Input:
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 333/2014
z dnia 11 marca 2014 r.
zmieniające rozporządzenie (WE) nr 443/2009 w celu określenia warunków osiągnięcia docelowego zmniejszenia emisji CO2 z nowych samochodów osobowych przewidzianego na 2020 r.
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 192 ust. 1,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (1),
po konsultacji z Komitetem Regionów,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (2),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Zgodnie z art. 13 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 443/2009 (3) Komisja ma dokonać przeglądu warunków osiągnięcia w opłacalny sposób, do roku 2020, docelowego poziomu 95 g CO2/km, w tym wzoru określonego w załączniku I do tego rozporządzenia oraz odstępstw przewidzianych w jego art. 11. Niniejsze rozporządzenie powinno być możliwie najbardziej neutralne z punktu widzenia konkurencyjności oraz społecznie sprawiedliwe i zrównoważone.
(2)
Dalszy rozwój globalnego rynku zaawansowanych technologii mających na celu zwiększenie wydajności samochodów osobowych jest zgodny z komunikatem Komisji z dnia 21 stycznia 2011 r. zatytułowanym „Europa efektywnie korzystająca z zasobów - inicjatywa przewodnia strategii »Europa 2020«”, który wspiera przechodzenie na zasobooszczędną, niskoemisyjną gospodarkę w celu osiągnięcia trwałego wzrostu gospodarczego.
(3)
Należy wyjaśnić, że do celów weryfikacji zgodności z docelowym poziomem 95 g CO2/km emisje CO2 powinny być w dalszym ciągu mierzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady (4) i zgodnie ze środkami wykonawczymi do niego oraz innowacyjnymi technologiami.
(4)
Wysokie ceny paliw kopalnych mają negatywny wpływ na ożywienie gospodarcze, bezpieczeństwo energetyczne oraz dostępność energii po przystępnej cenie w Unii. W związku z tym zwiększenie wydajności i zrównoważoności nowych samochodów osobowych i lekkich pojazdów dostawczych - które umożliwi zmniejszenie zależności od ropy naftowej - jest kwestią o priorytetowym znaczeniu..
(5)
Mając na uwadze wysokie koszty prac badawczo-rozwojowych oraz jednostkowej produkcji pierwszych generacji pojazdów o ultraniskich emisjach, należy przyśpieszyć i ułatwić, tymczasowo i w ograniczonym zakresie, proces ich wprowadzenia na rynek unijny na początkowych etapach ich komercjalizacji. Podmioty na różnych szczeblach powinny zwrócić odpowiednią uwagę na identyfikację i upowszechnianie najlepszych praktyk w zakresie pobudzania popytu na pojazdy o ultraniskich emisjach.
(6)
Brak infrastruktury paliw alternatywnych oraz brak wspólnych specyfikacji technicznych dla punktów styku między infrastrukturą a pojazdami mogłyby stanowić przeszkodę we wprowadzeniu na rynek pojazdów o ultraniskich emisjach. Zapewnienie utworzenia takiej infrastruktury w Unii mogłoby ułatwić działanie mechanizmów rynkowych i przyczynić się do wzrostu gospodarczego w Europie.
(7)
Mając na uwadze nieproporcjonalny wpływ na najmniejszych producentów, wynikający z konieczności zapewnienia zgodności z docelowymi indywidualnymi poziomami emisji określonymi na podstawie użyteczności pojazdu, wysokie obciążenia administracyjne procedury przyznawania odstępstwa i jedynie znikome korzyści wynikające ze zmniejszenia emisji CO2 z pojazdów sprzedawanych przez tych producentów, producenci odpowiedzialni za mniej niż 1 000 nowych samochodów osobowych zarejestrowanych rocznie w Unii powinni zostać wyłączeni z zakresu obowiązku stosowania docelowych indywidualnych poziomów emisji oraz z opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji. Aby już na najwcześniejszym etapie zapewnić pewność prawa tym producentom, istotne jest, aby odstępstwo to było stosowane od dnia 1 stycznia 2012 r.
(8)
Procedura przyznawania odstępstw drobnym producentom powinna zostać uproszczona w celu dopuszczenia większej elastyczności w odniesieniu do terminów składania wniosków o odstępstwo przez tych producentów oraz wydawania decyzji w sprawie przyznawania takich odstępstw przez Komisję.
(9)
Procedura przyznawania odstępstw producentom niszowym powinna być kontynuowana w okresie po 2020 r. Jednakże w celu zapewnienia, aby wysiłek związany ze zmniejszeniem emisji wymagany od producentów niszowych odpowiadał obciążeniom dużych producentów, od 2020 r. powinien mieć zastosowanie docelowy poziom emisji o 45 % niższy niż średnie indywidualne poziomy emisji producentów niszowych w 2007 r.
(10)
Aby umożliwić przemysłowi motoryzacyjnemu realizowanie długoterminowych inwestycji i innowacji, pożądane jest zapewnienie wskazówek co do tego, jakie zmiany powinny być wprowadzone do rozporządzenia (WE) nr 443/2009 w odniesieniu do okresu po 2020 r. Wskazówki te powinny być oparte na ocenie niezbędnego wskaźnika zmniejszenia, zgodnie z unijnymi długoterminowymi celami w zakresie klimatu oraz skutkami dla rozwoju oszczędnych technologii ograniczania emisji CO2 stosowanych w samochodach. Do 2015 r. Komisja powinna dokonać przeglądu tych aspektów oraz przedstawić Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące dokonanych ustaleń. Sprawozdanie to powinno zawierać, w stosownych przypadkach, wnioski dotyczące zmiany rozporządzenia (WE) nr 443/2009 z myślą o ustaleniu docelowych poziomów emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych na okres po 2020 r., w tym ewentualne określenie realistycznego i osiągalnego poziomu docelowego na 2025 r., na podstawie kompleksowej oceny skutków uwzględniającej utrzymanie konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego i zależnych od niego gałęzi przemysłu, przy jednoczesnych zachowaniu jasnej ścieżki zmniejszenia emisji porównywalnej do tej osiągniętej w okresie do 2020. Opracowując takie wnioski, Komisja powinna zapewnić, aby były one jak najbardziej neutralne z punktu widzenia konkurencyjności oraz sprawiedliwe społecznie i zrównoważone.
(11)
Na mocy rozporządzenia (WE) nr 443/2009 Komisja została zobowiązana do przeprowadzenia oceny skutków w celu dokonania przeglądu procedur badań, tak aby odpowiednio odzwierciedlały one rzeczywiste emisje CO2 z samochodów. Należy zmienić stosowany obecnie nowy europejski cykl jezdny (NEDC) w celu zapewnienia, aby odzwierciedlał on rzeczywiste warunki jazdy oraz w celu uniknięcia zbyt niskiego szacowania rzeczywistego poziomu emisji CO2 i zużycia paliwa. Należy jak najszybciej uzgodnić nową, bardziej realistyczną i miarodajną procedurę kontrolną. Działania w tym kierunku polegają na opracowaniu światowej procedury badań lekkich pojazdów dostawczych (WLTP) w ramach Europejskiej Komisji Gospodarczej Organizacji Narodów Zjednoczonych. W celu zapewniania, aby indywidualne poziomy emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych były bliższe ich wartości rzeczywistej w zwykłych warunkach użytkowania, WLTP należy stosować na jak najwcześniejszym etapie. W związku z tym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 443/2009 ustanawia się wartości dopuszczalne emisji na 2020 r. mierzone zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 i załącznikiem XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008 (5). Po zmianie procedur badania wartości graniczne określone w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 443/2009 powinny zostać dostosowane w celu zapewnienia porównywalnych ograniczeń dla producentów i klas pojazdów. W związku z tym Komisja powinna przeprowadzić wszechstronną analizę korelacji między NEDC a WLTP, tak aby odzwierciedlała ona rzeczywiste warunki jazdy.
(12)
W celu zapewnienia, aby rzeczywisty światowy poziom emisji był odpowiednio odzwierciedlony, a mierzone wartości CO2 były ściśle porównywalne, Komisja powinna zapewnić, aby w procedurze testowej elementy, które mają znaczący wpływ na mierzony poziom emisji CO2, były ściśle określone, tak aby uniemożliwić producentom wykorzystywanie elastyczności istniejącej w cyklu testowym. Należy zająć się różnicami między wartościami emisji CO2 podanymi w homologacji typu a emisjami z pojazdów oferowanych do sprzedaży, w tym poprzez uwzględnienie procedury kontrolnej w zakresie zgodności eksploatacyjnej, która powinna zapewnić niezależną kontrolę reprezentatywnej próbki pojazdów przeznaczonych do sprzedaży, jak również sposobami postępowania w przypadkach wykazanych znacznych rozbieżności między badanymi poziomami emisji CO2 a pierwotnymi wartościami emisji CO2 podanymi w homologacji typu.
(13)
Należy dostosować brzmienie art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 443/2009 w celu zapewnienia, aby koncepcja przedsiębiorstw powiązanych była zgodna z rozporządzeniem Rady (WE) nr 139/2004 (6), a także z art. 3 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 510/2011 (7).
(14)
Rozporządzenie (WE) nr 443/2009 powierza Komisji uprawnienia do wykonania niektórych jego przepisów zgodnie z procedurami określonymi w decyzji Rady 1999/468/WE (8). W następstwie wejścia w życie Traktatu z Lizbony uprawnienia te należy dostosować do art. 290 i 291 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE).
(15)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania rozporządzenia (WE) nr 443/2009 należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (9).
(16)
Należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 TFUE w celu dokonywania zmian w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 443/2009 w odniesieniu do wymogów dotyczących danych oraz parametrów danych; uzupełniania przepisów dotyczących interpretacji kryteriów kwalifikowania się do odstępstw od docelowych indywidualnych poziomów emisji, dotyczących treści wniosków o odstępstwo oraz dotyczących treści i oceny programów na rzecz zmniejszania indywidualnych poziomów emisji CO2; dostosowywania pozycji M0, o której mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 443/2009, do średniej masy nowych samochodów osobowych w okresie trzech poprzednich lat kalendarzowych oraz dostosowywania wzorów w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 443/2009. Szczególnie ważne jest, aby w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, w tym na poziomie ekspertów. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(17)
Należy utrzymać podejście, zgodnie z którym docelowy poziom emisji oparty jest na liniowej zależności między użytecznością samochodu i jego docelowymi poziomami emisji CO2 wyrażonymi wzorem określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 443/2009, ponieważ takie rozwiązanie pozwala zachować różnorodność rynku samochodów osobowych oraz zdolność producentów do sprostania różnym potrzebom konsumentów, a tym samym uniknąć jakichkolwiek nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji.
(18)
W swojej ocenie skutków Komisja zbadała dostępność danych dotyczących powierzchni postojowej i wykorzystanie powierzchni postojowej jako parametru użyteczności we wzorze określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 443/2009. Na podstawie tej oceny Komisja stwierdziła, że parametrem użyteczności stosowanym we wzorze na 2020 r. powinna być masa. Niższe koszty i zalety zastosowania powierzchni postojowej jako parametru użyteczności powinny jednak zostać rozważone w przyszłym przeglądzie.
(19)
Emisje gazów cieplarnianych związane z dostawą energii oraz produkcją i likwidacją pojazdów stanowią znaczące składniki aktualnego całkowitego śladu węglowego transportu drogowego i mogą mieć znacząco większe znaczenie w przyszłości. Należy zatem podjąć działania w celu wskazania producentom optymalnych rozwiązań, uwzględniając w szczególności emisje gazów cieplarnianych związane z produkcją energii dostarczanej do pojazdów - takiej jak energia elektryczna i paliwa alternatywne - oraz w celu zapewnienia, aby te emisje powstające podczas produkcji nie niwelowały korzyści związanych z lepszym wykorzystaniem energii przy eksploatacji pojazdów, które jest celem rozporządzenia (WE) nr 443/2009.
