieglajos kravas automobiļos izmantoto CO2 samazināšanas tehnoloģiju saraksts vai, ja šādi dati nav pieejami, minētie dati par 2010. gadam sekojošo tuvāko kalendāro gadu, vai, ja ražotāji plāno ienākt tirgū, par to gadu, kurā tiks uzsākta atkāpes piemērošana;
b)
CO2 samazināšanas tehnoloģiju saraksts, kuras tiek izmantotas vieglajos kravas automobiļos īpatnējo CO2 emisiju samazināšanas programmas ietvaros, un šo tehnoloģiju papildu izmaksas katrai automobiļa versijai, par ko tiek iesniegts atkāpes pieteikums.
4. Pieteicējs saskaņā ar tā emisiju samazināšanas iespējām ierosina vienu no šādiem mērķiem:
a)
īpatnējo emisiju mērķi, ar ko tiek nodrošināts, lai vidējās īpatnējās CO2 emisijas, beidzoties atkāpes laikposmam, būtu samazinātas salīdzinājumā ar 1. punktā minētajām vidējām īpatnējām CO2 emisijām;
b)
ikgadējos īpatnējo emisiju mērķus katram atkāpes laikposma gadam, un tos nosaka tā, lai vidējās īpatnējās CO2 emisijas visā atkāpes periodā būtu samazinātas salīdzinājumā ar 1. punktā minētajām vidējām īpatnējām CO2 emisijām.
5. Īpatnējo emisiju mērķim vai ikgadējiem īpatnējo emisiju mērķiem, ko ierosinājis pieteicējs, pievieno jauno automobiļu īpatnējo CO2 emisiju samazināšanas programmu.
Īpatnējo CO2 emisiju samazināšanas programmā norāda šādus datus:
a)
CO2 samazināšanas tehnoloģiju ieviešanas grafiks pieteicēja automobiļos;
b)
prognoze par jaunu vieglo kravas automobiļu reģistrāciju skaitu Savienībā gada laikā atkāpes laikposmā un gaidāmās vidējās īpatnējās CO2 emisijas un vidējā masa;
c)
ikgadējo īpatnējo emisiju mērķu gadījumā - ikgadējais īpatnējo CO2 emisiju uzlabojums tām automobiļu versijām, kuru ražošanā ir ieviestas CO2 samazināšanas tehnoloģijas.
6. To, vai pieteicējs ievēro īpatnējo emisiju mērķi vai ikgadējos īpatnējo emisiju mērķus, novērtē saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 510/2011 9. pantu katru gadu atkāpes laikposmā.
6. pants
Komisijas novērtējums
1. Ja Komisija nav izteikusi iebildumus deviņu mēnešu laikā pēc pilnīga pieteikuma oficiālas saņemšanas atbilstoši Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 1. punktam, attiecīgie nosacījumi, lai piemērotu atkāpi, tiek uzskatīti par izpildītiem.
Ja Komisija konstatē, ka pieteikums ir nepilnīgs, var tikt pieprasīta papildu informācija. Ja papildu informācija netiek iesniegta pieprasījumā norādītajā termiņā, Komisija var noraidīt pieteikumu.
Ja pieteikums tiek noraidīts sakarā ar nepilnībām vai sakarā ar Komisijas secinājumu, ka paredzētais īpatnējo emisiju mērķis ir pretrunā ar pieteicēja samazināšanas iespējām, pieteicējs var iesniegt papildinātu vai pārskatītu atkāpes pieteikumu.
2. Pieteikumus nosūta drukātā un elektroniskā formātā. Drukāto versiju nosūta Eiropas Komisijas Ģenerālsekretariātam, 1049 Brisele, Beļģija (adresējot Secretariat General of the European Commission, 1049 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË) ar norādi “Derogation under Regulation (EU) No 510/2011” (Atkāpe saskaņā ar Regulu (ES) Nr. 510/2011). Elektroniskā versija tiek nosūtīta uz I pielikumā norādīto funkcionālo pastkasti.
3. Ja informācija, kas ietverta pieteikumā, ir atzīta par nepareizu vai neprecīzu, lēmums par atkāpes piešķiršanu tiek atcelts.
7. pants
Publiska piekļuve informācijai
1. Pieteicējam, kas uzskata, ka pieteikumā sniegto informāciju nedrīkst izpaust saskaņā ar Regulas (ES) Nr. 510/2011 11. panta 8. punktu, tas ir jānorāda pieteikumā un jāpamato, kāpēc publiskošana var kaitēt pieteicēja komerciālo interešu aizsardzībai, tostarp intelektuālajam īpašumam.
2. Izņēmums no tiesībām uz publisku piekļuvi dokumentiem, kas noteikts Regulas (EK) Nr. 1049/2001 4. panta 2. punktā, tiek uzskatīts par piemērojamu šādiem informācijas veidiem:
a)
sīkāka informācija par 5. pantā minēto īpatnējo CO2 emisiju samazināšanas programmu, un jo īpaši informācija par pieteicēja produktu portfeļa attīstību;
b)
CO2 samazināšanas tehnoloģiju paredzamā ietekme uz ražošanas izmaksām, automobiļu pirkuma cenām un uzņēmuma rentabilitāti.
8. pants
Šī regula stājas spēkā divdesmitajā dienā pēc tās publicēšanas Eiropas Savienības Oficiālajā Vēstnesī.
Šī regula uzliek saistības kopumā un ir tieši piemērojama visās dalībvalstīs.
Briselē, 2012. gada 6. novembrī


Input:
DECISIONE DEL CONSIGLIO
del 30 luglio 2014
relativa alla nomina di un membro titolare danese e di due membri supplenti danesi del Comitato delle regioni
(2014/522/UE)
IL CONSIGLIO DELL'UNIONE EUROPEA,
visto il trattato sul funzionamento dell'Unione europea, in particolare l'articolo 305,
vista la proposta del governo danese,
considerando quanto segue:
(1)
Il 22 dicembre 2009 e il 18 gennaio 2010 il Consiglio ha adottato le decisioni 2009/1014/UE (1) e 2010/29/UE (2) recanti nomina dei membri e dei supplenti del Comitato delle regioni per il periodo dal 26 gennaio 2010 al 25 gennaio 2015. Il 3 giugno 2010, con decisione 2010/312/UE del Consiglio (3), la sig.ra Bente LAURIDSEN è stata nominata membro supplente fino al 25 gennaio 2015. L'11 febbraio 2014, con decisione 2014/79/UE del Consiglio (4), il sig. Bent HANSEN è stato nominato membro titolare e il sig. Carl HOLST è stato nominato membro supplente fino al 25 gennaio 2015.
(2)
Un seggio di membro titolare del Comitato delle regioni è divenuto vacante a seguito della scadenza del mandato del sig. Bent HANSEN.
(3)
Due seggi di membro supplente sono divenuti vacanti a seguito della scadenza dei mandati del sig. Carl HOLST e della sig.ra Bente LAURIDSEN,
HA ADOTTATO LA PRESENTE DECISIONE:
Articolo 1
Sono nominati al Comitato delle regioni per la restante durata del mandato, vale a dire fino al 25 gennaio 2015:
a)
quale membro titolare:
-
sig. Jess V. LAURSEN, Chairman of North Denmark Region
nonché
b)
quali membri supplenti:
-
sig.ra Jane STRANGE NIELSEN, Regional Councillor in Region Zealand
-
sig. Henrik QVIST, Regional Councillor in Central Denmark Region.
Articolo 2
La presente decisione entra in vigore il giorno dell'adozione.
Fatto a Bruxelles, il 30 luglio 2014


Input:
REGLAMENTO DE EJECUCIÓN (UE) No 1171/2013 DE LA COMISIÓN
de 7 de noviembre de 2013
por el que se aprueba una modificación que no es de menor importancia del pliego de condiciones de una denominación inscrita en el Registro de Denominaciones de Origen Protegidas y de Indicaciones Geográficas Protegidas [Jihočeská Niva (IGP)]
LA COMISIÓN EUROPEA,
Visto el Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea,
Visto el Reglamento (UE) no 1151/2012 del Parlamento Europeo y del Consejo, de 21 de noviembre de 2012, sobre los regímenes de calidad de los productos agrícolas y alimenticios (1), y, en particular, su artículo 52, apartado 2,
Considerando lo siguiente:
(1)
De conformidad con el artículo 53, apartado 1, párrafo primero, del Reglamento (UE) no 1152/2012, la Comisión ha examinado la solicitud de la República Checa con miras a la aprobación de una modificación del pliego de condiciones de la indicación geográfica protegida «Jihočeská Niva», registrada en virtud del Reglamento (CE) no 24/2010 de la Comisión (2).
(2)
Al tratarse de una modificación que no se considera de menor importancia, a tenor del artículo 53, apartado 2, del Reglamento (UE) no 1151/2012, la Comisión ha publicado la solicitud de modificación en el Diario Oficial de la Unión Europea (3), en aplicación del artículo 50, apartado 2, letra a), del citado Reglamento.
(3)
Dado que no se ha presentado a la Comisión declaración de oposición alguna con arreglo al artículo 51 del Reglamento (UE) no 1151/2012, procede aprobar la modificación.
HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO:
Artículo 1
Queda aprobada la modificación del pliego de condiciones publicada en el Diario Oficial de la Unión Europea con respecto a la denominación que figura en el anexo del presente Reglamento.
Artículo 2
El presente Reglamento entrará en vigor el vigésimo día siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de la Unión Europea.
El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro.
Hecho en Bruselas, el 7 de noviembre de 2013.


Input:
REGLAMENTO (UE) No 784/2014 DE LA COMISIÓN
de 15 de julio de 2014
por el que se prohíbe la pesca de eglefino en aguas de la Unión y aguas internacionales de las zonas VIb, XII y XIV por parte de los buques que enarbolan pabellón de Irlanda
LA COMISIÓN EUROPEA,
Visto el Tratado de Funcionamiento de la Unión Europea,
Visto el Reglamento (CE) no 1224/2009 del Consejo, de 20 de noviembre de 2009, por el que se establece un régimen comunitario de control para garantizar el cumplimiento de las normas de la política pesquera común (1), y, en particular, su artículo 36, apartado 2,
Considerando lo siguiente:
(1)
El Reglamento (UE) no 43/2014 del Consejo (2) fija las cuotas para el año 2014.
(2)
Según la información recibida por la Comisión, las capturas de la población citada en el anexo del presente Reglamento por parte de buques que enarbolan pabellón del Estado miembro mencionado en ese anexo o que están matriculados en el mismo han agotado la cuota asignada para 2014.
(3)
Es necesario, por lo tanto, prohibir las actividades pesqueras dirigidas a esa población.
HA ADOPTADO EL PRESENTE REGLAMENTO:
Artículo 1
Agotamiento de la cuota
La cuota de pesca asignada para el año 2014 al Estado miembro mencionado en el anexo del presente Reglamento respecto a la población citada en dicho anexo se considerará agotada a partir de la fecha indicada en este.
Artículo 2
Prohibiciones
Se prohíben las actividades pesqueras dirigidas a la población citada en el anexo del presente Reglamento por parte de los buques que enarbolan pabellón del Estado miembro o que están matriculados en el Estado miembro mencionado en dicho anexo a partir de la fecha indicada en este. Estará prohibido, en particular, mantener a bordo, trasladar, transbordar o desembarcar capturas de esta población efectuadas por tales buques después de la fecha en cuestión.
Artículo 3
Entrada en vigor
El presente Reglamento entrará en vigor el día siguiente al de su publicación en el Diario Oficial de la Unión Europea.
El presente Reglamento será obligatorio en todos sus elementos y directamente aplicable en cada Estado miembro.
Hecho en Bruselas, el 15 de julio de 2014.