(20)
Ponieważ cel niniejszego rozporządzenia, a mianowicie określenie warunków osiągnięcia docelowego zmniejszenia emisji CO2 z nowych samochodów osobowych przewidzianego na 2020 r., nie może zostać osiągnięty w sposób wystarczający przez państwa członkowskie, natomiast z uwagi na jego rozmiar i skutki możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(21)
Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (WE) nr 443/2009,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
W rozporządzeniu (WE) nr 443/2009 wprowadza się następujące zmiany:
1)
art. 1 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Począwszy od 2020 r., niniejsze rozporządzenie określa docelowy średni poziom emisji dla nowego parku samochodowego w wysokości 95 g CO2/km, mierzony zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 715/2007 oraz załącznikiem XII do rozporządzenia (WE) nr 692/2008 i zgodnie ze środkami wykonawczymi do niego oraz innowacyjnymi technologiami.”;
2)
w art. 2 dodaje się ustęp w brzmieniu:
„4. Ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2012 r., art. 4, art. 8 ust. 4 lit. b) i c), art. 9 oraz art. 10 ust. 1 lit. a) i c) nie mają zastosowania do producentów, którzy wraz ze wszystkimi powiązanymi z nimi przedsiębiorstwami są odpowiedzialni za mniej niż 1 000 nowych samochodów osobowych zarejestrowanych w Unii w poprzednim roku kalendarzowym.”;
3)
art. 3 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze otrzymuje brzmienie:
„-
więcej niż połowę praw głosu, lub”;
4)
art. 4 akapit drugi otrzymuje brzmienie:
„Do celów określenia średniego indywidualnego poziomu emisji CO2 dla każdego producenta uwzględnia się następujące udziały procentowe nowych samochodów osobowych każdego producenta w danym roku:
-
65 % w 2012 r.,
-
75 % w 2013 r.,
-
80 % w 2014 r.,
-
100 % od 2015 r. do 2019 r.,
-
95 % w 2020 r.,
-
100 % do końca 2020 r. i później.”;
5)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 5a
Superjednostki w odniesieniu do docelowego poziomu emisji wynoszącego 95 g CO2/km
Przy obliczaniu średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 każdy nowy samochód osobowy o indywidualnym poziomie emisji CO2 poniżej 50 g CO2/km liczy się jako:
-
2 samochody osobowe w 2020 r.,
-
1,67 samochodu osobowego w 2021 r.,
-
1,33 samochodu osobowego w 2022 r.,
-
1 samochód osobowy od 2023 r.,
w odniesieniu do roku, w którym został on zarejestrowany w okresie od 2020 r. do 2022 r., z zastrzeżeniem zastosowania ograniczenia do 7,5 g CO2/km w tym okresie na każdego producenta.”;
6)
art. 8 ust. 9 otrzymuje brzmienie:
„9. Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe przepisy dotyczące procedur monitorowania i sprawozdawczości w zakresie danych w ramach niniejszego artykułu oraz dotyczące stosowania załącznika II. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 ust. 2.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 14a w celu dokonywania zmian w zakresie wymogów dotyczących danych oraz parametrów danych określonych w załączniku II.”;
7)
art. 9 ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych sposoby pobierania opłat z tytułu przekroczenia poziomu emisji na podstawie ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 ust. 2.”;
8)
w art. 11 wprowadza się następujące zmiany:
a)
w ust. 3 skreśla się ostatnie zdanie;
b)
ust. 4 akapit drugi lit. b) otrzymuje brzmienie:
„b)
jeśli wniosek składany jest w związku z załącznikiem I pkt 1 lit. a) i b), poziom docelowy, jakim jest 25-procentowa redukcja w stosunku do średniego indywidualnego poziomu emisji CO2 w roku 2007 lub, w przypadku gdy jeden wniosek składany jest w odniesieniu do pewnej liczby powiązanych przedsiębiorstw - 25-procentowa redukcja w stosunku do średniej wyciągniętej ze średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 tych przedsiębiorstw w roku 2007;”;
c)
w ust. 4 akapit drugi dodaje się literę w brzmieniu:
„c)
jeśli wniosek składany jest w związku z załącznikiem I pkt 1 lit. c), poziom docelowy, jakim jest 45-procentowa redukcja w stosunku do średniego indywidualnego poziomu emisji CO2 w roku 2007 lub, w przypadku gdy jeden wniosek składany jest w odniesieniu do pewnej liczby powiązanych przedsiębiorstw - 45-procentowa redukcja w stosunku do średniej wyciągniętej ze średnich indywidualnych poziomów emisji CO2 tych przedsiębiorstw w roku 2007;”;
d)
ust. 8 otrzymuje brzmienie:
„8. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 14a aktów delegowanych określających przepisy uzupełniające ust. 1-7 niniejszego artykułu, dotyczące interpretacji kryteriów kwalifikowania się do odstępstwa, treści wniosków oraz dotyczące treści i oceny programów redukcji indywidualnych poziomów emisji CO2.”;
9)
w art. 12 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 1 otrzymuje brzmienie:
„1. Na wniosek dostawcy lub producenta rozważa się ograniczenie emisji CO2 uzyskane dzięki zastosowaniu technologii innowacyjnych lub zestawowi technologii innowacyjnych (»innowacyjne pakiety technologiczne«).
Technologie te należy uwzględnić tylko wtedy, gdy metodologia zastosowana do ich weryfikacji umożliwia uzyskanie sprawdzalnych, powtarzalnych i porównywalnych wyników.
Całkowity udział tych technologii w zmniejszeniu docelowego indywidualnego poziomu emisji danego producenta nie może być wyższy niż 7 g CO2/km.”;
b)
ust. 2 zdanie pierwsze otrzymuje brzmienie:
„Komisja przyjmuje w drodze aktów wykonawczych szczegółowe przepisy dotyczące procedury zatwierdzania technologii innowacyjnych lub innowacyjnych pakietów technologicznych, o których mowa w ust. 1. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.”;
c)
ust. 3 otrzymuje brzmienie:
„3. Dostawca lub producent, który ubiega się o zatwierdzenie środka jako technologii innowacyjnej lub innowacyjnego pakietu technologicznego, przedstawia Komisji sprawozdanie, w tym również sprawozdanie weryfikujące sporządzone przez niezależny zatwierdzony organ. W przypadku gdy możliwa jest interakcja środka z inną już zatwierdzoną technologią innowacyjną lub innym już zatwierdzonym innowacyjnym pakietem technologicznym, w sprawozdaniu zamieszcza się wzmiankę o tej interakcji, a w sprawozdaniu weryfikującym dokonuje się oceny zakresu, w jakim interakcja ta wpływa na zmniejszenie emisji uzyskane dzięki każdemu środkowi.”;
10)
w art. 13 wprowadza się następujące zmiany:
a)
ust. 2 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:
„Komisja przyjmuje te środki w drodze aktów delegowanych zgodnie z art. 14a.”;
b)
w ust. 3 skreśla się akapit drugi;
c)
ust. 5 otrzymuje brzmienie:
„5. Do dnia 31 grudnia 2015 r. Komisja dokona przeglądu docelowych indywidualnych poziomów emisji oraz określonych w nich warunków, a także innych aspektów niniejszego rozporządzenia, w tym również tego, czy parametr użyteczności jest nadal potrzebny, oraz tego, czy bardziej zrównoważonym parametrem użyteczności jest masa czy powierzchnia postojowa, w celu ustalenia docelowego poziomu emisji CO2 dla nowych samochodów osobowych na okres po 2020 r. W tym zakresie ocena niezbędnego wskaźnika redukcji musi być zgodna z długoterminowymi celami unijnymi w zakresie klimatu oraz skutkami dla rozwoju oszczędnych technologii ograniczania emisji CO2 stosowanych w samochodach. Komisja przedłoży Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie zawierające wyniki tej oceny. Sprawozdanie to będzie zawierać wszelkie stosowne wnioski dotyczące zmiany niniejszego rozporządzenia, w tym również ewentualne określenie realistycznego i osiągalnego celu, na podstawie kompleksowej oceny skutków uwzględniającej utrzymanie konkurencyjności przemysłu motoryzacyjnego i zależnych od niego gałęzi przemysłu. Opracowując takie wnioski, Komisja zapewnia, aby były one jak najbardziej neutralne z punktu widzenia konkurencyjności oraz sprawiedliwe społecznie i zrównoważone.”;
d)
ust. 7 otrzymuje brzmienie:
„7. Komisja określa w drodze aktów wykonawczych parametry niezbędne do tego, aby odzwierciedlić wszelkie zmiany w regulacyjnej procedurze kontrolnej pomiaru indywidualnych poziomów emisji CO2, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 715/2007 i rozporządzeniu (WE) nr 692/2008. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 14 ust. 2 niniejszego rozporządzenia.
Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 14a, w celu dostosowania wzorów określonych w załączniku I, z zastosowaniem metodologii przyjętej zgodnie z akapitem pierwszym, zapewniając jednocześnie, aby w ramach starych i nowych procedur producentom i pojazdom o różnej użyteczności stawiane były wymogi w zakresie redukcji o podobnym stopniu surowości.”;
11)
art. 14 otrzymuje brzmienie:
„Artykuł 14
Procedura komitetowa
1. Komisję wspomaga Komitet ds. Zmian Klimatu ustanowiony na podstawie art. 9 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (10). Komitet ten jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (11).
2. W przypadku odniesienia do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
3. W przypadku gdy komitet nie wyda żadnej opinii, Komisja nie przyjmuje projektu aktu wykonawczego i stosuje się art. 5 ust. 4 akapit trzeci rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
(10) Decyzja nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotycząca mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (Dz.U. L 49 z 19.2.2004, s. 1)."
(11) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13).”;"
12)
dodaje się artykuł w brzmieniu:
„Artykuł 14a
Wykonywanie przekazanych uprawnień
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 8 ust. 9 akapit drugi, art. 11 ust. 8, art. 13 ust. 2 akapit trzeci i art. 13 ust. 7 akapit drugi, powierza się Komisji na okres pięciu lat od dnia 8 kwietnia 2014 r. Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień nie później niż dziewięć miesięcy przed końcem okresu pięciu lat. Przekazanie uprawnień jest automatycznie przedłużane na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 8 ust. 9 akapit drugi, art. 11 ust. 8, art. 13 ust. 2 akapit trzeci i art. 13 ust. 7 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub przez Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność jakichkolwiek już obowiązujących aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja przekazuje go równocześnie Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 8 ust. 9 akapit drugi, art. 11 ust. 8, art. 13 ust. 2 akapit trzeci i art. 13 ust. 7 akapit drugi wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”;
13)
w załączniku I pkt 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„c)
od 2020 r.:
gdzie:
M= masa pojazdu w kilogramach (kg)
M0 = wartość przyjęta zgodnie z art. 13 ust. 2
a= 0,0333.”;
14)
w załączniku II wprowadza się następujące zmiany:
a)
w części A pkt 1 dodaje się literę w brzmieniu:
„n)
maksymalna moc netto.”;
b)
w tabeli „Szczegółowa dane określone w części A pkt 1” dodaje się następującą kolumnę:
„Maksymalna moc netto (kW)”.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 11 marca 2014 r.


Input:
EUROPAPARLAMENTETS OCH RÅDETS BESLUT (EU) 2015/468
av den 11 mars 2015
om utnyttjande av Europeiska fonden för justering för globaliseringseffekter i enlighet med punkt 13 i det interinstitutionella avtalet av den 2 december 2013 mellan Europaparlamentet, rådet och kommissionen om budgetdisciplin, samarbete i budgetfrågor och sund ekonomisk förvaltning (ansökan EGF/2013/007 BE/Hainaut steel (Duferco-NLMK) från Belgien)
EUROPAPARLAMENTET OCH EUROPEISKA UNIONENS RÅD HAR ANTAGIT DETTA BESLUT
med beaktande av fördraget om Europeiska unionens funktionssätt,
med beaktande av Europaparlamentets och rådets förordning (EG) nr 1927/2006 av den 20 december 2006 om upprättande av Europeiska fonden för justering för globaliseringseffekter (1), särskilt artikel 12.3,
med beaktande av det interinstitutionella avtalet av den 2 december 2013 mellan Europaparlamentet, rådet och kommissionen om budgetdisciplin, samarbete i budgetfrågor och sund ekonomisk förvaltning (2), särskilt punkt 13,
med beaktande av Europeiska kommissionens förslag, och
av följande skäl:
(1)
Europeiska fonden för justering för globaliseringseffekter (nedan kallad fonden) inrättades för att ge kompletterande stöd till arbetstagare som blivit uppsagda till följd av genomgripande strukturförändringar inom världshandeln på grund av globaliseringen och för att underlätta dessa arbetstagares återinträde på arbetsmarknaden.
(2)
Det högsta årliga beloppet för fonden får i enlighet med artikel 12 i rådets förordning (EU, Euratom) nr 1311/2013 av den 2 december 2013 om den fleråriga budgetramen för 2014-2020 (3) inte överskrida 150 miljoner EUR (i 2011 års priser).