Input:
SMĚRNICE EVROPSKÉHO PARLAMENTU A RADY 2013/31/EU
ze dne 12. června 2013,
kterou se mění směrnice Rady 92/65/EHS, pokud jde o veterinární předpisy pro obchod se psy, kočkami a fretkami uvnitř Unie a jejich dovoz do Unie
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÝ PARLAMENT A RADA EVROPSKÉ UNIE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie, a zejména na čl. 43 odst. 2 této smlouvy,
s ohledem na návrh Evropské komise,
po postoupení návrhu legislativního aktu vnitrostátním parlamentům,
s ohledem na stanovisko Evropského hospodářského a sociálního výboru (1),
v souladu s řádným legislativním postupem (2),
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Veterinární předpisy pro obchod se psy, kočkami a fretkami uvnitř Unie a jejich dovoz do Unie jsou stanoveny ve směrnici Rady 92/65/EHS ze dne 13. července 1992 o veterinárních předpisech pro obchod se zvířaty, spermatem, vajíčky a embryi uvnitř Společenství a jejich dovoz do Společenství, pokud se na ně nevztahují zvláštní veterinární předpisy Společenství uvedené v příloze A oddíle I směrnice 90/425/EHS (3).
(2)
Uvedené předpisy se týkají příslušných veterinárních podmínek vztahujících se na neobchodní přesuny psů, koček a fretek z jednoho členského státu do jiného nebo ze třetích zemí nebo území do členských států, jak byly stanoveny nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 998/2003 ze dne 26. května 2003 o veterinárních podmínkách pro neobchodní přesuny zvířat v zájmovém chovu (4).
(3)
Zrušení nařízení (ES) č. 998/2003 nařízením Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 576/2013 ze dne 12. června 2013 o neobchodních přesunech zvířat v zájmovém chovu (5) si vyžaduje změnu směrnice 92/65/EHS v tom smyslu, aby se odkazy na nařízení (ES) č. 998/2003 zrušily a nahradily odkazy na nařízení (EU) č. 576/2013.
(4)
Nařízení Rady (ES) č. 1/2005 ze dne 22. prosince 2004 o ochraně zvířat během přepravy a souvisejících činností (6) se vztahuje mimo jiné na přepravu psů, koček a fretek uvnitř Unie. Do směrnice 92/65/EHS, která stanoví veterinární předpisy pro obchod s těmito zvířaty, by proto měl být vložen odkaz na uvedené nařízení.
(5)
Zkušenosti s uplatňováním směrnice 92/65/EHS navíc ukázaly, že klinické vyšetření zvířete nelze ve většině případů provést během 24 hodin před odesláním. Je proto vhodné lhůtu stanovenou ve směrnici 92/65/EHS prodloužit na 48 hodin, jak doporučuje Světová organizace pro zdraví zvířat.
(6)
Komise se domnívá, že v tomto konkrétním případě není odůvodněné žádat členské státy, aby jí poskytly informativní dokumenty k objasnění vztahu mezi ustanoveními uvedené směrnice a odpovídajícími částmi vnitrostátních prováděcích dokumentů. Tato směrnice stanoví velmi omezený počet změn směrnice 92/65/EHS, což by mělo Komisi umožnit získávat informace pro kontrolu jejího provedení, aniž by na tento úkol musela vynaložit značné zdroje. Členské státy by v každém případě měly předat Komisi znění předpisů, kterými uvedená opatření provádějí.
(7)
Směrnice 92/65/EHS by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALY TUTO SMĚRNICI:
Článek 1
Změny
Směrnice 92/65/EHS se mění takto:
1)
Článek 10 se mění takto:
a)
odstavec 2 se nahrazuje tímto:
„2. Pro obchod musí psi, kočky a fretky:
a)
splňovat podmínky stanovené v článku 6 a tam, kde je to vhodné, článku 7 nařízení Evropského parlamentu a Rady (EU) č. 576/2013 ze dne 12. června 2013 o neobchodních přesunech zvířat v zájmovém chovu (7);
b)
podstoupit během 48 hodin před odesláním klinické vyšetření provedené veterinárním lékařem schváleným příslušným orgánem a
c)
být během přepravy do místa určení doprovázeni veterinárním osvědčením, které:
i)
odpovídá vzoru obsaženému v části 1 přílohy E a
ii)
je podepsáno úředním veterinárním lékařem, který potvrdí, že veterinární lékař schválený příslušným orgánem zaznamenal v příslušném oddíle identifikačního dokladu ve formátu stanoveném v čl. 21 odst. 1 nařízení (EU) č. 576/2013 klinické vyšetření provedené v souladu s písmenem b), při němž se ukázalo, že v době tohoto vyšetření byla zvířata způsobilá k přepravě na zamýšlenou cestu v souladu s nařízením Rady (ES) č. 1/2005 ze dne 22. prosince 2004 o ochraně zvířat během přepravy a souvisejících činností (8).
b)
odstavec 3 se zrušuje.
2)
V článku 16 se druhý a třetí pododstavec nahrazují tímto:
„Pokud jde o kočky, psy a fretky, musí být podmínky dovozu přinejmenším rovnocenné podmínkám stanoveným v čl. 10 odst. 1 písm. a) až d) a čl. 12 písm. a) nařízení (EU) č. 576/2013.
Kromě podmínek uvedených v druhém pododstavci musí být psi, kočky a fretky během přepravy na místo určení doprovázeni veterinárním osvědčením vyplněným a podepsaným úředním veterinárním lékařem, který potvrdí, že během 48 hodin před odesláním zvířat bylo provedeno klinické vyšetření veterinárním lékařem schváleným příslušným orgánem, který ověřil, že v době tohoto vyšetření byla zvířata způsobilá k přepravě na zamýšlenou cestu.“
Článek 2
Provedení
1. Členské státy do 28. prosince 2014 přijmou a zveřejní právní a správní předpisy nezbytné pro dosažení souladu s touto směrnicí. Neprodleně o nich uvědomí Komisi.
Použijí tyto předpisy ode dne 29. prosince 2014.
Tyto předpisy přijaté členskými státy musí obsahovat odkaz na tuto směrnici nebo musí být takový odkaz učiněn při jejich úředním vyhlášení. Způsob odkazu si stanoví členské státy.
2. Členské státy sdělí Komisi znění hlavních ustanovení vnitrostátních právních předpisů, které přijmou v oblasti působnosti této směrnice.
Článek 3
Vstup v platnost
Tato směrnice vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Článek 4
Určení
Tato směrnice je určena členským státům.
Ve Štrasburku dne 12. června 2013.


Input:
REGULAMENTO (UE) N.o 928/2013 DA COMISSÃO
de 25 de setembro de 2013
que proíbe a pesca do bacalhau na subzona IV; águas da UE da divisão IIa; parte da divisão IIIa não abrangida pelo Skagerrak e Kattegat pelos navios que arvoram o pavilhão da Suécia
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (CE) n.o 1224/2009 do Conselho, de 20 de novembro de 2009, que institui um regime comunitário de controlo a fim de assegurar o cumprimento das regras da política comum das pescas (1), nomeadamente o artigo 36.o, n.o 2,
Considerando o seguinte:
(1)
O Regulamento (UE) n.o 40/2013 do Conselho, de 21 de janeiro de 2013, que fixa, para 2013, as possibilidades de pesca disponíveis nas águas da UE e as disponíveis, para os navios da UE, em certas águas não UE no respeitante a determinadas unidades populacionais de peixes e grupos de unidades populacionais de peixes que são objeto de negociações ou acordos internacionais (2), estabelece quotas para 2013.
(2)
De acordo com as informações recebidas pela Comissão, as capturas da unidade populacional mencionada no anexo do presente regulamento, efetuadas por navios que arvoram o pavilhão ou estão registados no Estado-Membro referido nesse anexo, esgotaram a quota atribuída para 2013.
(3)
É, por conseguinte, necessário proibir as atividades de pesca dessa unidade populacional,
ADOTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
Artigo 1.o
Esgotamento da quota
A quota de pesca atribuída para 2013 ao Estado-Membro referido no anexo do presente regulamento relativamente à unidade populacional nele mencionada é considerada esgotada na data indicada no mesmo anexo.
Artigo 2.o
Proibições
As atividades de pesca da unidade populacional mencionada no anexo do presente regulamento por navios que arvoram o pavilhão ou estão registados no Estado-Membro nele referido são proibidas a partir da data indicada no mesmo anexo. É proibido manter a bordo, transladar, transbordar ou desembarcar capturas dessa unidade populacional efetuadas por esses navios após a data indicada.
Artigo 3.o
Entrada em vigor
O presente regulamento entra em vigor no dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 25 de setembro de 2013.


Input:
VERORDNUNG (EU) Nr. 1018/2014 DER KOMMISSION
vom 24. September 2014
über ein Fangverbot für Schwarzen Degenfisch in den EU- und den internationalen Gewässern der Gebiete V, VI, VII und XII für Schiffe unter der Flagge Irlands
DIE EUROPÄISCHE KOMMISSION -
gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union,
gestützt auf die Verordnung (EG) Nr. 1224/2009 des Rates vom 20. November 2009 zur Einführung einer gemeinschaftlichen Kontrollregelung zur Sicherstellung der Einhaltung der Vorschriften der Gemeinsamen Fischereipolitik (1), insbesondere auf Artikel 36 Absatz 2,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Mit der Verordnung (EU) Nr. 1262/2012 des Rates (2) sind die Quoten für 2014 festgelegt worden.
(2)
Nach den der Kommission übermittelten Angaben haben die Fänge aus dem im Anhang der vorliegenden Verordnung genannten Bestand durch Schiffe, die die Flagge des im Anhang genannten Mitgliedstaats führen oder in diesem Mitgliedstaat registriert sind, die für 2014 zugeteilte Quote erreicht.
(3)
Daher muss die Befischung dieses Bestands verboten werden -
HAT FOLGENDE VERORDNUNG ERLASSEN:
Artikel 1
Ausschöpfung der Quote
Die Fangquote für den im Anhang dieser Verordnung genannten Bestand, die dem ebenfalls im Anhang genannten Mitgliedstaat für das Jahr 2014 zugeteilt wurde, gilt ab dem im Anhang festgesetzten Zeitpunkt als ausgeschöpft.
Artikel 2
Verbote
Die Befischung des im Anhang dieser Verordnung genannten Bestands durch Schiffe, die die Flagge des im Anhang genannten Mitgliedstaats führen oder in diesem Mitgliedstaat registriert sind, ist ab dem im Anhang festgesetzten Zeitpunkt verboten. Nach diesem Zeitpunkt verboten sind insbesondere das Aufbewahren an Bord, das Umsetzen, das Umladen und das Anlanden von Fängen aus diesem Bestand, die von den genannten Schiffen getätigt werden.
Artikel 3
Inkrafttreten
Diese Verordnung tritt am Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union in Kraft.
Diese Verordnung ist in allen ihren Teilen verbindlich und gilt unmittelbar in jedem Mitgliedstaat.
Brüssel, den 24. September 2014


Input:
EUROOPAN PARLAMENTIN JA NEUVOSTON PÄÄTÖS (EU) 2015/422,
annettu 17 päivänä joulukuuta 2014,
Euroopan unionin solidaarisuusrahaston varojen käyttöönotosta
EUROOPAN PARLAMENTTI JA EUROOPAN UNIONIN NEUVOSTO, jotka
ottavat huomioon Euroopan unionin toiminnasta tehdyn sopimuksen,
ottavat huomioon Euroopan unionin solidaarisuusrahaston perustamisesta 11 päivänä marraskuuta 2002 annetun neuvoston asetuksen (EY) N:o 2012/2002 (1) ja erityisesti sen 4 a artiklan 4 kohdan,
ottavat huomioon talousarviota koskevasta kurinalaisuudesta, talousarvioyhteistyöstä ja moitteettomasta varainhoidosta 2 päivänä joulukuuta 2013 tehdyn Euroopan parlamentin, neuvoston ja komission välisen toimielinten sopimuksen (2) ja erityisesti sen 11 kohdan,
ottavat huomioon Euroopan komission ehdotuksen,
sekä katsovat seuraavaa:
(1)
Euroopan unioni on perustanut Euroopan unionin solidaarisuusrahaston, jäljempänä ’rahasto’, osoittaakseen solidaarisuutta katastrofialueiden väestöä kohtaan.
(2)
Neuvoston asetuksen (EU, Euratom) N:o 1311/2013 (3) 10 artiklan mukaan rahaston varoja voidaan ottaa käyttöön vuosittain enintään 500 miljoonaa euroa (vuoden 2011 hintoina).
(3)
Asetuksen (EY) N:o 2012/2002 4 a artiklan 4 kohdan mukaisesti ennakkomaksujen maksamista varten rahastosta voidaan ottaa käyttöön 50 000 000 euroa ja niitä vastaavat määrärahat voidaan ottaa unionin yleiseen talousarvioon,
OVAT HYVÄKSYNEET TÄMÄN PÄÄTÖKSEN:
1 artikla
Euroopan unionin yleisessä talousarviossa varainhoitovuodeksi 2015 otetaan käyttöön Euroopan unionin solidaarisuusrahaston varoja 50 000 000 euroa maksusitoumus- ja maksumäärärahoina ennakkomaksujen maksamista varten.
2 artikla
Tämä päätös julkaistaan Euroopan unionin virallisessa lehdessä.
Tehty Strasbourgissa 17 päivänä joulukuuta 2014.