(3)
Belgien lämnade den 27 september 2013 in en ansökan om stöd från fonden med anledning av uppsägningar vid företagen Duferco Belgium SA och NLMK La Louvière SA och kompletterade ansökan med ytterligare uppgifter fram till och med den 4 juli 2014. Ansökan uppfyller villkoren för fastställande av det ekonomiska stödet enligt artikel 10 i förordning (EG) nr 1927/2006.
(4)
Fonden bör därför utnyttjas för att tillhandahålla det ekonomiska stöd på 981 956 EUR som Belgien ansökt om.
HÄRIGENOM FÖRESKRIVS FÖLJANDE.
Artikel 1
Europeiska fonden för justering för globaliseringseffekter ska belastas med 981 956 EUR i åtagande- och betalningsbemyndiganden ur Europeiska unionens allmänna budget för 2015.
Artikel 2
Detta beslut ska offentliggöras i Europeiska unionens officiella tidning.
Utfärdat i Strasbourg den 11 mars 2015.


Input:
PROVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) br. 1271/2014
оd 28. studenoga 2014.
o odobrenju povećanja graničnih vrijednosti za pojačavanje vina proizvedenog od grožđa ubranog u 2014. s određenih sorti vinove loze u određenim vinogradarskim regijama ili u dijelu tih regija
EUROPSKA KOMISIJA,
uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
uzimajući u obzir Uredbu (EU) br. 1308/2013 Europskog parlamenta i Vijeća od 17. prosinca 2013. o uspostavljanju zajedničke organizacije tržišta poljoprivrednih proizvoda i stavljanju izvan snage uredbi Vijeća (EEZ) br. 922/72, (EEZ) br. 234/79, (EZ) br. 1037/2001 i (EZ) br. 1234/2007 (1), a posebno njezin članak 91.,
budući da:
(1)
Točkom A.3. dijela I. Priloga VIII. Uredbi (EU) br. 1308/2013 predviđa se da države članice u godinama s iznimno nepovoljnim klimatskim uvjetima mogu zatražiti da se granične vrijednosti za povećanje volumne alkoholne jakosti vina (pojačavanje) povise do 0,5 %.
(2)
Belgija, Bugarska, Češka, Njemačka, Francuska, Hrvatska, Italija, Mađarska, Austrija, Rumunjska, Slovenija i Slovačka zatražile su ta povećanja graničnih vrijednosti za pojačavanje vina proizvedenog od grožđa ubranog u 2014. jer su klimatski uvjeti za vrijeme sezone rasta bili izrazito nepovoljni. Bugarska, Češka, Hrvatska, Mađarska, Austrija, Rumunjska, Slovenija i Slovačka podnijele su taj zahtjev za sve svoje vinogradarske regije. Belgija je podnijela zahtjev za jednu regiju, Njemačka za neke regije i dijelove regija Mosela i Saale-Unstruta, Francuska za neke općine u departmanima Audeu i Héraultu, a Italija za neke regije u sjevernoj i središnjoj Italiji te za područje ZOI u regijama Umbriji i Laciju. Belgija, Francuska i Italija zatražile su povećanje graničnih vrijednosti za pojačavanje svih vina proizvedenih od sorti vinove loze koje se uzgaja u područjima pogođenima iznimno nepovoljnim vremenskim uvjetima. Njemačka je zatražila povećanje pojačavanja samo za vino proizvedeno od određene pogođene sorte vinove loze za regije Baden, Württemberg i Mecklenburger Landwein i predmetni dio regije Saale-Unstruta.
(3)
Zbog izrazito nepovoljnih vremenskih uvjeta tijekom 2014. ograničenja povećanja prirodne volumne alkoholne jakosti iz točke A.2. dijela I. Priloga VIII. Uredbi (EU) br. 1308/2013 u određenim vinogradarskim regijama ili u dijelu tih regija ne omogućuju proizvodnju vina s odgovarajućom ukupnom volumnom alkoholnom jakošću za kojim inače postoji tržišna potražnja od svih ili određenih sorti vinove loze.
(4)
Uzimajući u obzir svrhu dijela I. Priloga VIII. Uredbi (EU) br. 1308/2013, a to je sprečavanje i ograničavanje pojačavanja vina, te s obzirom na iznimnu prirodu odstupanja iz točke A.3. tog dijela, odobrenja za povećanje graničnih vrijednosti za pojačavanje vina trebalo bi dodijeliti samo za vinogradarske regije ili dijelove tih regija te za sorte vinove loze pogođene iznimno nepovoljnim klimatskim uvjetima. Stoga bi u Belgiji odobrenja trebalo dodijeliti samo za regiju Valoniju koja je bila pogođena takvim klimatskim uvjetima. U Njemačkoj bi odobrenje trebalo dodijeliti samo za vino od sorti vinove loze Blauer Spätburgunder, Schwarzriesling, Blauer Gutedel, Weißer Gutedel i Blauer Trollinger koje su pogođene takvim klimatskim uvjetima u regiji Badenu; za vino od svih sorti crnog grožđa pogođenih takvim klimatskim uvjetima u regijama Hessische Bergstraßeu i Rheingauu; od svih sorti crnog grožđa i sorti bijelog grožđa Bacchus, Blauer Silvaner, Cabernet Blanc, Grüner Silvaner, Johanniter, Müller-Thurgau, Ruländer, Sauvignon Blanc, Scheurebe, Weißer Elbling, Weißer Gutedel, Weißer Riesling i Weißer Burgunder pogođenih takvim klimatskim uvjetima u dijelu regije Saale-Unstruta; od sorte crnog grožđa Blauer Trollinger pogođene takvim klimatskim uvjetima u regiji Württembergu; od sorti crnog grožđa Phoenix, Müller-Thurgau, Elbling i Regent pogođenih takvim klimatskim uvjetima u regiji Mecklenburger Landweinu; te od svih sorti crnog grožđa u regijama Ahru, Mittelrheinu, Naheu, Pfalzu i Rheinhessenu i u dijelu regije Mosela pogođenih takvim klimatskim uvjetima. U Francuskoj bi odobrenje trebalo dodijeliti samo za ograničen broj općina u departmanima Audeu i Héraultu pogođenih takvim klimatskim uvjetima. U Italiji bi odobrenje trebalo dodijeliti samo za regije Veneto, Friuli-Venezia-Giulia, Provincia autonoma di Trento, Provincia autonoma di Bolzano, Lombardia, Piemonte, Emilia-Romagna, Toscana, Abruzzo i Puglia te za područje sa zaštićenom oznakom izvornosti „Orvieto” u regijama Umbriji i Laciju koji su bili pogođeni takvim klimatskim uvjetima.
(5)
Stoga je primjereno odobriti povećanje graničnih vrijednosti za pojačavanje vina proizvedenog od svih ili određenih sorti grožđa ubranog u 2014. u vinogradarskim regijama u Belgiji, Bugarskoj, Češkoj, Njemačkoj, Francuskoj, Hrvatskoj, Italiji, Mađarskoj, Austriji, Rumunjskoj, Sloveniji i Slovačkoj ili u dijelu tih regija.
(6)
Mjere predviđene u ovoj Uredbi u skladu su s mišljenjem Odbora za zajedničku organizaciju poljoprivrednih tržišta,
DONIJELA JE OVU UREDBU:
Članak 1.
Odstupajući od točke A.3. dijela I. Priloga VIII. Uredbi (EU) br. 1308/2013, u vinogradarskim regijama ili u dijelu tih regija iz Priloga ovoj Uredbi te za sve ili određene sorte vinove loze povećanje prirodne volumne alkoholne jakosti u svježem grožđu ubranom u 2014., moštu, moštu u fermentaciji, mladom vinu u fermentaciji i vinu proizvedenom od grožđa ubranog u 2014. ne smije prijeći sljedeće granične vrijednosti:
(a)
3,5 % vol. u vinogradarskoj zoni A iz Dodatka I. Prilogu VII. Uredbi (EU) br. 1308/2013;
(b)
2,5 % vol. u vinogradarskoj zoni B iz Dodatka I. Prilogu VII. Uredbi (EU) br. 1308/2013;
(c)
2,0 % vol. u vinogradarskoj zoni C iz Dodatka I. Prilogu VII. Uredbi (EU) br. 1308/2013.
Članak 2.
Ova Uredba stupa na snagu trećeg dana od dana objave u Službenom listu Europske unije.
Ova je Uredba u cijelosti obvezujuća i izravno se primjenjuje u svim državama članicama.
Sastavljeno u Bruxellesu 28. studenoga 2014.


Input:
COMMISSION IMPLEMENTING REGULATION (EU) No 1215/2013
of 28 November 2013
amending Council Regulation (EC) No 32/2000 as regards the extension of the Union’s tariff quotas for jute and coconut-fibre products
THE EUROPEAN COMMISSION,
Having regard to the Treaty on the Functioning of the European Union,
Having regard to Council Regulation (EC) No 32/2000 of 17 December 1999 opening and providing for the administration of Community tariff quotas bound in GATT and certain other Community tariff quotas and establishing detailed rules for adjusting the quotas, and repealing Council Regulation (EC) No 1808/95 (1), and in particular the second indent of Article 9(1)(b) thereof,
Whereas:
(1)
In accordance with the offer it made within the United Nations Conference on Trade and Development (Unctad) and alongside its scheme of generalised preferences (GSP), the Union introduced tariff preferences in 1971 for jute and coconut-fibre products originating in certain developing countries. Those preferences took the form of a gradual reduction of Common Customs Tariff duties and, from 1978 to 31 December 1994, the complete suspension of the duties.
(2)
Since the entry into force of the GSP in 1995, the Union has, alongside the GATT, opened autonomous zero-duty Union tariff quotas for specific quantities of jute and coconut-fibre products. The tariff quotas opened for those products under Regulation (EC) No 32/2000 were extended until 31 December 2013 by Commission Implementing Regulation (EU) No 17/2012 (2).
(3)
As a new GSP is to apply from 1 January 2014 until 31 December 2023 under Regulation (EU) No 978/2012 of the European Parliament and of the Council (3), the tariff quota arrangement for jute and coconut-fibre products should be extended accordingly.
(4)
Regulation (EC) No 32/2000 should therefore be amended accordingly.
(5)
The measures provided for in this Regulation are in accordance with the opinion of the Customs Code Committee,
HAS ADOPTED THIS REGULATION:
Article 1
The fifth column (‘Quota period’) of the table in Annex III to Regulation (EC) No 32/2000 is amended as follows:
(1)
the text for serial number 09.0107 is replaced by the following:
‘from 1 January to 31 December each year until 31 December 2023’;
(2)
the text for serial number 09.0109 is replaced by the following:
‘from 1 January to 31 December each year until 31 December 2023’;
(3)
the text for serial number 09.0111 is replaced by the following:
‘from 1 January to 31 December each year until 31 December 2023’.
Article 2
This Regulation shall enter into force on the third day following that of its publication in the Official Journal of the European Union.
It shall apply from 1 January 2014.
This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States.
Done at Brussels, 28 November 2013.


Input:
KOMISIJOS DELEGUOTASIS REGLAMENTAS (ES) Nr. 665/2014
2014 m. kovo 11 d.
kuriuo papildomos Europos Parlamento ir Tarybos reglamento (ES) Nr. 1151/2012 nuostatos dėl neprivalomo kokybės termino „kalnų produktas“ vartojimo sąlygų
EUROPOS KOMISIJA,
atsižvelgdama į Sutartį dėl Europos Sąjungos veikimo,
atsižvelgdama į 2012 m. lapkričio 21 d. Europos Parlamento ir Tarybos reglamentą (ES) Nr. 1151/2012 dėl žemės ūkio ir maisto produktų kokybės sistemų (1), ypač į jo 31 straipsnio 3 ir 4 dalis,
kadangi:
(1)
Reglamentu (ES) Nr. 1151/2012 nustatyta neprivalomų kokybės terminų sistema, siekiant sudaryti palankesnes sąlygas žemės ūkio produktų gamintojams vidaus rinkoje informuoti apie tiems produktams pridėtinę vertę suteikiančias savybes arba ypatumus. Juo nustatytos neprivalomo kokybės termino „kalnų produktas“ vartojimo sąlygos ir Komisijai suteikti įgaliojimai priimti deleguotuosius teisės aktus dėl tinkamai pagrįstais atvejais nukrypti nuo šių vartojimo sąlygų leidžiančių nuostatų, siekiant atsižvelgti į gamtines kliūtis, turinčias įtakos žemės ūkio gamybai kalnuotose vietovėse. Be to, tuo reglamentu Komisijai suteikiami įgaliojimai priimti deleguotuosius aktus dėl gamybos metodų ir kitų kriterijų, kurie svarbūs taikant šį terminą, nustatymo;
(2)
kad vartotojai nebūtų klaidinami, reikėtų patikslinti termino „kalnų produktas“ vartojimą gyvūninių produktų atveju. Iš gyvūnų gauti produktai, pavyzdžiui, pienas ir kiaušiniai, turėtų būti gaunami kalnuotose vietovėse. Iš gyvūnų pagamintų produktų, pavyzdžiui, mėsos, atveju gyvūnai turėtų būti užauginti kalnuotose vietovėse. Atsižvelgiant į tai, kad ūkininkai dažnai perka gyvūnų jauniklius, tokie gyvūnai kalnuotose vietovėse turėtų praleisti ne mažiau kaip paskutinius du trečdalius savo gyvenimo;
(3)
siekiant išnaudoti sezonines ganyklas, daugelyje Europos Sąjungos vietovių gyvūnai sezoniškai pervaromi į naujas ganyklas kalnuotose ir nekalnuotose vietovėse. Taip išsaugomos didesniame aukštyje esančios ganyklos, kurios nėra tinkamos ganyti visus metus, ir tradiciniai žmogaus sukurti kalnuotų vietovių kraštovaizdžiai. Be to, sezoninis gyvūnų pervarymas į naujas ganyklas tiesiogiai naudingas aplinkai, nes mažėja, pavyzdžiui, erozijos ir griūčių tikimybė. Siekiant toliau skatinti sezoninį gyvūnų pervarymą į naujas ganyklas, turėtų būti leidžiama terminą „kalnų produktas“ taikyti produktams, pagamintiems iš gyvūnų, sezoniškai pervaromų į naujas ganyklas, kurie ne mažiau kaip ketvirtadalį savo gyvenimo praleido kalnuotų vietovių ganyklose;
(4)
siekiant užtikrinti, kad ūkinių gyvūnų pašarai iš esmės būtų gaunami kalnuotose vietovėse, reikėtų patikslinti, kad paprastai ne mažiau kaip pusė jų metinių pašarų kiekio, išreikšto sausosios medžiagos procentais, turėtų būti sudaryti iš kalnuotose vietovėse gaunamų pašarų;
(5)
iš kalnuotų vietovių gaunami atrajotojų pašarai sudaro daugiau nei pusę jų metinių pašarų kiekio, todėl jų atveju ši procentinė dalis turėtų būti didesnė;
(6)
dėl gamtinių kliūčių ir dėl to, kad iš kalnuotų vietovių gaunami pašarai pirmiausia skirti atrajotojams, šiuo metu tik nedidelė kiaulių pašarų dalis gaunama iš kalnuotų vietovių. Siekiant nustatyti tinkamą dviejų termino „kalnų produktas“ tikslų, nurodytų Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 45 konstatuojamojoje dalyje, pusiausvyrą ir užtikrinti, kad kalnuotose vietovėse būtų toliau auginamos kiaulės, taip apsaugant kaimų struktūrą, iš kalnuotų vietovių gaunamų kiaulių pašarų dalis turėtų sudaryti mažiau nei pusę metinio gyvūnų pašarų kiekio;
(7)
gyvūnams, sezoniškai pervaromiems į naujas ganyklas, turėtų būti taikomi pašarų apribojimai, kai šie gyvūnai būna kalnuotose vietovėse;
(8)
sezoninio perkėlimo į naujas ganyklas principas taip pat taikomas aviliams, todėl reikėtų patikslinti termino „kalnų produktas“ taikymą bitininkystės produktams. Tačiau bitėms maitinti naudojamas cukrus paprastai gaunamas ne iš kalnuotų vietovių, todėl pašarų apribojimai bitėms neturėtų būti taikomi;
(9)
siekiant išvengti vartotojų klaidinimo, terminas „kalnų produktas“ augaliniams produktams turėtų būti vartojamas tik tuomet, kai augalai auginami kalnuotose vietovėse;
(10)
turėtų būti leista, kad tarp perdirbamų produktų sudedamųjų dalių būtų žaliavų, pavyzdžiui, cukraus, druskos arba prieskoninių augalų, kurios negali būti gaminamos kalnuotose vietovėse, jei jos neviršija 50 % viso sudedamųjų dalių svorio;
(11)
kai kurių Sąjungos dalių kalnuotose vietovėse nėra tinkamų sąlygų, kad iš žalio pieno būtų galima pagaminti pieną ir pieno produktus, skersti gyvūnus, išpjaustyti ir iškaulinėti skerdenas ir spausti alyvuogių aliejų. Dėl gamtinių kliūčių kalnuotose vietovėse yra ribotos galimybes diegti tinkamus perdirbimo įrenginius, todėl perdirbti tampa sudėtinga ir ekonomiškai neperspektyvu. Produktus perdirbant kitur, netoli kalnuotų vietovių, jų kaip kalnų produktų savybės dėl perdirbimo nepasikeičia. Todėl terminą „kalnų produktas“ turėtų būti leista taikyti tokiems produktams, kai jie perdirbami ne kalnuotose vietovėse. Atsižvelgiant į perdirbimo įrenginių vietą kai kuriose valstybėse narėse ir poreikį patenkinti vartotojų lūkesčius, perdirbimo operacijos turėtų būti atliekamos ne toliau kaip 30 km nuo atitinkamos kalnuotos vietovės;
(12)
be to, siekiant leisti tęsti veiklą naudojant esamus pieno ir pieno produktų gamybos įrenginius, terminą „kalnų produktas“ reikėtų leisti vartoti tik tiems gamintojams, kurie naudoja Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 įsigaliojimo dieną veikusius įrenginius. Tokių įrenginių skaičius kalnuotose vietovėse skiriasi, todėl valstybėms narėms turėtų būti leista nustatyti griežtesnį atstumo reikalavimą arba iš viso atsisakyti tokios galimybės,
PRIĖMĖ ŠĮ REGLAMENTĄ:
1 straipsnis
Gyvūniniai produktai
1. Terminas „kalnų produktas“ gali būti taikomas produktams, kurie gaunami iš gyvūnų kalnuotose vietovėse, apibrėžtose Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 31 straipsnio 2 dalyje, ir perdirbami tose vietovėse.
2. Terminas „kalnų produktas“ gali būti taikomas produktams, pagamintiems iš gyvūnų, kurie ne mažiau kaip paskutinius du trečdalius savo gyvenimo auginami tose kalnuotose vietovėse, jei produktai perdirbami tose vietovėse.
3. Nukrypstant nuo 2 dalies, terminas „kalnų produktas“ gali būti taikomas produktams, gautiems iš gyvūnų, sezoniškai pervaromų į naujas ganyklas, kurie ne mažiau kaip ketvirtadalį savo gyvenimo buvo auginti sezoninėse kalnuotų vietovių ganyklose.
2 straipsnis
Pašarai
1. Taikant Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 31 straipsnio 1 dalies a punktą, laikoma, kad ūkinių gyvūnų pašarai gaunami iš kalnuotų vietovių, jei metinė gyvūnų pašarų, kurie negali būti gaunami iš kalnuotų vietovių, dalis, išreikšta sausosios medžiagos procentais, neviršija 50 %, o atrajotojų atveju - 40 %.
2. Nukrypstant nuo 1 dalies, kiaulių pašarų, kurie negali būti gaunami iš kalnuotų vietovių, dalis, išreikšta sausosios medžiagos procentais, neturi viršyti 75 % metinio pašarų kiekio.
3. 1 dalis netaikoma 1 straipsnio 3 dalyje nurodytų gyvūnų, sezoniškai pervaromų į naujas ganyklas, pašarams tuo metu, kai gyvūnai auginami ne kalnuotose vietovėse.
3 straipsnis
Bitininkystės produktai
1. Terminas „kalnų produktas“ gali būti taikomas bitininkystės produktams, jei bitės renka nektarą ir žiedadulkes tik kalnuotose vietovėse.
2. Nukrypstant nuo Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 31 straipsnio 1 dalies a punkto, bitėms maitinti skirtas cukrus gali būti gaunamas ne iš kalnuotų vietovių.
4 straipsnis
Augaliniai produktai
Nukrypstant nuo Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 31 straipsnio 1 dalies a punkto, terminas „kalnų produktas“ gali būti taikomas augaliniams produktams tik tuo atveju, jei augalai auginami kalnuotose vietovėse, apibrėžtose Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 31 straipsnio 2 dalyje.
5 straipsnis
Sudedamosios dalys
1 ir 4 straipsniuose nurodytuose produktuose gali būti toliau išvardytų ne iš kalnuotų vietovių gaunamų sudedamųjų dalių, jeigu jos sudaro ne daugiau kaip 50 % viso sudedamųjų dalių svorio:
a)
į Sutarties I priedą neįtrauktų produktų ir
b)
prieskoninių augalų, prieskonių ir cukraus.
6 straipsnis
Perdirbimo operacijos, atliekamos ne kalnuotose vietovėse
1. Nukrypstant nuo Reglamento (ES) Nr. 1151/2012 31 straipsnio 1 dalies b punkto ir šio reglamento 1 straipsnio 1 ir 2 dalių, ne kalnuotose vietovėse gali būti atliekamos toliau išvardytos perdirbimo operacijos, jeigu atstumas nuo atitinkamos kalnuotos vietovės neviršija 30 km:
a)
pieno ir pieno produktų perdirbimo operacijos, atliekamos 2013 m. sausio 3 d. veikusiais perdirbimo įrenginiais;
b)
gyvūnų skerdimas ir skerdenų išpjaustymas bei iškaulinėjimas;
c)
alyvuogių aliejaus spaudimas.
2. Valstybės narės gali nustatyti, kad jų teritorijoje perdirbamiems produktams būtų netaikoma 1 dalies a punkte nustatyta nukrypti leidžianti nuostata arba kad perdirbimo įrenginiai nuo atitinkamos kalnuotos vietovės būtų nutolę nustatytu mažesniu nei 30 km atstumu.
7 straipsnis
Įsigaliojimas
Šis reglamentas įsigalioja septintą dieną po jo paskelbimo Europos Sąjungos oficialiajame leidinyje.
Šis reglamentas yra privalomas visas ir tiesiogiai taikomas visose valstybėse narėse.
Priimta Briuselyje 2014 m. kovo 11 d.


Input:
BESCHLUSS DES RATES
vom 23. Juni 2014
über den im Namen der Europäischen Union zu vertretenden Standpunkt in dem mit dem Abkommen zur Gründung einer Assoziation zwischen der Europäischen Union und ihren Mitgliedstaaten einerseits und Zentralamerika andererseits eingesetzten Assoziationsrat hinsichtlich der Annahme der Geschäftsordnung des Assoziationsrates und des Assoziationsausschusses, der Geschäftsordnung gemäß Titel X über Streitbeilegung sowie des Verhaltenskodex für Panelmitglieder und Vermittler, der Liste der Panelmitglieder und der Liste der Sachverständigen im Bereich Handel und nachhaltige Entwicklung
(2014/394/EU)
DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION -
gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union, insbesondere auf Artikel 217 in Verbindung mit Artikel 218 Absatz 9,
auf Vorschlag der Europäischen Kommission,
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Am 23. April 2007 ermächtigte der Rat die Kommission, im Namen der Europäischen Union und ihrer Mitgliedstaaten ein Assoziierungsabkommen mit Zentralamerika auszuhandeln. Die Verhandlungsrichtlinien wurden am 10. März 2010 geändert, um Panama in den Verhandlungsprozess einzubeziehen.
(2)
Die Verhandlungen wurden auf dem Gipfeltreffen der EU mit den Ländern Lateinamerikas und des Karibischen Raumes in Madrid im Mai 2010 zum Abschluss gebracht.
(3)
Das Abkommen zur Gründung einer Assoziation zwischen der Europäischen Union und ihren Mitgliedstaaten einerseits und Zentralamerika andererseits (1) (im Folgenden „Abkommen“) wurde am 22. März 2011 paraphiert und am 29. Juni 2012 unterzeichnet.
(4)
Im Einklang mit Artikel 353 Absatz 4 des Abkommens findet das Abkommen seit dem 1. August 2013 mit Nicaragua, Honduras und Panama, seit dem 1. Oktober 2013 mit El Salvador und Costa Rica und seit dem 1. Dezember mit Guatemala Anwendung.
(5)
Mit Artikel 4 des Abkommens wird ein Assoziationsrat eingerichtet, der die Verwirklichung der Ziele des Abkommens beaufsichtigt und dessen Durchführung überwacht.