Input:
BESLUIT 2012/700/GBVB VAN DE RAAD
van 13 november 2012
in het kader van de Europese veiligheidsstrategie, ter ondersteuning van de uitvoering van het Actieplan van Cartagena voor de periode 2010-2014 dat is aangenomen door de staten die partij zijn bij het Verdrag inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens van 1997
DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de Europese Unie, en met name artikel 26, lid 2, en artikel 31, lid 1,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
De Unie moet ernaar streven dat op alle terreinen van de internationale betrekkingen een hechte samenwerking tot stand komt, om onder meer de vrede te handhaven, conflicten te voorkomen en de internationale veiligheid te versterken, in overeenstemming met de doelstellingen en beginselen van het Handvest van de Verenigde Naties.
(2)
De Europese Raad heeft op 12 december 2003 de Europese veiligheidsstrategie aangenomen, waarin de mondiale uitdagingen en dreigingen worden beschreven, en wordt gepleit voor een op regels gebaseerde internationale orde met effectief multilateralisme en goed functionerende internationale instellingen.
(3)
In de Europese veiligheidsstrategie wordt uitgegaan van het Handvest van de Verenigde Naties als het kader waarbinnen de internationale betrekkingen gestalte moeten krijgen, en wordt een lans gebroken voor versterking van de Verenigde Naties („de VN”), die moeten worden toegerust om hun opdracht te kunnen vervullen en doeltreffend te kunnen optreden.
(4)
In Resolutie 51/45 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties van 10 december 1996 is alle staten met aandrang verzocht actief werk te maken van een effectieve, juridisch bindende internationale overeenkomst om het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelsmijnen te verbieden.
(5)
Het Verdrag inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens („het verdrag”) is voor ondertekening opengesteld op 3 december 1997 en is op 1 maart 1999 in werking getreden. Het is het enige alomvattende internationale instrument dat betrekking heeft op alle aspecten in verband met antipersoneelsmijnen, zoals gebruik, aanleg van voorraden, productie, handel, opruiming en slachtofferhulp.
(6)
De Raad heeft op 23 juni 2008 Gemeenschappelijk Optreden 2008/487/GBVB (1) ter ondersteuning van de universalisering en uitvoering van het verdrag vastgesteld. Op 1 oktober 2012 hadden 160 staten ermee ingestemd door het verdrag te zijn gebonden.
(7)
De verdragsluitende staten hebben op 3 december 2009 het Actieplan van Cartagena 2010-2014 („het actieplan van Cartagena”) betreffende de universalisering en uitvoering van alle aspecten van het verdrag aangenomen. Daardoor erkennen en stimuleren zij de volledige deelname aan en bijdrage tot de uitvoering van het verdrag door de Internationale Campagne voor een verbod op landmijnen („de ICBL”), het Internationale Comité van het Rode Kruis („het ICRK”), de nationale verenigingen van het Rode Kruis en de Rode Halve Maan, de internationale Federatie van verenigingen van het Rode Kruis en de Rode Halve Maan („de IFRC”), de VN, het Internationaal centrum voor humanitaire mijnopruiming van Genève („het GICHD”), internationale en regionale organisaties, overlevenden van mijnen en hun organisaties, alsook andere maatschappelijke organisaties, zoals bepaald in actie nr. 62 van het actieplan van Cartagena.
(8)
De verdragsluitende staten hebben op 3 december 2010 de „Richtlijn van de verdragsluitende staten ten behoeve van de ondersteunende eenheid voor de uitvoering van het verdrag” („de ISU”) aangenomen. Hierin komen de verdragsluitende staten overeen dat de ISU advies en technische bijstand aan de verdragsluitende staten moet verstrekken bij de uitvoering en universalisering van het verdrag, de communicatie tussen de verdragsluitende staten moet verbeteren, alsook de communicatie en de voorlichting over het verdrag moet bevorderen, zowel ten aanzien van staten die geen partij bij het verdrag zijn als ten aanzien van het grote publiek. De ISU kreeg de opdracht contacten te onderhouden met de betrokken internationale organisaties die aan de werkzaamheden van het verdrag deelnemen, zoals de ICBL, het ICRC, de IFRC, de VN en het GICHD, en in voorkomend geval de werkzaamheden te coördineren.
(9)
Op 2 december 2011 heeft de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties Resolutie 66/29 aangenomen over de uitvoering van het verdrag tot verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens. De Algemene Vergadering heeft eraan herinnerd dat de internationale gemeenschap de uitvoering van het verdrag heeft geëvalueerd tijdens de Tweede Toetsingsconferentie van het verdrag, en dat de verdragsluitende partijen het actieplan van Cartagena hebben aangenomen, en zij heeft erop gewezen hoe belangrijk het is dat het verdrag onverkort en daadwerkelijk wordt uitgevoerd en nagekomen, onder meer door middel van de uitvoering van het actieplan van Cartagena. De verdragsluitende partijen hebben alle staten die dit nog niet hebben gedaan, verzocht het verdrag te bekrachtigen, c.q. ertoe toe treden, en zij hebben er bij alle staten op aangedrongen zich op het hoogste politieke niveau met deze problematiek te blijven bezighouden en eerbiediging van het verdrag te stimuleren door bilaterale, subregionale, regionale en multilaterale contacten, toenadering, seminars en andere middelen.
(10)
In 2012 en 2013 zullen er bijeenkomsten van de verdragsluitende staten worden belegd. De internationale gemeenschap zal vervolgens in 2014 bijeenkomen voor de Derde Toetsingsconferentie van het verdrag, om de vorderingen met de uitvoering van het actieplan van Cartagena te evalueren. Tegen die tijd wordt verwacht dat de uitvoering van het actieplan er in grote mate toe zal hebben bijgedragen dat antipersoneelsmijnen geen leed meer veroorzaken en geen slachtoffers meer maken,
HEEFT HET VOLGENDE BESLUIT VASTGESTELD:
Artikel 1
1. Ter ondersteuning van de uitvoering van het actieplan van Cartagena voor de periode 2010-2014 („het actieplan van Cartagena”) dat is aangenomen door de staten die partij zijn bij het verdrag van 1997 inzake het verbod van het gebruik, de aanleg van voorraden, de productie en de overdracht van antipersoneelsmijnen en inzake de vernietiging van deze wapens („het verdrag”), streeft de Unie, in het kader van de Europese veiligheidsstrategie en overeenkomstig de toepasselijke beslissingen van de internationale gemeenschap, de volgende doelstellingen na:
a)
ondersteunen van inspanningen door de verdragsluitende partijen om uitvoering te geven aan aspecten inzake slachtofferhulp van het actieplan van Cartagena;
b)
ondersteunen van inspanningen door de verdragsluitende partijen om uitvoering te geven aan aspecten inzake mijnopruiming van het actieplan van Cartagena;
c)
bevorderen van de universalisering van het verdrag;
d)
blijk geven van de niet-aflatende inzet van de Unie en haar lidstaten voor het verdrag, alsook van hun vaste wil om samen te werken met en bijstand te verlenen aan staten die ondersteuning nodig hebben om hun toezeggingen in het kader van het verdrag gestand te doen, en aldus de voortrekkersrol versterken die de Unie speelt bij het nastreven van het doel van het verdrag dat erin bestaat voorgoed te voorkomen dat antipersoneelsmijnen nog leed veroorzaken en slachtoffers maken.
2. Al de in lid 1 bedoelde doelstellingen worden op zodanige wijze nagestreefd dat zij de historische cultuur van het verdrag op het gebied van partnerschap en samenwerking tussen staten, niet-gouvernementele organisaties en andere organisaties en lokale partners versterken, met name door nauwe contacten met de betrokken actoren te onderhouden teneinde specifieke uitingen van dergelijke samenwerking te stimuleren.
3. Ter verwezenlijking van de in lid 1 genoemde doelstellingen, onderneemt de Unie de volgende projecten:
a)
slachtofferhulp: in maximaal acht gevallen technische bijstand verlenen, maximaal vijf tussentijdse evaluaties verrichten en maximaal vijf follow-upacties uitvoeren;
b)
mijnopruiming: maximaal vijf tussentijdse evaluaties verrichten en maximaal vijf follow-upacties uitvoeren;
c)
universalisering van het verdrag: een taskforce op hoog niveau ondersteunen, een studie naar grensbeveiliging zonder antipersoneelsmijnen verrichten, en maximaal drie workshops over universalisering organiseren;
d)
blijk geven van de inzet van de Unie: inleidende en afrondende evenementen organiseren, de toegankelijkheid tot de website van het verdrag waarborgen, de toezeggingen inzake slachtofferhulp van de verdragsluitende staten op ruime schaal bekendmaken, een persbezoek organiseren, en voorlichtingsmateriaal en publicaties opstellen.
In de bijlage worden de projecten gedetailleerd beschreven.
Artikel 2
1. De hoge vertegenwoordiger van de Unie voor buitenlandse zaken en veiligheidsbeleid („de hoge vertegenwoordiger”) is belast met de uitvoering van dit besluit.
2. De technische uitvoering van de in artikel 1, lid 3, bedoelde projecten wordt toevertrouwd aan de ondersteunende eenheid voor de uitvoering („de ISU”), die wordt vertegenwoordigd door het Internationaal centrum voor humanitaire mijnopruiming van Genève („het GICHD”). De ISU voert deze taken uit onder de controle van de hoge vertegenwoordiger. De hoge vertegenwoordiger treft hiertoe de nodige regelingen met het GICHD.
Artikel 3
1. Het financieel referentiebedrag voor de uitvoering van het in artikel 1, lid 3, bedoelde project is 1 030 000 EUR.
2. Voor het beheer van de in lid 1 bedoelde uitgaven gelden de procedures en voorschriften die van toepassing zijn op de algemene begroting van de Unie.
3. De Commissie houdt toezicht op het correcte beheer van de in lid 1 bedoelde uitgaven. Daartoe sluit zij een financieringsovereenkomst met het GICHD, waarin wordt bepaald dat de ISU er zorg voor draagt dat de bijdrage van de Unie zichtbaar is in een mate die overeenstemt met de omvang ervan.
4. De Commissie stelt alles in het werk om de in lid 3 bedoelde financieringsovereenkomst zo spoedig mogelijk na de inwerkingtreding van dit besluit te sluiten. Zij stelt de Raad in kennis van eventuele moeilijkheden en van de datum van sluiting van de financieringsovereenkomst.
Artikel 4
De hoge vertegenwoordiger brengt aan de Raad verslag uit over de uitvoering van dit besluit, op basis van geregelde rapporten van de ISU. Deze verslagen zullen de basis vormen voor de evaluatie door de Raad. De Commissie verstrekt informatie over de financiële aspecten van de uitvoering van dit besluit.
Artikel 5
Dit besluit treedt in werking op de dag waarop het wordt vastgesteld.
Het verstrijkt 24 maanden na de datum van sluiting van de in artikel 3, lid 3, bedoelde financieringsovereenkomst; het verstrijkt echter zes maanden na de dag waarop het in werking is getreden, indien binnen die zes maanden geen financieringsovereenkomst is gesloten.
Gedaan te Brussel, 13 november 2012.