(6)
Gemäß Artikel 6 des Abkommens ist der Assoziationsrat befugt, zur Verwirklichung der Ziele des Abkommens in den im Abkommen festgelegten Fällen Entscheidungen zu treffen.
(7)
In Artikel 5 Absatz 2 des Abkommens wird festgelegt, dass sich der Assoziationsrat eine Geschäftsordnung gibt.
(8)
In Artikel 7 Absatz 3 des Abkommens wird festgelegt, dass der Assoziationsrat die Geschäftsordnung des Assoziationsausschusses festlegt.
(9)
In Artikel 8 Absatz 6 des Abkommens wird festgelegt, dass der Assoziationsrat die Geschäftsordnung der Unterausschüsse festlegt.
(10)
In Artikel 297 Absatz 2 wird festgelegt, dass der Assoziationsrat eine Liste von 17 Personen mit Fachkenntnissen in den Bereichen Umweltrecht, internationaler Handel oder Streitbeilegung im Rahmen internationaler Übereinkünfte sowie eine Liste von 17 Personen mit Fachkenntnissen in den Bereichen Arbeitsrecht, internationaler Handel oder Streitbeilegung im Rahmen internationaler Übereinkünfte billigt.
(11)
In Artikel 325 Absatz 1 wird festgelegt, dass der Assoziationsrat eine Liste von 36 Personen aufstellt, die willens und in der Lage sind, als Panelmitglieder im Sinne von Titel X des Abkommens über Streitbeilegung zu fungieren.
(12)
In Artikel 328 Absatz 1 wird festgelegt, dass der Assoziationsrat auf seiner ersten Sitzung die Geschäftsordnung und den Verhaltenskodex für die Streitbeilegung gemäß Titel X des Abkommens annimmt.
(13)
Die Union sollte im Hinblick auf die Annahme der Geschäftsordnung des Assoziationsrates und des Assoziationsausschusses, der Geschäftsordnung gemäß Titel X des Abkommens über Streitbeilegung sowie des Verhaltenskodex für Panelmitglieder und Vermittler, der Liste der Panelmitglieder und der Liste der Sachverständigen im Bereich Handel und nachhaltige Entwicklung den zu vertretenden Standpunkt festlegen -
HAT FOLGENDEN BESCHLUSS ERLASSEN:
Artikel 1
Der im Namen der Europäischen Union in dem mit dem Abkommen zur Gründung einer Assoziation zwischen der Europäischen Union und ihren Mitgliedstaaten einerseits und Zentralamerika andererseits eingesetzten Assoziationsrat hinsichtlich der Annahme der Geschäftsordnung des Assoziationsrates und des Assoziationsausschusses, der Geschäftsordnung gemäß Titel X über Streitbeilegung sowie des Verhaltenskodex für Panelmitglieder und Vermittler, der Liste der Panelmitglieder und der Liste der Sachverständigen im Bereich Handel und nachhaltige Entwicklung zu vertretende Standpunkt beruht auf den diesem Beschluss beigefügten Entwürfen der Beschlüsse des Assoziationsrats.
Kleinere technische Berichtigungen der Entwürfe der Beschlüsse des Assoziationsrats können ohne weiteren Beschluss des Rates von den Unionsvertretern im Assoziationsrat vereinbart werden.
Artikel 2
Die Beschlüsse des Assoziationsrates werden nach ihrer Annahme im Amtsblatt der Europäischen Union veröffentlicht.
Artikel 3
Dieser Beschluss tritt am Tag seiner Annahme in Kraft.
Geschehen zu Luxemburg am 23. Juni 2014.


Input:
RICHTLINIE (EU) 2015/2203 DES EUROPÄISCHEN PARLAMENTS UND DES RATES
vom 25. November 2015
zur Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über Kaseine und Kaseinate für die menschliche Ernährung und zur Aufhebung der Richtlinie 83/417/EWG des Rates
DAS EUROPÄISCHE PARLAMENT UND DER RAT DER EUROPÄISCHEN UNION -
gestützt auf den Vertrag über die Arbeitsweise der Europäischen Union, insbesondere auf Artikel 114,
auf Vorschlag der Europäischen Kommission,
nach Zuleitung des Entwurfs des Gesetzgebungsakts an die nationalen Parlamente,
nach Stellungnahme des Europäischen Wirtschafts- und Sozialausschusses (1),
gemäß dem ordentlichen Gesetzgebungsverfahren (2),
in Erwägung nachstehender Gründe:
(1)
Die Richtlinie 83/417/EWG des Rates (3) regelt die Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten über bestimmte Milcheiweißerzeugnisse (Kaseine und Kaseinate) für die menschliche Ernährung. Seit Inkrafttreten dieser Richtlinie haben mehrere Veränderungen stattgefunden, die berücksichtigt werden müssen, insbesondere die Entwicklung eines umfassenden rechtlichen Rahmens im Bereich des Lebensmittelrechts und die Annahme eines internationalen Standards für Nährkaseinerzeugnisse durch die Kommission des Codex Alimentarius (im Folgenden „Codex-Standard für Nährkaseinerzeugnisse“).
(2)
Mit der Richtlinie 83/417/EWG werden der Kommission Befugnisse zur Durchführung einiger ihrer Vorschriften übertragen. Infolge des Inkrafttretens des Vertrags von Lissabon müssen diese Befugnisse an Artikel 290 des Vertrags über die Arbeitsweise der Europäischen Union (AEUV) angepasst werden.
(3)
Aus Gründen der Klarheit sollte die Richtlinie 83/417/EWG daher aufgehoben und durch eine neue Richtlinie ersetzt werden.
(4)
Die Verordnung (EG) Nr. 178/2002 des Europäischen Parlaments und des Rates (4) enthält allgemeine, horizontale und einheitliche Unionsregeln für den Erlass von Sofortmaßnahmen in Bezug auf Lebensmittel und Futtermittel. Die diesbezüglichen Vorschriften der Richtlinie 83/417/EWG sind daher nicht mehr erforderlich.
(5)
Die Verordnung (EG) Nr. 882/2004 des Europäischen Parlaments und des Rates (5) enthält allgemeine, horizontale und einheitliche Unionsregeln für Verfahren der Probenahme und Analyse von Lebensmitteln. Die diesbezüglichen Vorschriften der Richtlinie 83/417/EWG sind daher nicht mehr erforderlich.
(6)
Nach der Verordnung (EU) Nr. 1169/2011 des Europäischen Parlaments und des Rates (6) sind bei Transaktionen zwischen Unternehmen ausreichende Informationen zu übermitteln, damit gewährleistet ist, dass dem Endverbraucher zutreffende Informationen über das Lebensmittel zur Verfügung gestellt werden. Da die unter diese Richtlinie fallenden Erzeugnisse für den Handel zwischen Unternehmen zum Zweck der Herstellung von Lebensmitteln bestimmt sind, empfiehlt es sich, die bereits in der Richtlinie 83/417/EWG enthaltenen spezifischen Bestimmungen beizubehalten, an den geltenden Rechtsrahmen anzupassen und zu vereinfachen. In diesen spezifischen Bestimmungen sollte festgelegt werden, welche Informationen bei Transaktionen zwischen Unternehmen für die unter diese Richtlinie fallenden Erzeugnisse anzugeben sind, um einerseits den Lebensmittelunternehmen die Informationen zur Verfügung zu stellen, die sie für die Kennzeichnung der Enderzeugnisse - z. B. im Hinblick auf Allergene - benötigen, und um andererseits eine etwaige Verwechslung dieser Erzeugnisse mit ähnlichen Erzeugnissen, die nicht für die menschliche Ernährung bestimmt oder geeignet sind, zu vermeiden.
(7)
Die Verordnung (EG) Nr. 1333/2008 des Europäischen Parlaments und des Rates (7) enthält eine Bestimmung der Begriffe „Lebensmittelzusatzstoff“ und „Verarbeitungshilfsstoff“, die in der Richtlinie 83/417/EWG als „technische Hilfsstoffe“ bezeichnet werden. Folglich sollten in dieser Richtlinie statt des Begriffs „technische Hilfsstoffe“ die Begriffe „Lebensmittelzusatzstoffe“ und „Verarbeitungshilfsstoffe“ verwendet werden. Die Verwendung dieser Begrifflichkeiten würde auch dem Codex-Standard für Nährkaseinerzeugnisse entsprechen.
(8)
Andere in den Anhängen der Richtlinie 83/417/EWG verwendete Begriffe und Verweise sollten unter Berücksichtigung der Begriffe und Verweise, die in der Verordnung (EG) Nr. 1332/2008 des Europäischen Parlaments und des Rates (8) und in der Verordnung (EG) Nr. 1333/2008 verwendet werden, angepasst werden.
(9)
In Anhang I der Richtlinie 83/417/EWG sind der Höchstgehalt an Wasser bei Nährkaseinen auf 10 % und der Höchstgehalt an Milchfett bei Säure-Nährkasein auf 2,25 % festgesetzt. Unter Berücksichtigung dessen, dass der Codex-Standard für Nährkaseinerzeugnisse diese Parameter auf 12 % bzw. 2 % festsetzt, sollten die entsprechenden Parameter zur Vermeidung von Handelsverzerrungen an diesen Standard angepasst werden.
(10)
Damit die technischen Elemente in den Anhängen der vorliegenden Richtlinie zum Zweck der Berücksichtigung der Entwicklung einschlägiger internationaler Standards oder des technischen Fortschritts rasch angepasst bzw. aktualisiert werden können, sollte der Kommission die Befugnis übertragen werden, gemäß Artikel 290 AEUV Rechtsakte hinsichtlich der in den Anhängen I und II festgelegten Normen für Nährkaseine und Nährkaseinate zu erlassen. Es ist von besonderer Bedeutung, dass die Kommission im Zuge ihrer Vorbereitungsarbeit angemessene Konsultationen, auch auf der Ebene von Sachverständigen, durchführt. Bei der Vorbereitung und Ausarbeitung delegierter Rechtsakte sollte die Kommission gewährleisten, dass die einschlägigen Dokumente dem Europäischen Parlament und dem Rat gleichzeitig, rechtzeitig und auf angemessene Weise übermittelt werden.
(11)
Da die Ziele dieser Richtlinie, nämlich - im Wege einer Angleichung der Rechtsvorschriften der Mitgliedstaaten - die Erleichterung des freien Warenverkehrs der für die menschliche Ernährung bestimmten Kaseine und Kaseinate, die Gewährleistung eines hohen Maßes an Gesundheitsschutz und die Anpassung der bestehenden Vorschriften an das allgemeine Lebensmittelrecht der Union und an internationale Standards, von den Mitgliedstaaten nicht ausreichend verwirklicht werden können, sondern wegen ihres Umfangs und ihrer Wirkungen auf Unionsebene besser zu verwirklichen sind, kann die Union im Einklang mit dem in Artikel 5 des Vertrags über die Europäische Union verankerten Subsidiaritätsprinzip tätig werden. Entsprechend dem in demselben Artikel genannten Grundsatz der Verhältnismäßigkeit geht diese Richtlinie nicht über das für die Verwirklichung dieser Ziele erforderliche Maß hinaus -
HABEN FOLGENDE RICHTLINIE ERLASSEN:
Artikel 1
Anwendungsbereich
Diese Richtlinie gilt für Kaseine und Kaseinate für die menschliche Ernährung und Mischungen davon.
Artikel 2
Begriffsbestimmungen
Für die Zwecke dieser Richtlinie gelten folgende Begriffsbestimmungen:
a) „Säure-Nährkasein“: ein Milcherzeugnis, das durch Trennen, Waschen und Trocknen des mit Säure ausgefällten Koagulats von Magermilch und/oder anderen Milcherzeugnissen gewonnen wird;
b) „Labnährkasein“: ein Milcherzeugnis, das durch Trennen, Waschen und Trocknen des Koagulats von Magermilch und/oder anderen Milcherzeugnissen gewonnen wird; das Koagulat entsteht durch die Reaktion mit Lab oder anderen milchkoagulierenden Enzymen;
c) „Nährkaseinat“: ein Milcherzeugnis, das durch die Behandlung von Nährkasein oder von Koagulat von Nährkasein mit neutralisierenden Stoffen und anschließender Trocknung gewonnen wird.
Artikel 3
Pflichten der Mitgliedstaaten
Die Mitgliedstaaten treffen alle erforderlichen Vorkehrungen, damit
a)
die in Artikel 2 definierten Milcherzeugnisse nur dann unter den dort aufgeführten Bezeichnungen in Verkehr gebracht werden, wenn sie den Vorschriften dieser Richtlinie und den in den Anhängen I und II festgelegten Normen entsprechen, und
b)
Kaseine und Kaseinate, die nicht den Normen entsprechen, die in Anhang I Abschnitt I Buchstaben b und c und Abschnitt II Buchstaben b und c sowie Anhang II Buchstaben b und c festgelegt sind, nicht für die Herstellung von Lebensmitteln verwendet werden und, sofern sie rechtmäßig für andere Verwendungszwecke in Verkehr gebracht werden, so bezeichnet und gekennzeichnet werden, dass der Käufer hinsichtlich ihrer Art, Qualität und bestimmungsgemäßen Verwendung nicht in die Irre geführt wird.
Artikel 4
Kennzeichnung
(1) Die Verpackungen, Behältnisse oder Etiketten der in Artikel 2 definierten Milcherzeugnisse tragen die folgenden Hinweise in gut sichtbaren, deutlich lesbaren und unverwischbaren Buchstaben:
a)
die gemäß Artikel 2 Buchstaben a, b und c für die betreffenden Milcherzeugnisse festgelegte Bezeichnung sowie bei Nährkaseinaten die Angabe der Art(en) der Kationen gemäß der Auflistung in Anhang II Buchstabe d;
b)
bei als Mischungen in Verkehr gebrachten Erzeugnissen
i)
den Hinweis „Mischung aus …“, gefolgt von den Bezeichnungen der verschiedenen Erzeugnisse, aus denen die Mischung besteht, in absteigender Reihenfolge des Gewichtsanteils,
ii)
bei Nährkaseinaten die Angabe der Art(en) der Kationen gemäß der Auflistung in Anhang II Buchstabe d,
iii)
bei Mischungen, die Nährkaseinate enthalten, den Proteingehalt;
c)
die Nettofüllmenge der Erzeugnisse in Kilogramm oder Gramm;
d)
den Namen oder die Firma und die Anschrift des Lebensmittelunternehmers, unter dessen Namen oder Firma das Erzeugnis in Verkehr gebracht wird oder, wenn der Lebensmittelunternehmer nicht in der Union niedergelassen ist, des Einführers auf den Unionsmarkt;
e)
bei aus Drittländern eingeführten Erzeugnissen das Ursprungsland;
f)
das Los der Erzeugnisse oder das Herstellungsdatum.
Abweichend von Unterabsatz 1 brauchen die Angaben nach Unterabsatz 1 Buchstabe b Ziffer iii und Unterabsatz 1 Buchstaben c, d und e nur auf dem Begleitpapier vermerkt zu sein.
(2) Ein Mitgliedstaat verbietet das Inverkehrbringen von in Artikel 2 Buchstaben a, b und c definierten Milcherzeugnissen in seinem Hoheitsgebiet, wenn die Angaben gemäß Absatz 1 Unterabsatz 1 dieses Artikels nicht in einer für die Käufer in dem Mitgliedstaat, in dem diese Erzeugnisse in Verkehr gebracht werden, leicht verständlichen Sprache vermerkt sind, es sei denn, diese Informationen werden vom Lebensmittelunternehmer auf andere Weise angegeben. Diese Angaben können in mehreren Sprachen vermerkt werden.
(3) Wird der in Anhang I Abschnitt I Buchstabe a Nummer 2, Anhang I Abschnitt II Buchstabe a Nummer 2 und Anhang II Buchstabe a Nummer 2 festgelegte Mindestmilchproteingehalt in den Milcherzeugnissen gemäß Artikel 2 überschritten, kann dies unbeschadet anderer Bestimmungen des Unionsrechts entsprechend auf den Verpackungen, Behältnissen oder Etiketten der Erzeugnisse angegeben werden.
Artikel 5
Befugnisübertragung
Der Kommission wird die Befugnis übertragen, gemäß Artikel 6 delegierte Rechtsakte zu erlassen, um die in den Anhängen I und II festgelegten Normen zum Zwecke der Berücksichtigung von Entwicklungen bei den einschlägigen internationalen Standards und des technischen Fortschritts zu ändern.
Artikel 6
Ausübung der Befugnisübertragung
(1) Die Befugnis zum Erlass delegierter Rechtsakte wird der Kommission unter den in diesem Artikel festgelegten Bedingungen übertragen. Es ist von besonderer Bedeutung, dass die Kommission ihrer üblichen Praxis folgt und vor dem Erlass der delegierten Rechtsakte gemäß Artikel 5 Konsultationen mit Sachverständigen, einschließlich solcher aus den Mitgliedstaaten, durchführt.
(2) Die Befugnis zum Erlass delegierter Rechtsakte gemäß Artikel 5 wird der Kommission für einen Zeitraum von fünf Jahren ab dem 21. Dezember 2015 übertragen. Die Kommission erstellt spätestens neun Monate vor Ablauf des Zeitraums von fünf Jahren einen Bericht über die Befugnisübertragung. Die Befugnisübertragung verlängert sich stillschweigend um Zeiträume gleicher Länge, es sei denn, das Europäische Parlament oder der Rat widersprechen einer solchen Verlängerung spätestens drei Monate vor Ablauf des jeweiligen Zeitraums.
(3) Die Befugnisübertragung gemäß Artikel 5 kann vom Europäischen Parlament oder vom Rat jederzeit widerrufen werden. Der Beschluss über den Widerruf beendet die Übertragung der in diesem Beschluss angegebenen Befugnis. Er wird am Tag nach seiner Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union oder zu einem im Beschluss über den Widerruf angegebenen späteren Zeitpunkt wirksam. Die Gültigkeit von delegierten Rechtsakten, die bereits in Kraft sind, wird von dem Beschluss über den Widerruf nicht berührt.
(4) Sobald die Kommission einen delegierten Rechtsakt erlässt, übermittelt sie ihn gleichzeitig dem Europäischen Parlament und dem Rat.
(5) Ein delegierter Rechtsakt, der gemäß Artikel 5 erlassen wurde, tritt nur in Kraft, wenn weder das Europäische Parlament noch der Rat innerhalb einer Frist von zwei Monaten nach Übermittlung dieses Rechtsakts an das Europäische Parlament und den Rat Einwände erhoben haben oder wenn vor Ablauf dieser Frist das Europäische Parlament und der Rat beide der Kommission mitgeteilt haben, dass sie keine Einwände erheben werden. Auf Initiative des Europäischen Parlaments oder des Rates wird diese Frist um zwei Monate verlängert.
Artikel 7
Umsetzung
(1) Die Mitgliedstaaten setzen die erforderlichen Rechts- und Verwaltungsvorschriften in Kraft, um dieser Richtlinie spätestens bis zum 22. Dezember 2016 nachzukommen. Sie setzen die Kommission unverzüglich davon in Kenntnis.
Bei Erlass dieser Maßnahmen nehmen die Mitgliedstaaten in den Vorschriften selbst oder durch einen Hinweis bei der amtlichen Veröffentlichung auf diese Richtlinie Bezug. Die Mitgliedstaaten regeln die Einzelheiten dieser Bezugnahme.
(2) Die Mitgliedstaaten teilen der Kommission den Wortlaut der wichtigsten innerstaatlichen Rechtsvorschriften mit, die sie auf dem unter diese Richtlinie fallenden Gebiet erlassen.
Artikel 8
Aufhebung
Die Richtlinie 83/417/EWG wird mit Wirkung vom 22. Dezember 2016 aufgehoben.
Bezugnahmen auf die aufgehobene Richtlinie gelten als Bezugnahmen auf die vorliegende Richtlinie und sind nach Maßgabe der Entsprechungstabelle im Anhang III zu lesen.
Artikel 9
Inkrafttreten
Diese Richtlinie tritt am zwanzigsten Tag nach ihrer Veröffentlichung im Amtsblatt der Europäischen Union in Kraft.
Artikel 10
Adressaten
Diese Richtlinie ist an die Mitgliedstaaten gerichtet.
Geschehen zu Straßburg am 25. November 2015.


Input:
DÉCISION 2014/309/PESC DU CONSEIL
du 28 mai 2014
modifiant la décision 2013/255/PESC concernant des mesures restrictives à l'encontre de la Syrie
LE CONSEIL DE L'UNION EUROPÉENNE,
vu le traité sur l'Union européenne, et notamment son article 29,
considérant ce qui suit:
(1)
Le 31 mai 2013, le Conseil a adopté la décision 2013/255/PESC (1).
(2)
Les mesures restrictives énoncées dans la décision 2013/255/PESC s'appliquent jusqu'au 1er juin 2014. Sur la base d'un réexamen de ladite décision, il y a lieu de proroger ces mesures restrictives jusqu'au 1er juin 2015.
(3)
Deux personnes et une entité ne devraient plus être maintenues sur la liste des personnes et entités faisant l'objet de mesures restrictives qui figure à l'annexe I de la décision 2013/255/PESC.
(4)
Il convient de mettre à jour les informations relatives à certaines personnes et entités inscrites sur la liste figurant à l'annexe I de la décision 2013/255/PESC.
(5)
Il y a donc lieu de modifier la décision 2013/255/PESC en conséquence,
A ADOPTÉ LA PRÉSENTE DÉCISION:
Article premier
La décision 2013/255/PESC est modifiée comme suit:
1)
l'article 34 est remplacé par le texte suivant:
«Article 34
La présente décision s'applique jusqu'au 1er juin 2015. Elle fait l'objet d'un suivi constant. Elle peut être prorogée, ou modifiée selon le cas, si le Conseil estime que ses objectifs n'ont pas été atteints.»
2)
l'annexe I est modifiée conformément à l'annexe de la présente décision.
Article 2
La présente décision entre en vigueur le jour de sa publication au Journal officiel de l'Union européenne.
Fait à Bruxelles, le 28 mai 2014.


Input:
EUROPA-PARLAMENTETS OG RÅDETS FORORDNING (EU) Nr. 659/2014
af 15. maj 2014
om ændring af forordning (EF) nr. 638/2004 om statistikker over varehandelen mellem medlemsstaterne for så vidt angår delegerede beføjelser og gennemførelsesbeføjelser, der tillægges Kommissionen, vedrørende vedtagelsen af visse foranstaltninger, kommunikationen af oplysninger blandt toldmyndighederne, udvekslingen af fortrolige data mellem medlemsstaterne og definitionen af statistisk værdi
EUROPA-PARLAMENTET OG RÅDET FOR DEN EUROPÆISKE UNION HAR -
under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde, særlig artikel 338, stk. 1,
under henvisning til forslag fra Europa-Kommissionen,
efter fremsendelse af udkast til lovgivningsmæssig retsakt til de nationale parlamenter,
efter den almindelige lovgivningsprocedure (1), og
ud fra følgende betragtninger:
(1)
Som følge af, at traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde (TEUF) er trådt i kraft, bør de beføjelser, Kommissionen har fået tillagt, bringes i overensstemmelse med artikel 290 og 291 i TEUF.
(2)
I forbindelse med vedtagelsen af Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 182/2011 (2) har Kommissionen forpligtet sig til at undersøge gældende retsakter, der indeholder henvisninger til forskriftsproceduren med kontrol, i lyset af de kriterier, der er fastlagt i TEUF.
(3)
Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 638/2004 (3) tillægger Kommissionen beføjelse til at gennemføre nogle af dens bestemmelser.
(4)
Med henblik på at tilpasse forordning (EF) nr. 638/2004 til artikel 290 og 291 i TEUF, bør de gennemførelsesbeføjelser, som Kommissionen tillægges i nævnte forordning, erstattes af beføjelsen til at vedtage delegerede retsakter og gennemførelsesretsakter.
(5)
For at brugernes behov for statistiske oplysninger kan imødekommes tilfredsstillende uden at lægge ekstra byrder på de erhvervsdrivende og for at tage hensyn til ændringer, der er nødvendige af metodologiske hensyn, samt til nødvendigheden af at oprette et effektivt system til indsamling af data og udarbejdelse af statistikker bør beføjelsen til at vedtage retsakter delegeres til Kommissionen i overensstemmelse med artikel 290 i TEUF for så vidt angår vedtagelse af forskellige eller særlige regler gældende for særlige varer eller bevægelser, tilpasning af dækningsgraden for Intrastat, specifikation af betingelserne for definition af de tærskler, der er nævnt i artikel 10, stk. 4, i forordning (EF) nr. 638/2004, præcisering af betingelserne for forenkling af oplysninger, der skal angives for mindre enkelttransaktioner, og definition af aggregerede data.