Input:
DECYZJA KOMITETU POLITYCZNEGO I BEZPIECZEŃSTWA EUFOR RCA/5/2014
z dnia 24 lipca 2014 r.
w sprawie akceptacji wkładów państw trzecich w operację wojskową Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA)
(2014/646/WPZiB)
KOMITET POLITYCZNY I BEZPIECZEŃSTWA,
uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 38 akapit trzeci,
uwzględniając decyzję Rady 2014/73/WPZiB z dnia 10 lutego 2014 r. w sprawie operacji wojskowej Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) (1), w szczególności jej art. 8 ust. 2,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 8 ust. 2 decyzji 2014/73/WPZiB Rada upoważniła Komitet Polityczny i Bezpieczeństwa (KPiB) do podejmowania stosownych decyzji dotyczących akceptowania proponowanych wkładów państw trzecich.
(2)
Zgodnie z zaleceniami dowódcy operacji EUFOR RCA i z zaleceniami Komitetu Wojskowego Unii Europejskiej w sprawie wkładu Serbii, wkład ten powinien zostać zaakceptowany.
(3)
Zgodnie z art. 5 Protokołu nr 22 w sprawie stanowiska Danii załączonego do Traktatu o Unii Europejskiej i do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, Dania nie uczestniczy w opracowywaniu i wprowadzaniu w życie decyzji i działań Unii, które mają wpływ na kwestie obronne,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
1. Wkład Serbii w operację wojskową Unii Europejskiej w Republice Środkowoafrykańskiej (EUFOR RCA) zostaje zaakceptowany i uznany za znaczny.
2. Serbię zwalnia się z wnoszenia wkładów finansowych do budżetu EUFOR RCA.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 lipca 2014 r.


Input:
NARIADENIE KOMISIE (EÚ) č. 1028/2013
z 23. októbra 2013,
ktorým sa plavidlám plaviacim sa pod vlajkou Nemecka zakazuje lov sebastesov vo vodách EÚ a v medzinárodných vodách zóny V, ako aj v medzinárodných vodách zón XII a XIV
EURÓPSKA KOMISIA,
so zreteľom na Zmluvu o fungovaní Európskej únie,
so zreteľom na nariadenie Rady (ES) č. 1224/2009 z 20. novembra 2009, ktorým sa zriaďuje systém kontroly Spoločenstva na zabezpečenie dodržiavania pravidiel spoločnej politiky v oblasti rybného hospodárstva (1), a najmä na jeho článok 36 ods. 2,
keďže:
(1)
Nariadením Rady (EÚ) č. 40/2013 z 21. januára 2013, ktorým sa na rok 2013 stanovujú rybolovné možnosti pre určité populácie rýb a skupiny populácií rýb, ktoré sú predmetom medzinárodných rokovaní alebo dohôd, dostupné vo vodách EÚ a pre plavidlá EÚ v určitých vodách mimo EÚ (2), sa stanovujú kvóty na rok 2013.
(2)
Podľa informácií, ktoré Komisia dostala, sa výlovom v populácii uvedenej v prílohe k tomuto nariadeniu plavidlami plaviacimi sa pod vlajkou členského štátu uvedeného v danej prílohe alebo zaregistrovanými v tomto členskom štáte vyčerpala kvóta pridelená na rok 2013.
(3)
Je preto nevyhnutné zakázať rybolov danej populácie,
PRIJALA TOTO NARIADENIE:
Článok 1
Vyčerpanie kvóty
Rybolovná kvóta pridelená členskému štátu uvedenému v prílohe k tomuto nariadeniu pre populáciu uvedenú v danej prílohe na rok 2013 sa považuje za vyčerpanú odo dňa uvedeného v danej prílohe.
Článok 2
Zákazy
Plavidlám plaviacim sa pod vlajkou členského štátu uvedeného v prílohe k tomuto nariadeniu alebo zaregistrovaným v danom členskom štáte sa odo dňa uvedeného v danej prílohe zakazuje rybolov populácie uvedenej v danej prílohe. Po uvedenom dni sa zakazuje najmä ponechávať na palube, premiestňovať, prekladať alebo vyloďovať ryby z uvedenej populácie ulovené danými plavidlami.
Článok 3
Nadobudnutie účinnosti
Toto nariadenie nadobúda účinnosť dňom po jeho uverejnení v Úradnom vestníku Európskej Únie.
Toto nariadenie je záväzné v celom rozsahu a priamo uplatniteľné vo všetkých členských štátoch.
V Bruseli 23. októbra 2013


Input:
UITVOERINGSVERORDENING (EU) Nr. 1037/2012 VAN DE COMMISSIE
van 7 november 2012
tot goedkeuring van de werkzame stof isopyrazam overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, en tot wijziging van de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie
(Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie,
Gezien Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de Richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (1), en met name artikel 13, lid 2, en artikel 78, lid 2,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Overeenkomstig artikel 80, lid 1, onder a), van Verordening (EG) nr. 1107/2009 is Richtlijn 91/414/EEG van de Raad (2), wat de procedure en de goedkeuringsvoorwaarden betreft, van toepassing op werkzame stoffen waarvoor vóór 14 juni 2011 een besluit is vastgesteld overeenkomstig artikel 6, lid 3, van die richtlijn. Voor isopyrazam is bij Beschikking 2010/132/EU van de Commissie (3) aan de voorwaarden van artikel 80, lid 1, onder a), van Verordening (EG) nr. 1107/2009 voldaan.
(2)
Het Verenigd Koninkrijk heeft overeenkomstig artikel 6, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG op 25 november 2008 van Syngenta Crop Protection AG een aanvraag ontvangen om de werkzame stof isopyrazam in bijlage I bij die richtlijn op te nemen. Bij Beschikking 2010/132/EU is bevestigd dat het dossier „volledig” is, dat wil zeggen dat het in beginsel voldoet aan de voorschriften inzake gegevens en informatie van de bijlagen II en III bij Richtlijn 91/414/EEG.
(3)
Voor die werkzame stof zijn de uitwerking op de gezondheid van mens en dier en het milieueffect overeenkomstig artikel 6, leden 2 en 4, van Richtlijn 91/414/EEG beoordeeld voor de door de aanvrager voorgestelde toepassingen. De aangewezen lidstaat-rapporteur heeft op 4 mei 2010 een ontwerpbeoordelingsverslag ingediend.
(4)
Het ontwerpbeoordelingsverslag is door de lidstaten en de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) onderzocht. De EFSA heeft haar conclusie over het onderzoek van de risicobeoordeling van de werkzame stof isopyrazam als bestrijdingsmiddel (4) op 27 februari 2012 aan de Commissie voorgelegd. Het ontwerpbeoordelingsverslag is door de lidstaten en de Commissie in het kader van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid onderzocht en op 28 september 2012 afgerond in de vorm van het evaluatieverslag van de Commissie voor isopyrazam.
(5)
Uit de verschillende onderzoeken is gebleken dat mag worden verwacht dat gewasbeschermingsmiddelen die isopyrazam bevatten, in het algemeen zullen voldoen aan de in artikel 5, lid 1, onder a) en b), en artikel 5, lid 3, van Richtlijn 91/414/EEG gestelde eisen, met name voor de toepassingen waarvoor zij zijn onderzocht en die zijn opgenomen in het evaluatieverslag van de Commissie. Daarom moet isopyrazam worden goedgekeurd.
(6)
Overeenkomstig artikel 13, lid 2, juncto artikel 6, van Verordening (EG) nr. 1107/2009, en in het licht van de stand van de wetenschappelijke en technische kennis, is het echter noodzakelijk bepaalde voorwaarden en beperkingen op te nemen. Er moet met name om verdere bevestigende informatie worden gevraagd.
(7)
Onverminderd de verplichtingen uit hoofde van Verordening (EG) nr. 1107/2009 als gevolg van de goedkeuring en rekening houdend met de specifieke situatie die is ontstaan door de overgang van Richtlijn 91/414/EEG naar Verordening (EG) nr. 1107/2009 is het volgende echter van toepassing. De lidstaten moet een periode van zes maanden na de goedkeuring worden toegestaan om de toelatingen van gewasbeschermingsmiddelen die isopyrazam bevatten, opnieuw te onderzoeken. De lidstaten moeten naargelang het geval de toelatingen wijzigen, vervangen of intrekken. In afwijking van die termijn moet een langere termijn worden vastgesteld voor de indiening en evaluatie van de bijwerking van het volledige dossier conform bijlage III, als vastgesteld in Richtlijn 91/414/EEG, voor elk gewasbeschermingsmiddel en elke beoogde toepassing overeenkomstig de uniforme beginselen.
(8)
Uit de ervaring met opnemingen in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van werkzame stoffen die in het kader van Verordening (EEG) nr. 3600/92 van de Commissie van 11 december 1992 houdende bepalingen voor de uitvoering van de eerste fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van Richtlijn 91/414/EEG van de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (5) zijn onderzocht, is gebleken dat de uitlegging van de verplichtingen van houders van bestaande toelatingen wat de toegang tot gegevens betreft, tot problemen kan leiden. Om nog meer problemen te voorkomen, moeten de verplichtingen van de lidstaten worden verduidelijkt, en met name de plicht om te verifiëren of de houder van een toelating toegang verschaft tot een dossier dat voldoet aan de voorschriften van bijlage II bij die richtlijn. Deze verduidelijking legt de lidstaten of de houders van toelatingen echter ten opzichte van de tot nu toe goedgekeurde richtlijnen tot wijziging van bijlage I bij die richtlijn of de verordeningen tot goedkeuring van werkzame stoffen geen nieuwe verplichtingen op.
(9)
Overeenkomstig artikel 13, lid 4, van Verordening (EG) nr. 1107/2009 moet de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie van 25 mei 2011 tot uitvoering van Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad wat de lijst van goedgekeurde werkzame stoffen betreft (6) dienovereenkomstig worden gewijzigd.
(10)
De in deze verordening vervatte maatregelen zijn in overeenstemming met het advies van het Permanent Comité voor de voedselketen en de diergezondheid,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Goedkeuring van de werkzame stof
De in bijlage I gespecificeerde werkzame stof isopyrazam wordt goedgekeurd onder de in die bijlage vastgestelde voorwaarden.
Artikel 2
Herbeoordeling van gewasbeschermingsmiddelen
1. Indien nodig moeten de lidstaten de bestaande toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die isopyrazam als werkzame stof bevatten, uiterlijk op 30 september 2013 overeenkomstig Verordening (EG) nr. 1107/2009 wijzigen of intrekken.
Uiterlijk op die datum verifiëren zij met name of aan de voorwaarden van bijlage I bij deze verordening is voldaan, met uitzondering van de voorwaarden in de kolom betreffende de specifieke bepalingen van die bijlage, en of de houder van de toelating in het bezit is van of toegang heeft tot een dossier dat overeenkomstig de voorwaarden van artikel 13, leden 1 tot en met 4, van Richtlijn 91/414/EEG en artikel 62 van Verordening (EG) nr. 1107/2009 aan de eisen van bijlage II bij voornoemde richtlijn voldoet.
2. In afwijking van lid 1 voeren de lidstaten op basis van een dossier conform bijlage III bij Richtlijn 91/414/EEG en rekening houdend met de kolom over de specifieke bepalingen van bijlage I bij deze verordening, overeenkomstig de uniforme beginselen, als bedoeld in artikel 29, lid 6, van Verordening (EG) nr. 1107/2009, een nieuwe beoordeling uit voor elk toegelaten gewasbeschermingsmiddel dat isopyrazam bevat als enige werkzame stof of als een van een aantal werkzame stoffen die alle uiterlijk op 31 maart 2013 in de bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 zijn opgenomen. Aan de hand van die beoordeling bepalen zij of het gewasbeschermingsmiddel voldoet aan de voorwaarden van artikel 29, lid 1, van Verordening (EG) nr. 1107/2009.
Daarna zorgen de lidstaten ervoor dat:
a)
als isopyrazam de enige werkzame stof in het gewasbeschermingsmiddel is, de toelating indien nodig uiterlijk op 30 september 2014 wordt gewijzigd of ingetrokken, of
b)
als het gewasbeschermingsmiddel naast isopyrazam nog één of meer andere werkzame stoffen bevat, de toelating indien nodig uiterlijk 30 september 2014 of, als dat later is, op de datum die voor een dergelijke wijziging of intrekking is vastgesteld in de rechtshandelingen waarbij die stoffen aan bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG zijn toegevoegd of zijn goedgekeurd, wordt gewijzigd of ingetrokken.
Artikel 3
Wijziging van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011
De bijlage bij Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wordt gewijzigd overeenkomstig bijlage II bij deze verordening.
Artikel 4
Inwerkingtreding en toepassingsdatum
Deze verordening treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Zij is van toepassing met ingang van 1 april 2013.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 7 november 2012.