(6)
Ved vedtagelsen af delegerede retsakter er det navnlig vigtigt, at Kommissionen gennemfører relevante høringer under sit forberedende arbejde, herunder på ekspertniveau. Kommissionen bør i forbindelse med forberedelsen og udarbejdelsen af delegerede retsakter sørge for samtidig, rettidig og hensigtsmæssig fremsendelse af relevante dokumenter til Europa-Parlamentet og til Rådet. Kommissionen bør også sikre, at de delegerede retsakter, der er fastsat i de lovgivningsmæssige retsakter, ikke pålægger medlemsstaterne eller respondenterne en væsentlig yderligere byrde, og at de dermed forbundne omkostninger holdes så lave som muligt.
(7)
For at sikre ensartede betingelser for gennemførelsen af forordning (EF) nr. 638/2004 bør Kommissionen tildeles gennemførelsesbeføjelser til at vedtage bestemmelser for indsamlingen af oplysninger, navnlig vedrørende de koder, der skal anvendes, fastlæggelsen af opdelingen af skønnene, tekniske bestemmelser for udarbejdelsen af årlige handelsstatistikker efter virksomhedskendetegn og enhver foranstaltning, der er nødvendig for at sikre, at kvaliteten af de indberettede statistikker overholder kvalitetsstandarderne. Disse beføjelser bør udøves i overensstemmelse med forordning (EU) nr. 182/2011.
(8)
Udvalget for Statistikker over Varehandelen mellem Medlemsstaterne (»Intrastatudvalget«), der er omhandlet i artikel 14 i forordning (EF) nr. 638/2004, rådgiver Kommissionen og bistår den, når den udøver sine gennemførelsesbeføjelser.
(9)
I henhold til strategien for en ny struktur for det europæiske statistiske system (»ESS«), der har til formål at forbedre koordineringen og partnerskabet i en klar pyramidestruktur inden for ESS, bør Udvalget for det Europæiske Statistiske System (»ESSC«), der er nedsat ved Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 223/2009 (4), have en rådgivende rolle og bistå Kommissionen, når den udøver sine gennemførelsesbeføjelser. En forbedring af koordineringen mellem de nationale myndigheder og Kommissionen (Eurostat) er af afgørende betydning for at producere statistikker af højere kvalitet i Unionen.
(10)
Forordning (EF) nr. 638/2004 bør ændres ved at erstatte henvisningen til Intrastatudvalget med en henvisning til Udvalget for ESSC.
(11)
Forenklinger af toldbehandlingsordningerne har ført til, at der ikke længere på toldniveau er statistiske oplysninger til rådighed om varer, der er omfattet af toldkontrolprocedurer. For at sikre datadækningen bør varebevægelser omfattes af Intrastatsystemet.
(12)
Udveksling af fortrolige data mellem medlemsstaterne vedrørende statistikker over handelen internt i Unionen bør tillades med henblik på at øge effektiviteten af udvikling, produktion og formidling af handelsstatistikker eller for at forbedre kvaliteten af disse statistikker. En sådan udveksling af fortrolige data bør være frivillig, behandles med forsigtighed og ikke i sig selv medføre øgede administrative byrder for virksomhederne.
(13)
Definitionen af statistisk værdi bør præciseres og tilpasses definitionen af dette dataelement i statistikkerne over handelen med lande uden for Unionen, således at statistikker over handelen internt i Unionen bedre kan sammenlignes med statistikker over handelen med lande uden for Unionen. Ensartede definitioner er af væsentlig betydning for en harmoniseret registrering af handelen på tværs af grænserne, og de er navnlig en vigtig forudsætning, der gør de nationale myndigheder i stand til at anlægge overensstemmende fortolkninger af de regler, der har indvirkning på virksomhedernes grænseoverskridende aktiviteter.
(14)
I overensstemmelse med proportionalitetsprincippet er det nødvendigt og hensigtsmæssigt at fastsætte harmoniserede bestemmelser om kommunikationen af oplysninger blandt toldmyndighederne, udvekslingen af fortrolige data mellem medlemsstaterne og definitionen af statistisk værdi på området for statistikker over handelen internt i Unionen. I overensstemmelse med artikel 5, stk. 4, i traktaten om Den Europæiske Union går denne forordning ikke videre, end hvad der er nødvendigt for at nå dette mål.
(15)
De nationale myndigheders fremsendelse af oplysninger bør ikke udløse gebyrer for medlemsstaterne og for Unionens institutioner og agenturer.
(16)
Det er vigtigt, at styrke sikkerheden i forbindelse med metoderne til overførsel af følsomme statistiske data, herunder økonomiske data.
(17)
Af hensyn til retssikkerheden bør procedurer for vedtagelse af foranstaltninger, der er blevet indledt, men ikke afsluttet, før denne forordnings ikrafttrædelse, ikke berøres af denne forordning.
(18)
Forordning (EF) nr. 638/2004 bør derfor ændres i overensstemmelse hermed -
VEDTAGET DENNE FORORDNING:
Artikel 1
I forordning (EF) nr. 638/2004 foretages følgende ændringer:
1)
Artikel 3, stk. 4, affattes således:
»4. Kommissionen tillægges beføjelse til at vedtage delegerede retsakter i overensstemmelse med artikel 13a vedrørende forskellige eller særlige bestemmelser gældende for særlige varer eller bevægelser.«
2)
I artikel 5 foretages følgende ændringer:
a)
I stk. 1 erstattes ordet »fællesskabsvarer« af: »varer«.
b)
Stk. 2 affattes således:
»2. De statistiske oplysninger om forsendelse og modtagelse af varer, der er omfattet af et administrativt enhedsdokument til told- eller skatte- og afgiftsformål, leverer toldmyndighederne direkte til de nationale myndigheder mindst én gang om måneden.«
c)
Følgende stykke indsættes:
»2a. Den ansvarlige toldmyndighed i hver medlemsstat giver, på eget initiativ eller på opfordring af den nationale myndighed, den nationale myndighed enhver tilgængelig oplysning, der kan identificere den person, der udfører forsendelse og modtagelse af varer, der er omfattet af toldprocedurerne for aktiv forædling eller proceduren for forarbejdning under toldkontrol.«
3)
Artikel 6 affattes således:
»Artikel 6
Referenceperiode
Referenceperioden for de oplysninger, der skal afgives i overensstemmelse med artikel 5, er:
a)
kalendermåneden for forsendelse eller modtagelse af varerne
b)
den kalendermåned, hvor den afgiftspligtige begivenhed finder sted for fællesskabsvarer, der bliver momspligtige, når de erhverves eller leveres internt i Fællesskabet, eller
c)
den kalendermåned, hvor toldmyndigheden accepterer angivelsen, når toldangivelsen benyttes som datakilder.«
4)
Artikel 9, stk. 1, andet afsnit, affattes således:
»Definitionerne af statistiske oplysninger i litra e)-h) er fastsat i bilaget. Kommissionen vedtager ved hjælp af gennemførelsesretsakter bestemmelser om indsamlingen af disse data, navnlig de koder og det format, der skal anvendes.
Disse gennemførelsesretsakter vedtages efter undersøgelsesproceduren i artikel 14, stk. 2.«
5)
Følgende artikel indsættes:
»Artikel 9a
Udveksling af fortrolige data
Udvekslingen af fortrolige data, som defineret i artikel 3, nr. 7, i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 223/2009 (5), kan kun finde sted til statistiske formål mellem de ansvarlige nationale myndigheder i hver medlemsstat, hvor udvekslingen tjener til effektiv udvikling, udarbejdelse og formidling af europæiske statistikker over varehandelen mellem medlemsstaterne eller forbedrer deres kvalitet.
Nationale myndigheder, der har fået adgang til fortrolige data, skal behandle disse oplysninger fortroligt og udelukkende anvende dem til statistiske formål i overensstemmelse med kapitel V i forordning (EF) nr. 223/2009.
(5) Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EF) nr. 223/2009 af 11. marts 2009 om europæiske statistikker og om ophævelse af forordning (EF, Euratom) nr. 1101/2008 om fremsendelse af fortrolige statistiske oplysninger til De Europæiske Fællesskabers Statistiske Kontor, Rådets forordning (EF) nr. 322/97 om EF-statistikker og Rådets afgørelse 89/382/EØF, Euratom om nedsættelse af et udvalg for De Europæiske Fællesskabers statistiske program (EUT L 87 af 31.3.2009, s. 164).«"
6)
I artikel 10 foretages følgende ændringer:
a)
Stk. 3, andet afsnit, affattes således:
»Kommissionen tillægges beføjelse til at vedtage delegerede retsakter i overensstemmelse med artikel 13a for at tilpasse disse Intrastatdækningsgrader til den tekniske og økonomiske udvikling, når det er muligt at sænke dem og samtidig bevare de statistikker, der opfylder kvalitetsindikatorer og de gældende standarder.«
b)
Stk. 4, andet afsnit, affattes således:
»Kommissionen tillægges beføjelse til at vedtage delegerede retsakter i overensstemmelse med artikel 13a for at specificere betingelserne for definitionen af disse tærskler.«
c)
Stk. 5 affattes således:
»5. Medlemsstaterne kan under visse betingelser, der opfylder bestemte kvalitetskrav, forenkle de oplysninger, der skal afgives vedrørende mindre enkelttransaktioner, forudsat at en sådan forenkling ikke får negative konsekvenser for statistikkens kvalitet. Kommissionen tillægges beføjelse til at vedtage delegerede retsakter i overensstemmelse med artikel 13a for at præcisere disse betingelser.«
7)
I artikel 12 foretages følgende ændringer:
a)
Stk. 1, litra a), affattes således:
»a)
40 kalenderdage efter udgangen af referencemåneden, når der er tale om aggregerede resultater, der skal fastlægges af Kommissionen. Kommissionen tillægges beføjelse til at vedtage delegerede retsakter i overensstemmelse med artikel 13a for at definere disse aggregerede data. Disse delegerede retsakter skal tage hensyn til den relevante økonomiske og tekniske udvikling.«
b)
Stk. 2 affattes således:
»2. Medlemsstaterne fremsender til Kommissionen (Eurostat) månedlige resultater, som dækker deres samlede handel med varer, om nødvendigt i form af skøn. Kommissionen fastsætter ved gennemførelsesretsakter opdelingen af disse skøn. Disse gennemførelsesretsakter vedtages efter undersøgelsesproceduren i artikel 14, stk. 2.«
c)
Stk. 4, tredje afsnit, erstattes af følgende:
»Kommissionen vedtager ved hjælp af gennemførelsesretsakter tekniske bestemmelser for udarbejdelse af disse statistikker på den mest økonomiske måde.
Disse gennemførelsesretsakter vedtages efter undersøgelsesproceduren i artikel 14, stk. 2.«
8)
Artikel 13, stk. 4, affattes således:
»4. Kommissionen vedtager ved hjælp af gennemførelsesretsakter eventuelle nødvendige foranstaltninger til at sikre kvaliteten af de statistikker, der indberettes i overensstemmelse med kvalitetskriterierne, idet uforholdsmæssigt store udgifter for de nationale myndigheder skal undgås.
Disse gennemførelsesretsakter vedtages efter undersøgelsesproceduren i artikel 14, stk. 2.«
9)
Følgende artikel indsættes:
»Artikel 13a
Udøvelse af delegerede beføjelser
1. Beføjelsen til at vedtage delegerede retsakter tillægges Kommissionen på de i denne artikel fastlagte betingelser.
2. Kommissionen handler ved udøvelsen af de i nærværende forordnings artikel 3, stk. 4, artikel 10, stk. 3, 4 og 5, og artikel 12, stk. 1, litra a), omhandlede beføjelser i overensstemmelse med artikel 14, stk. 3, i forordning (EF) nr. 223/2009, og sikrer bl.a., at de delegerede retsakter ikke pålægger medlemsstaterne og respondenterne en væsentlig yderligere byrde.
Det er navnlig vigtigt, at Kommissionen følger sin normale praksis og udfører høringer af eksperter, herunder eksperter fra medlemsstaterne, før den vedtager disse delegerede retsakter.
3. Beføjelsen til at vedtage delegerede retsakter, jf. artikel 3, stk. 4, artikel 10, stk. 3, 4 og 5, og artikel 12, stk. 1, litra a), tillægges Kommissionen for en periode på fem år fra den 17. juli 2014. Kommissionen udarbejder en rapport vedrørende delegationen af beføjelser senest ni måneder inden udløbet af femårsperioden. Delegationen af beføjelser forlænges stiltiende for perioder af samme varighed, medmindre Europa-Parlamentet eller Rådet modsætter sig en sådan forlængelse senest tre måneder inden udløbet af hver periode.