Input:
PROVÁDĚCÍ NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 366/2013
ze dne 22. dubna 2013,
kterým se v souladu s nařízením Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1107/2009 o uvádění přípravků na ochranu rostlin na trh schvaluje účinná látka Bacillus firmus I-1582 a mění příloha prováděcího nařízení Komise (EU) č. 540/2011
(Text s významem pro EHP)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1107/2009 ze dne 21. října 2009 o uvádění přípravků na ochranu rostlin na trh a o zrušení směrnic Rady 79/117/EHS a 91/414/EHS (1), a zejména na čl. 13 odst. 2 a čl. 78 odst. 2 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
V souladu s čl. 80 odst. 1 písm. a) nařízení (ES) č. 1107/2009 se směrnice Rady 91/414/EHS (2) nadále použije na postupy a podmínky schvalování účinných látek, o nichž bylo přijato rozhodnutí podle čl. 6 odst. 3 uvedené směrnice před 14. červnem 2011. U Bacillus firmus I-1582 byly podmínky čl. 80 odst. 1 písm. a) nařízení (ES) č. 1107/2009 splněny rozhodnutím Komise 2011/123/EU (3).
(2)
V souladu s čl. 6 odst. 2 směrnice 91/414/EHS obdržela Francie dne 4. srpna 2010 žádost od společnosti Bayer CropScience AG o zařazení účinné látky Bacillus firmus I-1582 do přílohy I směrnice 91/414/EHS. Rozhodnutím 2011/123/EU bylo potvrzeno, že je příslušná dokumentace „úplná“, tzn. že v zásadě vyhovuje požadavkům na údaje a informace stanoveným v přílohách II a III směrnice 91/414/EHS.
(3)
Účinky této účinné látky na zdraví lidí a zvířat a na životní prostředí byly zhodnoceny v souladu s ustanoveními čl. 6 odst. 2 a 4 směrnice 91/414/EHS pro použití navrhovaná žadatelem. Členský stát určený jako zpravodaj předložil dne 12. července 2011 návrh zprávy o hodnocení.
(4)
Uvedený návrh zprávy o hodnocení byl přezkoumán členskými státy a Evropským úřadem pro bezpečnost potravin (dále jen „úřad“). Úřad předložil Komisi svůj závěr o přezkumu hodnocení rizik účinné látky Bacillus firmus I-1582 z hlediska pesticidů (4) dne 20. srpna 2012. Návrh zprávy o hodnocení a závěr úřadu byly přezkoumány členskými státy a Komisí v rámci Stálého výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat a návrh zprávy o hodnocení byl dokončen dne 15. března 2013 v podobě zprávy Komise o přezkoumání Bacillus firmus I-1582.
(5)
Z různých provedených zkoumání vyplynulo, že lze očekávat, že přípravky na ochranu rostlin obsahující Bacillus firmus I-1582 mohou obecně splňovat požadavky stanovené v čl. 5 odst. 1 písm. a) a b) a v čl. 5 odst. 3 směrnice 91/414/EHS, zejména pokud jde o použití, která byla zkoumána a podrobně popsána ve zprávě Komise o přezkoumání. Proto je vhodné Bacillus firmus I-1582 schválit.
(6)
Před schválením je třeba poskytnout členským státům a zúčastněným stranám přiměřené období, které jim umožní připravit se na plnění nových požadavků, které ze schválení vyplynou.
(7)
Aniž jsou v důsledku schválení dotčeny povinnosti stanovené nařízením (ES) č. 1107/2009, mělo by vzhledem ke konkrétní situaci vzniklé přechodem od směrnice 91/414/EHS k nařízení (ES) č. 1107/2009 platit následující. Členským státům by po schválení mělo být poskytnuto šestiměsíční období, ve kterém přezkoumají povolení přípravků na ochranu rostlin obsahujících Bacillus firmus I-1582. Členské státy by případně měly povolení změnit, nahradit nebo odejmout. Odchylně od uvedené lhůty by pro předložení a zhodnocení aktualizace úplné dokumentace podle přílohy III, jak je stanoveno ve směrnici 91/414/EHS, mělo být pro každý přípravek na ochranu rostlin a pro každé navrhované použití v souladu s jednotnými zásadami poskytnuto delší období.
(8)
Zkušenosti se zařazováním účinných látek posouzených v rámci nařízení Komise (EHS) č. 3600/92 ze dne 11. prosince 1992, kterým se stanoví prováděcí pravidla pro první etapu pracovního programu podle čl. 8 odst. 2 směrnice Rady 91/414/EHS o uvádění přípravků na ochranu rostlin na trh (5), do přílohy I směrnice 91/414/EHS ukázaly, že při výkladu povinností držitelů stávajících povolení mohou vzniknout problémy, pokud jde o přístup k údajům. Aby se předešlo dalším těžkostem, zdá se proto být nezbytné ujasnit povinnosti členských států, zejména povinnost ověřit, že držitel povolení má přístup k dokumentaci splňující požadavky přílohy II uvedené směrnice. Ve srovnání se směrnicemi, které byly dosud přijaty a kterými se mění příloha I uvedené směrnice, a s nařízeními schvalujícími účinné látky však toto ujasnění neukládá členským státům ani držitelům povolení žádné nové povinnosti.
(9)
V souladu s čl. 13 odst. 4 nařízení (ES) č. 1107/2009 by příloha prováděcího nařízení Komise (EU) č. 540/2011 ze dne 25. května 2011, kterým se provádí nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 1107/2009, pokud jde o seznam schválených účinných látek (6), měla být odpovídajícím způsobem změněna.
(10)
Opatření stanovená tímto nařízením jsou v souladu se stanoviskem Stálého výboru pro potravinový řetězec a zdraví zvířat,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Schválení účinné látky
Účinná látka Bacillus firmus I-1582, specifikovaná v příloze I, se schvaluje za podmínek stanovených v uvedené příloze.
Článek 2
Přehodnocení přípravků na ochranu rostlin
1. V souladu s nařízením (ES) č. 1107/2009 členské státy do 31. března 2014 v případě potřeby změní nebo odejmou stávající povolení pro přípravky na ochranu rostlin obsahující účinnou látku Bacillus firmus I-1582.
Do tohoto dne zejména ověří, zda jsou splněny podmínky přílohy I tohoto nařízení, s výjimkou podmínek stanovených ve sloupci o zvláštních ustanoveních uvedené přílohy, a zda držitel povolení má dokumentaci či přístup k dokumentaci splňující požadavky přílohy II směrnice 91/414/EHS v souladu s podmínkami čl. 13 odst. 1 až 4 uvedené směrnice a článku 62 nařízení (ES) č. 1107/2009.
2. Odchylně od odstavce 1 členské státy v souladu s jednotnými zásadami stanovenými v čl. 29 odst. 6 nařízení (ES) č. 1107/2009 přehodnotí každý povolený přípravek na ochranu rostlin obsahující Bacillus firmus I-1582 jako jedinou účinnou látku, nebo jako jednu z několika účinných látek, které byly všechny nejpozději do 30. září 2013 uvedeny v příloze prováděcího nařízení (EU) č. 540/2011, a to na základě dokumentace splňující požadavky přílohy III směrnice 91/414/EHS a při zohlednění sloupce o zvláštních ustanoveních přílohy I tohoto nařízení. Na základě tohoto hodnocení určí, zda přípravek splňuje podmínky stanovené v čl. 29 odst. 1 nařízení (ES) č. 1107/2009.
Po tomto určení postupují členské státy takto:
a)
pokud přípravek obsahuje Bacillus firmus I-1582 jako jedinou účinnou látku, povolení v případě potřeby změní nebo odejmou nejpozději do 31. března 2015, nebo
b)
pokud přípravek obsahuje Bacillus firmus I-1582 jako jednu z několika účinných látek, povolení v případě potřeby změní nebo odejmou do 31. března 2015 nebo do data stanoveného pro tuto změnu či odnětí v příslušném aktu nebo aktech, jimiž se příslušná látka nebo látky zařazují do přílohy I směrnice 91/414/EHS nebo jimiž se příslušná látka nebo látky schvalují, podle toho, co nastane později.
Článek 3
Změny prováděcího nařízení (EU) č. 540/2011
Příloha prováděcího nařízení (EU) č. 540/2011 se mění v souladu s přílohou II tohoto nařízení.
Článek 4
Vstup v platnost a použitelnost
Toto nařízení vstupuje v platnost dvacátým dnem po vyhlášení v Úředním věstníku Evropské unie.
Použije se ode dne 1. října 2013.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 22. dubna 2013.


Input:
BESCHLUSS ATALANTA/1/2014 DES POLITISCHEN UND SICHERHEITSPOLITISCHEN KOMITEES
vom 18. März 2014
zur Ernennung des Befehlshabers der EU-Einsatzkräfte für die Militäroperation der Europäischen Union als Beitrag zur Abschreckung, Verhütung und Bekämpfung von seeräuberischen Handlungen und bewaffneten Raubüberfällen vor der Küste Somalias (Atalanta) und zur Aufhebung des Beschlusses Atalanta/3/2013
(2014/152/GASP)
DAS POLITISCHE UND SICHERHEITSPOLITISCHE KOMITEE -
gestützt auf den Vertrag über die Europäische Union, insbesondere auf Artikel 38,
gestützt auf die Gemeinsame Aktion 2008/851/GASP des Rates vom 10. November 2008 über die Militäroperation der Europäischen Union als Beitrag zur Abschreckung, Verhütung und Bekämpfung von seeräuberischen Handlungen und bewaffneten Raubüberfällen vor der Küste Somalias (1), insbesondere auf Artikel 6,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Gemäß Artikel 6 Absatz 1 der Gemeinsamen Aktion 2008/851/GASP hat der Rat das Politische und Sicherheitspolitische Komitee (PSK) ermächtigt, Beschlüsse zur Ernennung des Befehlshabers der EU-Einsatzkräfte für die Militäroperation der Europäischen Union als Beitrag zur Abschreckung, Verhütung und Bekämpfung von seeräuberischen Handlungen und bewaffneten Raubüberfällen vor der Küste Somalias (im Folgenden „Befehlshaber der EU-Einsatzkräfte“) zu erlassen.
(2)
Am 2. Dezember 2013 hat das PSK den Beschluss Atalanta/3/2013 (2) zur Ernennung von Flottillenadmiral (Contre-Amiral) Hervé BLEJEAN zum Befehlshaber der EU-Einsatzkräfte erlassen.
(3)
Der Befehlshaber der EU-Operation hat empfohlen, als Nachfolger von Flottillenadmiral (Contre-Amiral) Hervé BLEJEAN Flottillenadmiral (LH) Jürgen zur MÜHLEN zum neuen Befehlshaber der EU-Einsatzkräfte zu ernennen.
(4)
Der EU-Militärausschuss unterstützt diese Empfehlung.
(5)
Der Beschluss Atalanta/3/2013 sollte daher aufgehoben werden.
(6)
Gemäß Artikel 5 des dem Vertrag über die Europäische Union und dem Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union beigefügten Protokolls Nr. 22 über die Position Dänemarks beteiligt sich Dänemark nicht an der Ausarbeitung und Durchführung von Beschlüssen und Maßnahmen der Union, die verteidigungspolitische Bezüge haben -
HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
Artikel 1
Flottillenadmiral (LH) Jürgen zur MÜHLEN wird ab dem 6. April 2014 zum Befehlshaber der EU-Einsatzkräfte für die Militäroperation der Europäischen Union als Beitrag zur Abschreckung, Verhütung und Bekämpfung von seeräuberischen Handlungen und bewaffneten Raubüberfällen vor der Küste Somalias (Atalanta) ernannt.
Artikel 2
Der Beschluss Atalanta/3/2013 wird aufgehoben.
Artikel 3
Dieser Beschluss tritt am 6. April 2014 in Kraft.
Geschehen zu Brüssel am 18. März 2014.


Input:
A BIZOTTSÁG 1273/2014/EU VÉGREHAJTÁSI RENDELETE
(2014. november 28.)
az al-Kaida hálózattal összeköttetésben álló egyes személyekkel és szervezetekkel szemben meghatározott egyes korlátozó intézkedések bevezetéséről szóló 881/2002/EK tanácsi rendelet 223. alkalommal történő módosításáról
AZ EURÓPAI BIZOTTSÁG,
tekintettel az Európai Unió működéséről szóló szerződésre,
tekintettel az al-Kaida hálózattal összeköttetésben álló egyes személyekkel és szervezetekkel szemben meghatározott egyes korlátozó intézkedések bevezetéséről szóló, 2002. május 27-i 881/2002/EK tanácsi rendeletre (1) és különösen annak 7. cikke (1) bekezdésének a) pontjára és 7a. cikkének (1) bekezdésére,
mivel:
(1)
A 881/2002/EK rendelet I. melléklete felsorolja azon személyeket, csoportokat és szervezeteket, amelyekre a rendeletnek megfelelően a pénzeszközök és gazdasági erőforrások befagyasztása vonatkozik.
(2)
2014. november 19-én az Egyesült Nemzetek Biztonsági Tanácsa (ENSZ BT) jóváhagyta két szervezet felvételét az al-Kaida szankcióbizottság által összeállított, azon személyeket, csoportokat és szervezeteket tartalmazó jegyzékbe, amelyekre vonatkozóan a pénzeszközök és gazdasági erőforrások befagyasztását alkalmazni kell.
(3)
A 881/2002/EK rendelet I. mellékletét ennek megfelelően módosítani kell.
(4)
Az e rendeletben előírt intézkedések hatékonyságának biztosítása érdekében e rendeletnek haladéktalanul hatályba kell lépnie,
ELFOGADTA EZT A RENDELETET:
1. cikk
A 881/2002/EK rendelet I. melléklete e rendelet mellékletének megfelelően módosul.
2. cikk
Ez a rendelet az Európai Unió Hivatalos Lapjában való kihirdetésének napján lép hatályba.
Ez a rendelet teljes egészében kötelező és közvetlenül alkalmazandó valamennyi tagállamban.
Kelt Brüsszelben, 2014. november 28-án.


Input:
RICHTLIJN 2014/60/EU VAN HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD
van 15 mei 2014
betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht en houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 (herschikking)
HET EUROPEES PARLEMENT EN DE RAAD VAN DE EUROPESE UNIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 114,
Gezien het voorstel van de Europese Commissie,
Na toezending van het ontwerp van wetgevingshandeling aan de nationale parlementen,
Handelend volgens de gewone wetgevingsprocedure (1),
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Richtlijn 93/7/EEG van de Raad (2) is ingrijpend gewijzigd bij Richtlijnen 96/100/EG (3) en 2001/38/EG (4) van het Europees Parlement en de Raad. Aangezien nieuwe wijzigingen nodig zijn, dient ter wille van de duidelijkheid tot herschikking van die richtlijn te worden overgegaan.
(2)
De interne markt omvat een ruimte zonder binnengrenzen waarin het vrije verkeer van goederen, personen, diensten en kapitaal is gewaarborgd overeenkomstig het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU). Overeenkomstig artikel 36 VWEU vormen de toepasselijke bepalingen inzake het vrije verkeer van goederen geen beletsel voor verboden of beperkingen van invoer, uitvoer of doorvoer welke gerechtvaardigd zijn uit hoofde van bescherming van het nationaal artistiek historisch en archeologisch bezit.
(3)
Krachtens artikel 36 VWEU en binnen de grenzen van dat artikel blijven de lidstaten gerechtigd om hun nationaal bezit nader te omschrijven en de maatregelen te nemen die nodig zijn om dat bezit te beschermen. Niettemin speelt de Unie een waardevolle rol door samenwerking tussen de lidstaten aan te moedigen ter bescherming van het cultureel erfgoed van Europees belang, waartoe het nationaal bezit van de lidstaten behoort.
(4)
Bij Richtlijn 93/7/EEG is een teruggaveregeling tot stand gebracht die de lidstaten de mogelijkheid biedt om terugkeer op hun grondgebied te verkrijgen van cultuurgoederen die als nationaal bezit in de zin van artikel 36 VWEU zijn aangemerkt, die vallen binnen de in de bijlage bij die richtlijn bedoelde gemeenschappelijke categorieën van cultuurgoederen en die in strijd met de nationale maatregelen of met Verordening (EG) nr. 116/2009 van de Raad (5) buiten hun grondgebied zijn gebracht. Die richtlijn had ook betrekking op cultuurgoederen die als nationaal bezit waren aangemerkt en die een integrerend deel vormden van openbare collecties of inventarissen van kerkelijke instellingen welke niet onder die gemeenschappelijke categorieën vielen.
(5)
Richtlijn 93/7/EEG heeft gezorgd voor administratieve samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van hun nationaal bezit, die nauw verband houdt met hun samenwerking met Interpol en andere bevoegde instanties op het gebied van gestolen kunstwerken, in het bijzonder de registratie van verloren, gestolen of illegaal uitgevoerde cultuurgoederen die deel uitmaken van hun nationaal bezit en van hun openbare collecties.
(6)
De procedure waarin bij Richtlijn 93/7/EEG werd voorzien, vormde een eerste stap naar de totstandbrenging van samenwerking tussen de lidstaten op dit gebied in het kader van de interne markt met als doel de nadere wederzijdse erkenning van toepasselijke nationale regelgevingen.
(7)
Verordening (EG) nr. 116/2009 heeft, samen met Richtlijn 93/7/EEG, een Uniestelsel tot bescherming van de cultuurgoederen van de lidstaten geïntroduceerd.
(8)
Doel van Richtlijn 93/7/EEG was te zorgen voor de daadwerkelijke teruggave aan een lidstaat van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat zijn gebracht, ongeacht de eigendomsrechten die op dergelijke goederen van toepassing zijn. Bij de toepassing van die richtlijn zijn evenwel de tekortkomingen van de regeling inzake de teruggave van die cultuurgoederen aan het licht gekomen. In de verslagen over de toepassing van die richtlijn wordt gemeld dat de richtlijn zelden wordt toegepast, vooral vanwege het beperkte toepassingsgebied ervan ingevolge de voorwaarden die in de bijlage bij de richtlijn bepaald zijn, het korte tijdsbestek waarbinnen een vordering tot teruggave kan worden ingesteld en de kosten die aan een vordering tot teruggave verbonden zijn.
(9)
Het toepassingsgebied van deze richtlijn moet worden uitgebreid tot alle cultuurgoederen die uit hoofde van nationale wetgeving of van nationale administratieve procedures door een lidstaat zijn aangemerkt of omschreven als nationaal artistiek, historisch of archeologisch bezit in de zin van artikel 36 VWEU. Deze richtlijn moet aldus betrekking hebben op voorwerpen van historisch, paleontologisch, etnografisch of numismatisch belang of van wetenschappelijke waarde, ongeacht of zij tot een openbare of andersoortige collectie behoren dan wel op zichzelf staan en ongeacht of zij afkomstig zijn van reguliere dan wel clandestiene archeologische opgravingen, op voorwaarde dat de goederen zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit. Voorts hoeven cultuurgoederen die zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit niet langer tot categorieën te behoren, noch aan drempels wat betreft hun ouderdom en/of financiële waarde te voldoen om in aanmerking te komen voor teruggave uit hoofde van deze richtlijn.
(10)
De diversiteit van de nationale regelingen voor de bescherming van nationaal bezit wordt in artikel 36 VWEU onderkend. Teneinde wederzijds vertrouwen, bereidheid tot samenwerking en wederzijds begrip onder de lidstaten te bevorderen, moet de werkingssfeer van het begrip „nationaal bezit” in het kader van artikel 36 VWEU worden bepaald. De lidstaten moeten ook de teruggave aan een lidstaat vergemakkelijken van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat zijn gebracht, ongeacht de datum van toetreding van die lidstaat, en ervoor zorgen dat de teruggave van die goederen geen onredelijke kosten met zich meebrengt. Het moet mogelijk zijn voor lidstaten om andere cultuurgoederen dan die welke zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit, terug te geven, mits zij de toepasselijke bepalingen van het VWEU in acht nemen, evenals cultuurgoederen die voor 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht.
(11)
Ter bevordering van een meer doeltreffende en uniforme toepassing van deze richtlijn moet de administratieve samenwerking tussen de lidstaten worden versterkt. Daarom moet ervoor worden gezorgd dat de centrale autoriteiten onderling efficiënt samenwerken en informatie uitwisselen met betrekking tot cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, door gebruik te maken van het informatiesysteem interne markt („IMI”) waarin wordt voorzien bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 van het Europees Parlement en de Raad (6). Teneinde een betere uitvoering van deze richtlijn te bewerkstelligen moet er in de invoering van een specifiek op cultuurgoederen toegesneden IMI-module worden voorzien. Het is eveneens wenselijk dat andere bevoegde autoriteiten van de lidstaten in voorkomend geval van hetzelfde systeem gebruikmaken.
(12)
Om de bescherming van persoonsgegevens te waarborgen moet bij de administratieve samenwerking en de uitwisseling van informatie tussen bevoegde autoriteiten worden voldaan aan de voorschriften van Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (7) en, voor zover van het IMI gebruik wordt gemaakt, van Verordening (EU) nr. 1024/2012. De definities van Richtlijn 95/46/EG en Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (8) moeten ook voor de toepassing van deze richtlijn gelden.
(13)
De termijn waarbinnen moet worden nagegaan of het in een andere lidstaat ontdekte cultuurgoed inderdaad een cultuurgoed is in de zin van Richtlijn 93/7/EEG, is in de praktijk te kort gebleken. Die termijn moet derhalve tot zes maanden worden verlengd. Een langere termijn moet de lidstaten de mogelijkheid bieden de maatregelen te nemen die nodig zijn om het cultuurgoed in stand te houden en indien gepast te voorkomen dat het aan de teruggaveprocedure wordt onttrokken.
(14)
Het is tevens noodzakelijk de verjaringstermijn van een vordering tot teruggave te verlengen tot drie jaar nadat de plaats waar het cultuurgoed zich bevindt dat op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat is gebracht en de identiteit van de bezitter of de houder van dat goed ter kennis van die lidstaat zijn gekomen. De verlenging van die termijnen moet de teruggave van nationaal bezit vergemakkelijken en het op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat brengen ervan ontmoedigen. Omwille van de duidelijkheid moet worden bepaald dat de verjaringstermijn ingaat op de datum waarop de centrale autoriteit van de lidstaat buiten wiens grondgebied het cultuurgoed op onrechtmatige wijze is gebracht, op de hoogte is gesteld.
(15)
In Richtlijn 93/7/EEG is bepaald dat een vordering tot teruggave verjaart dertig jaar na de datum waarop het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de lidstaat is gebracht. In het geval van goederen die deel uitmaken van openbare collecties of goederen die behoren tot inventarissen van kerkelijke instellingen in de lidstaten waar ze zijn onderworpen aan speciale beschermende regelingen krachtens nationaal recht, verjaart de vordering tot teruggave in bepaalde omstandigheden echter pas later. Aangezien lidstaten ook speciale beschermingsregelingen krachtens nationaal recht kunnen hebben getroffen met andere religieuze instellingen dan kerkelijke instellingen, moet deze richtlijn ook gelden voor die andere religieuze instellingen.
(16)
De Raad heeft in zijn conclusies van 13 en 14 december 2011 inzake de preventie en de bestrijding van criminaliteit jegens cultuurgoederen gesteld dat maatregelen moeten worden genomen die de doeltreffendheid van de preventie en de bestrijding van criminaliteit jegens cultuurgoederen verhogen. De Raad heeft de Commissie aanbevolen de lidstaten te ondersteunen bij de doeltreffende bescherming van cultuurgoederen teneinde de illegale handel van cultuurgoederen te voorkomen en te bestrijden en, waar passend, aanvullende maatregelen te stimuleren. Daarnaast heeft de Raad de lidstaten aanbevolen de bekrachtiging te overwegen van de Unesco-Overeenkomst van Parijs van 17 november 1970 inzake de middelen om de onrechtmatige invoer, uitvoer of eigendomsoverdracht van culturele goederen te verbieden en te verhinderen, alsook van het Unidroit-verdrag van Rome van 24 juni 1995 inzake gestolen of onrechtmatig uitgevoerde cultuurgoederen.
(17)
Het is wenselijk ervoor te zorgen dat eenieder die bij deze markt betrokken is met betrekking tot transacties omtrent cultuurgoederen de nodige zorgvuldigheid betracht. De consequenties van de verwerving van een cultuurgoed van onrechtmatige herkomst zullen pas echt afschrikkend zijn als de uitkering van een vergoeding wordt gekoppeld aan de verplichting voor de bezitter om aan te tonen dat hij de nodige zorgvuldigheid heeft betracht. Daarom moet, teneinde de door de Unie nagestreefde preventie en bestrijding van de onrechtmatige handel in cultuurgoederen te verwezenlijken, in deze richtlijn worden bepaald dat de bezitter, om een vergoeding te krijgen, moet bewijzen dat hij bij de verwerving van het goed de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.
(18)
Het zou ook nuttig zijn dat eenieder, en in het bijzonder eenieder die betrokken is bij de markt, gemakkelijk toegang heeft tot openbare informatie over cultuurgoederen die door de lidstaten zijn aangemerkt of omschreven als nationaal bezit. De lidstaten moeten trachten die openbare informatie toegankelijker te maken.
(19)
Om een uniforme interpretatie van het begrip „de nodige zorgvuldigheid” door de lidstaten te vergemakkelijken, moet in deze richtlijn een niet-limitatieve lijst van criteria worden opgesteld die in aanmerking moeten worden genomen om te bepalen of de bezitter bij de verwerving van het cultuurgoed de nodige zorgvuldigheid heeft uitgeoefend.
(20)
Daar de doelstelling van deze richtlijn, namelijk om de teruggave mogelijk te maken van als nationaal bezit aangemerkte of omschreven cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, niet voldoende kan worden bereikt door de lidstaten maar, vanwege de omvang en gevolgen daarvan, beter op Unieniveau kan worden bereikt, kan de Unie maatregelen vaststellen overeenkomstig het in artikel 5 van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde subsidiariteitsbeginsel. Overeenkomstig het in hetzelfde artikel neergelegde evenredigheidsbeginsel gaat deze richtlijn niet verder dan wat nodig is om deze doelstelling te verwezenlijken.
(21)
Daar de taken van het bij Verordening (EG) nr. 116/2009 ingestelde comité gezien de schrapping van de bijlage bij Richtlijn 93/7/EEG overbodig zijn geworden, moeten de verwijzingen naar dit comité dienovereenkomstig worden geschrapt. Ter behoud van het platform voor de uitwisseling van ervaringen en goede praktijken inzake de toepassing van deze richtlijn tussen de lidstaten, dient de Commissie een deskundigengroep op te richten die bestaat uit met de uitvoering van deze richtlijn belaste deskundigen van de centrale autoriteiten van de lidstaten en die onder meer moet worden betrokken bij de invoering van een specifiek op cultuurgoederen toegesneden IMI-module.
(22)
Aangezien de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 een lijst bevat van via IMI uitgevoerde bepalingen over administratieve samenwerking in handelingen van de Unie, moet die bijlage worden gewijzigd om deze richtlijn erin op te nemen.
(23)
De verplichting tot omzetting van deze richtlijn in nationaal recht dient te worden beperkt tot de bepalingen die ten opzichte van de vorige richtlijnen substantieel zijn gewijzigd. De verplichting tot omzetting van de ongewijzigde bepalingen vloeit voort uit de vorige richtlijnen.
(24)
Deze richtlijn dient de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, bepaalde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen onverlet te laten,
HEBBEN DE VOLGENDE RICHTLIJN VASTGESTELD:
Artikel 1
Deze verordening is van toepassing op de teruggave van cultuurgoederen die door een lidstaat zijn aangemerkt of omschreven als behorend tot zijn nationaal bezit als bedoeld in artikel 2, punt 1, en die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat zijn gebracht.
Artikel 2
Voor de toepassing van deze richtlijn gelden de volgende definities:
1. „cultuurgoed”: een goed dat door een lidstaat, voordat of nadat het op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat is gebracht, uit hoofde van de nationale wetgeving of van nationale administratieve procedures is aangemerkt of omschreven als behorend tot het „nationaal artistiek, historisch of archeologisch bezit” in de zin van artikel 36 VWEU;
2. „op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat gebracht”:
a)
buiten het grondgebied van een lidstaat gebracht, in strijd met de regels van die lidstaat betreffende de bescherming van het nationaal bezit, of in strijd met Verordening (EG) nr. 116/2009; of
b)
niet teruggegeven na het verstrijken van een periode van rechtmatige tijdelijke verplaatsing of iedere schending van een andere voorwaarde die aan die tijdelijke verplaatsing verbonden was;
3. „verzoekende lidstaat”: de lidstaat van waaruit een cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van die lidstaat is gebracht;
4. „aangezochte lidstaat”: de lidstaat op het grondgebied waarvan zich een op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een andere lidstaat gebracht cultuurgoed bevindt;
5. „teruggave”: de daadwerkelijke terugkeer van het cultuurgoed op het grondgebied van de verzoekende lidstaat;
6. „bezitter”: degene die een cultuurgoed feitelijk houdt voor zichzelf;
7. „houder”: degene die een cultuurgoed feitelijk houdt voor derden;
8. „openbare collecties”: collecties die overeenkomstig de wetgeving van een lidstaat als openbaar worden omschreven en die het eigendom zijn van die lidstaat, van een lokale of regionale overheid in die lidstaat of van een instelling die gevestigd is op het grondgebied van die lidstaat, op voorwaarde dat die instelling het eigendom is van of in grote mate wordt gefinancierd door die lidstaat of een lokale of regionale overheid.
Artikel 3
Cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht, worden teruggegeven overeenkomstig de bij deze richtlijn vastgestelde procedure en voorwaarden.
Artikel 4
Elke lidstaat wijst een of meer centrale autoriteiten aan die de in deze richtlijn omschreven bevoegdheden uitoefenen.
De lidstaten stellen de Commissie in kennis van alle aanwijzingen van centrale autoriteiten op grond van dit artikel.
De Commissie maakt de lijst van die centrale autoriteiten alsmede elke wijziging daarin bekend in de C-reeks van het Publicatieblad van de Europese Unie.
Artikel 5
De centrale autoriteiten van de lidstaten werken samen en bevorderen overleg tussen de bevoegde autoriteiten van de lidstaten, die in het bijzonder:
1.
op verzoek van de verzoekende lidstaat een nader bepaald cultuurgoed dat op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van deze lidstaat is gebracht, opsporen en de identiteit van de bezitter en/of de houder ervan vaststellen. Dit verzoek moet vergezeld gaan van alle nodige informatie om de opsporing te vergemakkelijken, in het bijzonder over de plaats waar het goed zich daadwerkelijk of vermoedelijk bevindt;
2.
bij ontdekking op hun grondgebied van cultuurgoederen waarvan op redelijke gronden kan worden aangenomen dat die goederen op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een andere lidstaat zijn gebracht, de betrokken lidstaten hiervan in kennis stellen;
3.
de bevoegde autoriteiten van de verzoekende lidstaat gedurende een termijn van zes maanden na de in punt 2 bedoelde kennisgeving, de gelegenheid geven te na te gaan of het betrokken goed een cultuurgoed is. Doen zij dit niet binnen de gestelde termijn, dan zijn de punten 4 en 5 niet langer van toepassing;
4.
in samenwerking met de betrokken lidstaat de nodige maatregelen treffen voor het materiële behoud van het cultuurgoed;
5.
door de nodige voorlopige maatregelen voorkomen dat het cultuurgoed aan de teruggaveprocedure wordt onttrokken;
6.
met betrekking tot de teruggave als tussenpersoon fungeren tussen de bezitter en/of de houder en de verzoekende lidstaat. Te dien einde kunnen de bevoegde autoriteiten van de aangezochte lidstaat, onverminderd artikel 6, eerst de weg effenen voor een arbitrageprocedure overeenkomstig de nationale wetgeving van de aangezochte lidstaat, op voorwaarde dat de verzoekende lidstaat en de bezitter of houder uitdrukkelijk met de arbitrageprocedure akkoord gaan.
Teneinde onderling samen te werken en overleg te plegen, maken de centrale autoriteiten van de lidstaten gebruik van een specifiek op cultuurgoederen toegesneden module van het bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 ingestelde informatiesysteem interne markt („IMI”). Zij kunnen ook van het IMI gebruikmaken om in een specifieke zaak de desbetreffende informatie over gestolen of op onrechtmatige wijze buiten hun grondgebied gebrachte cultuurgoederen te verspreiden. De lidstaten besluiten of ook andere bevoegde autoriteiten voor de toepassing van deze richtlijn van het IMI gebruikmaken.
Artikel 6
De verzoekende lidstaat kan bij de bevoegde rechtbank van de aangezochte lidstaat tegen de bezitter, of, bij ontstentenis van de bezitter, tegen de houder, een vordering instellen tot teruggave van een op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat gebracht cultuurgoed.
Voor de ontvankelijkheid van de vordering moet het stuk dat het geding inleidt, vergezeld gaan van:
a)
een document waarin het goed waarop de vordering tot teruggave betrekking heeft, wordt beschreven en waarin wordt verklaard dat dit goed een cultuurgoed is;
b)
een verklaring van de bevoegde autoriteiten van de verzoekende lidstaat dat het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat is gebracht.
Artikel 7
De bevoegde centrale autoriteit van de verzoekende lidstaat stelt de bevoegde centrale autoriteit van de aangezochte lidstaat onverwijld ervan in kennis dat een vordering tot teruggave van het goed in kwestie is ingesteld.
De bevoegde centrale autoriteit van de aangezochte lidstaat licht de centrale autoriteiten van de andere lidstaten onverwijld in.
De uitwisseling van informatie via het IMI gebeurt overeenkomstig de toepasselijke wettelijke bepalingen betreffende de bescherming van persoonsgegevens en van de persoonlijke levenssfeer, onverminderd de mogelijkheid voor de bevoegde centrale autoriteiten om behalve van het IMI ook van andere communicatiemiddelen gebruik te maken.
Artikel 8
1. De lidstaten bepalen in hun wetgeving dat een vordering tot teruggave op grond van deze richtlijn verjaart drie jaar na de datum waarop de plaats waar het cultuurgoed zich bevindt en de identiteit van de bezitter of de houder van dat goed ter kennis van de bevoegde centrale autoriteit van de verzoekende lidstaat zijn gekomen.
De vordering tot teruggave verjaart in elk geval dertig jaar na de datum waarop het cultuurgoed op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat is gebracht.
In het geval van goederen die deel uitmaken van openbare collecties, als omschreven in artikel 2, punt 8, en goederen die behoren tot inventarissen van kerkelijke of andere religieuze instellingen in de lidstaten waar ze zijn onderworpen aan speciale beschermende regelingen krachtens nationaal recht, verjaart de vordering tot teruggave evenwel na 75 jaar, behalve in de lidstaten waar geen verjaring van de vordering geldt of indien bij bilaterale overeenkomsten tussen lidstaten een termijn van meer dan 75 jaar is vastgesteld.
2. De vordering tot teruggave is niet ontvankelijk indien het buiten het grondgebied van de verzoekende lidstaat brengen van het cultuurgoed op het tijdstip waarop de vordering wordt ingesteld, niet meer onrechtmatig is.
Artikel 9
Onder voorbehoud van het bepaalde in de artikelen 8 en 14 gelast de bevoegde rechtbank de teruggave van het betrokken cultuurgoed indien wordt bewezen dat dit goed een cultuurgoed in de zin van artikel 2, punt 1, is en dat het op onrechtmatige wijze buiten het nationale grondgebied is gebracht.
Artikel 10
Wanneer teruggave wordt gelast, kent de bevoegde rechtbank van de aangezochte lidstaat de bezitter een al naargelang van de omstandigheden van het gegeven geval vast te stellen billijke vergoeding toe, op voorwaarde dat de bezitter bewijst dat hij bij de verwerving van het goed de nodige zorgvuldigheid heeft betracht.
Om vast te stellen of de bezitter de nodige zorgvuldigheid heeft betracht, wordt rekening gehouden met alle omstandigheden van de verwerving, in het bijzonder de documentatie over de herkomst van het goed, de uit hoofde van het recht van de verzoekende lidstaat vereiste vergunningen om het goed buiten het grondgebied van die lidstaat te brengen, de aard van de partijen, de betaalde prijs, en de vraag of de bezitter toegankelijke registers betreffende gestolen cultuurgoederen heeft geraadpleegd, gebruik heeft gemaakt van relevante informatie die hij redelijkerwijs had kunnen verkrijgen, dan wel andere stappen heeft gezet die een redelijk persoon in dezelfde omstandigheden zou hebben gezet.
In geval van schenking of erfopvolging mag de rechtspositie van de verkrijger niet gunstiger zijn dan die van degene van wie hij het goed uit dien hoofde heeft verkregen.
De verzoekende lidstaat is gehouden deze vergoeding bij de teruggave uit te keren.
Artikel 11
De kosten die voortvloeien uit de uitvoering van een beslissing waarbij de teruggave van het cultuurgoed wordt gelast, komen ten laste van de verzoekende lidstaat. Dit geldt ook voor de kosten betreffende de in artikel 5, punt 4, bedoelde maatregelen.
Artikel 12
De betaling van de in artikel 10 bedoelde billijke vergoeding en van de in artikel 11 bedoelde kosten doet niet af aan het recht van de verzoekende lidstaat om van de personen die verantwoordelijk zijn voor het op onrechtmatige wijze buiten zijn grondgebied brengen van het cultuurgoed, terugbetaling van die bedragen te vorderen.
Artikel 13
De eigendom van het cultuurgoed na de teruggave ervan wordt door het nationale recht van de verzoekende lidstaat geregeld.
Artikel 14
Deze richtlijn is alleen van toepassing op cultuurgoederen die op of na 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht.
Artikel 15
1. Elke lidstaat kan de bij deze richtlijn ingestelde regelingen toepassen met het oog op de teruggave van andere cultuurgoederen dan cultuurgoederen als omschreven in artikel 2, punt 1).
2. Elke lidstaat kan de bij deze richtlijn ingestelde regelingen toepassen op de verzoeken tot teruggave van cultuurgoederen die vóór 1 januari 1993 op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van andere lidstaten zijn gebracht.
Artikel 16
Deze richtlijn doet geen afbreuk aan de burgerlijke of strafrechtelijke vorderingen die de verzoekende lidstaat en/of de eigenaar van wie het cultuurgoed werd ontvreemd, op grond van het nationale recht van de lidstaten kunnen instellen.
Artikel 17
1. Uiterlijk op 18 december 2015 en vervolgens elke vijf jaar brengen de lidstaten aan de Commissie verslag uit over de toepassing van deze richtlijn.
2. Elke vijf jaar dient de Commissie bij het Europees Parlement, de Raad en het Europees Economisch en Sociaal Comité een beoordelingsverslag in over de toepassing en de doeltreffendheid van deze richtlijn toekomen. Dit verslag gaat zo nodig vergezeld van passende voorstellen.
Artikel 18
Aan de bijlage bij Verordening (EU) nr. 1024/2012 wordt het volgende punt toegevoegd:
„8.
Richtlijn 2014/60/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de teruggave van cultuurgoederen die op onrechtmatige wijze buiten het grondgebied van een lidstaat zijn gebracht en houdende wijziging van Verordening (EU) nr. 1024/2012 (9): Artikelen 5 en 7.
Artikel 19
1. Uiterlijk op 18 december 2015 doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om te voldoen aan artikel 2, punt 1, artikel 5, eerste alinea, punt 3, artikel 5, tweede alinea, artikel 7, derde alinea, artikel 8, lid 1, artikel 10, eerste en tweede alinea, en artikel 17, lid 1, van deze richtlijn.
Zij delen de Commissie de tekst van die bepalingen onverwijld mede.
Wanneer de lidstaten die bepalingen aannemen, wordt in die bepalingen zelf of bij de officiële bekendmaking ervan naar deze richtlijn verwezen. In de bepalingen wordt tevens vermeld dat verwijzingen in bestaande wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen naar de bij deze richtlijn ingetrokken richtlijn, gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn. De regels voor die verwijzing en de formulering van die vermelding worden vastgesteld door de lidstaten.
2. De lidstaten delen de Commissie de tekst van de belangrijkste bepalingen van intern recht mede die zij op het onder deze richtlijn vallende gebied vaststellen.
Artikel 20
Richtlijn 93/7/EEG, als gewijzigd bij de in bijlage I, deel A, genoemde richtlijnen, wordt met ingang van 19 december 2015 ingetrokken, onverminderd de verplichtingen van de lidstaten met betrekking tot de in bijlage I, deel B, genoemde termijnen voor omzetting in nationaal recht van de aldaar genoemde richtlijnen.
Verwijzingen naar de ingetrokken richtlijn gelden als verwijzingen naar de onderhavige richtlijn en worden gelezen volgens de concordantietabel in bijlage II.
Artikel 21
Deze richtlijn treedt in werking op de twintigste dag na die van de bekendmaking ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Artikel 2, punten 2) tot en met 8), artikelen 3 en 4, artikel 5, eerste alinea, punten 1), 2) en 4) tot en met 6), artikel 6, artikel 7, eerste en tweede alinea, artikel 8, lid 2, artikel 9, artikel 10, derde en vierde alinea en de artikelen 11 tot en met 16 zijn van toepassing met ingang van 19 december 2015.
Artikel 22
Deze richtlijn is gericht tot de lidstaten.
Gedaan te Brussel, 15 mei 2014.


Input:
RÈGLEMENT DÉLÉGUÉ (UE) No 1386/2014 DE LA COMMISSION
du 19 août 2014
modifiant l'annexe III du règlement (UE) no 978/2012 du Parlement européen et du Conseil appliquant un schéma de préférences tarifaires généralisées
LA COMMISSION EUROPÉENNE,
vu le traité sur le fonctionnement de l'Union européenne,
vu le règlement (UE) no 978/2012 du Parlement européen et du Conseil du 25 octobre 2012 appliquant un schéma de préférences tarifaires généralisées et abrogeant le règlement (CE) no 732/2008 du Conseil (1), et notamment son article 10, paragraphe 4,
considérant ce qui suit:
(1)
L'article 9, paragraphe 1, du règlement (UE) no 978/2012 établit des critères d'admissibilité spécifiques pour l'octroi de préférences tarifaires à un pays demandeur dans le cadre du régime spécial d'encouragement en faveur du développement durable et de la bonne gouvernance (ci-après le «SPG+»). À cet effet, le pays doit être considéré comme vulnérable. Il doit avoir ratifié toutes les conventions énumérées à l'annexe VIII du règlement précité, et les dernières conclusions disponibles des organes de surveillance pertinents ne doivent révéler aucun manquement grave dans leur mise en œuvre effective. Le pays concerné ne doit avoir formulé, à l'égard desdites conventions, aucune réserve qui soit interdite par ces conventions ou qui soit, aux fins exclusives de l'article 9 du règlement (UE) no 978/2012, considérée comme étant incompatible avec l'objet ou la finalité de ces conventions. Il doit accepter sans réserve les exigences en matière de communication d'informations imposées par chaque convention et prendre les engagements contraignants visés aux points d), e) et f) de l'article 9, paragraphe 1, du règlement (UE) no 978/2012.
(2)
Chaque pays bénéficiaire du SPG souhaitant bénéficier du SPG+ doit soumettre une demande accompagnée d'informations exhaustives concernant la ratification des conventions pertinentes, ses réserves et les objections à ces réserves émises par d'autres parties à la convention, ainsi que ses engagements contraignants.
(3)
La Commission a été habilitée à adopter, conformément à l'article 290 du TFUE, un acte délégué pour établir et modifier l'annexe III, en vue d'octroyer le SPG+ à un pays demandeur en ajoutant celui-ci à la liste des pays bénéficiaires du SPG+.
(4)
Le 28 février 2014, la Commission a reçu une demande de SPG+ de la part de la République des Philippines (les Philippines).
(5)
La Commission a examiné la demande présentée conformément aux dispositions de l'article 10, paragraphe 1, du règlement (UE) no 978/2012 et a établi que les Philippines remplissaient les critères d'admissibilité. Par conséquent, les Philippines devraient se voir accorder le bénéfice du SPG+ à compter de la date d'entrée en vigueur du présent règlement, et l'annexe III du règlement (UE) no 978/2012 devrait être modifiée en conséquence.
(6)
La Commission suivra l'évolution de la ratification des conventions pertinentes et leur mise en œuvre effective par les Philippines, ainsi que la coopération de ce pays avec les organes de surveillance pertinents, conformément à l'article 13 du règlement (UE) no 978/2012,
A ADOPTÉ LE PRÉSENT RÈGLEMENT:
Article premier
Modification du règlement (UE) no 978/2012
À l'annexe III du règlement (UE) no 978/2012, le pays suivant et le code alphabétique correspondant sont insérés respectivement dans les colonnes B et A:
Philippines
PH
Article 2
Entrée en vigueur
Le présent règlement entre en vigueur le jour suivant celui de sa publication au Journal officiel de l'Union européenne.
Le présent règlement est obligatoire dans tous ses éléments et directement applicable dans tout État membre.
Fait à Bruxelles, le 19 août 2014.