4. Den i artikel 3, stk. 4, artikel 10, stk. 3, 4 og 5, og artikel 12, stk. 1, litra a), omhandlede delegation af beføjelser kan til enhver tid tilbagekaldes af Europa-Parlamentet eller Rådet. En afgørelse om tilbagekaldelse bringer delegationen af de beføjelser, der er angivet i den pågældende afgørelse, til ophør. Den får virkning dagen efter offentliggørelsen af afgørelsen i Den Europæiske Unions Tidende eller på et senere tidspunkt, der angives i afgørelsen. Den berører ikke gyldigheden af delegerede retsakter, der allerede er i kraft.
5. Så snart Kommissionen vedtager en delegeret retsakt, giver den samtidigt Europa-Parlamentet og Rådet meddelelse herom.
6. En delegeret retsakt, der er vedtaget i henhold til artikel 3, stk. 4, artikel 10, stk. 3, 4 og 5, og artikel 12, stk. 1, litra a), træder kun i kraft, hvis hverken Europa-Parlamentet eller Rådet har gjort indsigelse inden for en frist på tre måneder fra meddelelsen af den pågældende retsakt til Europa-Parlamentet og Rådet, eller hvis Europa-Parlamentet og Rådet inden udløbet af denne frist begge har informeret Kommissionen om, at de ikke agter at gøre indsigelse. Fristen forlænges med tre måneder på Europa-Parlamentets eller Rådets initiativ.«
10)
Artikel 14 affattes således:
»Artikel 14
Udvalgsprocedure
1. Kommissionen bistås af Udvalget for det Europæiske Statistiske System, der er nedsat ved forordning (EF) nr. 223/2009. Dette udvalg er et udvalg som omhandlet i Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 182/2011 (6).
2. Når der henvises til dette stykke, anvendes artikel 5 i forordning (EU) nr. 182/2011.
(6) Europa-Parlamentets og Rådets forordning (EU) nr. 182/2011 af 16. februar 2011 om de generelle regler og principper for, hvordan medlemsstaterne skal kontrollere Kommissionens udøvelse af gennemførelsesbeføjelser (EUT L 55 af 28.2.2011, s. 13).«"
11)
I bilaget affattes punkt 3, litra b), således:
»b)
som den statistiske værdi, dvs. den værdi, der beregnes ved medlemsstaternes nationale grænse. Den er baseret på det beskattede beløb, eller, hvor det er relevant, på den værdi, der erstatter det. Den indbefatter kun de ekstraomkostninger (fragt, forsikring), som er påløbet i forbindelse med den del af transportstrækningen, som er beliggende på forsendelsesmedlemsstatens område, når der er tale om forsendelse, og i forbindelse med den del af transportstrækningen, som er beliggende uden for modtagelsesmedlemsstatens område, når der er tale om modtagelse. Der er tale om en fob-værdi (free on board), når det drejer sig om forsendelse, og en cif-værdi (cost, insurance, freight), når det drejer sig om modtagelse.«
Artikel 2
Denne forordning berører ikke procedurer for vedtagelse af foranstaltninger, der er fastsat i forordning (EF) nr. 638/2004, og som er blevet indledt, men ikke afsluttet, før denne forordnings ikrafttrædelse.
Artikel 3
Denne forordning træder i kraft på tyvendedagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
Udfærdiget i Bruxelles, den 15. maj 2014.


Input:
REGOLAMENTO (UE) N. 186/2014 DELLA COMMISSIONE
del 26 febbraio 2014
che modifica il regolamento (UE) n. 823/2012 per quanto riguarda le date di scadenza dell’approvazione delle sostanze attive etossisulfuron, oxadiargil e warfarin
(Testo rilevante ai fini del SEE)
LA COMMISSIONE EUROPEA,
visto il trattato sul funzionamento dell’Unione europea,
visto il regolamento (CE) n. 1107/2009 del Parlamento europeo e del Consiglio, del 21 ottobre 2009, relativo all’immissione sul mercato dei prodotti fitosanitari e che abroga le direttive del Consiglio 79/117/CEE e 91/414/CEE (1), in particolare l’articolo 17, paragrafo 2,
considerando quanto segue:
(1)
Per le sostanze attive etossisulfuron, oxadiargil e warfarin il regolamento (UE) n. 823/2013 della Commissione (2) ha rinviato al 31 luglio 2016 la scadenza del periodo di approvazione fissato nel regolamento di esecuzione (UE) n. 540/2011 della Commissione (3) affinché i richiedenti possano dare il preavviso di tre anni di cui all’articolo 15, paragrafo 1, del regolamento (CE) n. 1107/2009.
(2)
Non è stata presentata alcuna domanda di rinnovo dell’approvazione delle sostanze attive etossisulforon, oxadiargil e warfarin che rispetti il periodo di preavviso di tre anni.
(3)
In assenza di siffatte domande, è opportuno stabilire la data di scadenza alla prima data possibile dopo la data originaria di scadenza fissata prima dell’adozione del regolamento (UE) n. 823/2012.
(4)
Occorre pertanto modificare di conseguenza il regolamento (UE) n. 823/2012.
(5)
Le misure di cui al presente regolamento sono conformi al parere del Comitato permanente per la catena alimentare e la salute degli animali,
HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
Articolo 1
Modifiche del regolamento (UE) n. 823/2012
L'articolo 1 del regolamento (UE) n. 823/2012 è così modificato:
a)
il punto 1 è sostituito dal seguente:
«1)
31 luglio 2016, per quanto riguarda le sostanze attive: etofumesato (voce 29), imazamox (voce 41), oxasulfuron (voce 42), foramsulfuron (voce 44), ciazofamid (voce 46), linuron (voce 51), pendimetalin (voce 53), triflossistrobina (voce 59), carfentrazone etile (voce 60), mesotrione (voce 61), fenamidone (voce 62) e isoxaflutole (voce 63);»
b)
è aggiunto il punto 4 seguente:
«4)
31 marzo 2014, per quanto riguarda le sostanze attive: etossisulfuron (voce 43), oxadiargil (voce 45) e warfarin (voce 120).»
Articolo 2
Entrata in vigore
Il presente regolamento entra in vigore il ventesimo giorno successivo alla pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell’Unione europea.
Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
Fatto a Bruxelles, il 26 febbraio 2014


Input:
PROVEDBENA UREDBA KOMISIJE (EU) br. 1240/2013
оd 25. studenoga 2013.
o upisu naziva u registar zaštićenih oznaka izvornosti i zaštićenih oznaka zemljopisnog podrijetla (Pembrokeshire Earlies/Pembrokeshire Early Potatoes (ZOZP))
EUROPSKA KOMISIJA,
uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
uzimajući u obzir Uredbu (EU) br. 1151/2012 Europskog parlamenta i Vijeća od 21. studenoga 2012. o sustavima kvalitete za poljoprivredne i prehrambene proizvode (1), a posebno njezin članak 52. stavak 2.,
budući da:
(1)
U skladu s člankom 50. stavkom 2. točkom (a) Uredbe (EU) br. 1151/2012, zahtjev Ujedinjene Kraljevine za upis naziva „Pembrokeshire Earlies/Pembrokeshire Early Potatoes” u registar objavljen je u Službenom listu Europske unije (2).
(2)
Budući da Komisiji nije dostavljen ni jedan prigovor u smislu članka 51. Uredbe (EU) br. 1151/2012, naziv „Pembrokeshire Earlies/Pembrokeshire Early Potatoes” potrebno je upisati u registar,
DONIJELA JE OVU UREDBU:
Članak 1.
Naziv iz Priloga ovoj Uredbi upisuje se u registar.
Članak 2.
Ova Uredba stupa na snagu dvadesetog dana od dana objave u Službenom listu Europske unije.
Ova je Uredba u cijelosti obvezujuća i izravno se primjenjuje u svim državama članicama.
Sastavljeno u Bruxellesu 25. studenoga 2013.


Input:
PADOMES LĒMUMS 2012/699/KĀDP
(2012. gada 13. novembris)
par Savienības atbalstu Līguma par kodolizmēģinājumu vispārējo aizliegumu organizācijas sagatavošanas komisijas darbībām, lai nostiprinātu tās uzraudzības un pārbaudes spējas, kā arī īstenojot ES Stratēģiju masu iznīcināšanas ieroču izplatīšanas novēršanai
EIROPAS SAVIENĪBAS PADOME,
ņemot vērā Līgumu par Eiropas Savienību un jo īpaši tā 26. panta 2. punktu un 31. panta 1. punktu,
ņemot vērā Savienības Augstās pārstāves ārlietās un drošības politikas jautājumos priekšlikumu,
tā kā:
(1)
Eiropadome 2003. gada 12. decembrī pieņēma ES Stratēģiju masu iznīcināšanas ieroču izplatīšanas novēršanai (“stratēģija”), kuras III nodaļā iekļauts to pasākumu saraksts, kas jāveic gan Savienībā, gan trešās valstīs, lai apkarotu šādu izplatīšanu.
(2)
Savienība aktīvi ievieš stratēģiju un īsteno pasākumus, kas uzskaitīti tās III nodaļā, jo īpaši - paredzot finanšu līdzekļus tādu konkrētu projektu atbalstam, kurus īsteno daudzpusējas struktūras, piemēram, Līguma par kodolizmēģinājumu vispārējo aizliegumu organizācijas (CTBTO) pagaidu tehniskais sekretariāts.
(3)
Padome 2003. gada 17. novembrī pieņēma Kopējo nostāju 2003/805/KĀDP par daudzpusēju nolīgumu masveida iznīcināšanas ieroču neizplatīšanas un ieroču nogādes līdzekļu jomā vispārināšanu un pastiprināšanu (1). Viens no minētās kopējās nostājas mērķiem ir, inter alia, veicināt Līguma par kodolizmēģinājumu vispārējo aizliegumu (CTBT) parakstīšanu un ratifikāciju.
(4)
Lai īstenotu CTBT, kamēr nav izveidota CTBTO, CTBT parakstītājvalstis ir nolēmušas izveidot sagatavošanas komisiju, kura ir tiesību subjekts un kurai ir starptautiskas organizācijas statuss.
(5)
Stratēģijā svarīgi mērķi ir CTBT drīza stāšanās spēkā un vispārēja pieņemšana, kā arī CTBTO sagatavošanas komisijas uzraudzības un pārbaudes sistēmas nostiprināšana. Šajā sakarā Korejas Tautas Demokrātiskās Republikas 2006. gada oktobrī un 2009. gada maijā izdarītie kodolizmēģinājumi vēl vairāk parādīja, cik svarīgi ir, lai CTBT drīz stātos spēkā, un cik ļoti nepieciešams ātrāk izveidot un nostiprināt CTBT uzraudzības un pārbaudes sistēmu.
(6)
CTBTO sagatavošanas komisija ir sākusi noteikt, kā vislabāk varētu nostiprināt tās pārbaudes režīmu, tostarp attīstot spējas cēlgāzu uzraudzībai un īstenojot pasākumus, ar ko cenšas pilnībā iesaistīt CTBT parakstītājvalstis pārbaudes režīma ieviešanā.
(7)
Īstenojot stratēģiju, Padome pieņēma trīs vienotās rīcības un vienu lēmumu, atbalstot CTBTO sagatavošanas komisijas veiktās darbības, proti, Vienoto rīcību 2006/243/KĀDP (2) attiecībā uz apmācībām un spēju veidošanu pārbaudes jomā un Vienoto rīcību 2007/468/KĀDP (3), Vienoto rīcību 2008/588/KĀDP (4), kā arī Lēmumu 2010/461/KĀDP (5) nolūkā stiprināt CTBTO sagatavošanas komisijas uzraudzības un pārbaudes spējas.
(8)
Minētais Savienības atbalsts būtu jāturpina.
(9)
Šā lēmuma tehniskā īstenošana būtu jāuztic CTBTO sagatavošanas komisijai, kas, ņemot vērā tās vienreizējo zinātību un spējas, ko dod Starptautiskā uzraudzības sistēma (aptverot vairāk nekā 280 iekārtu 85 valstīs) un Starptautiskais Datu centrs, ir vienīgā starptautiskā organizācija, kurai ir spējas un tiesības īstenot šo lēmumu. Savienības atbalstītos projektus var finansēt vienīgi ar maksājumu CTBTO sagatavošanas komisijai, ko sniedz ārpus budžeta,
IR PIEŅĒMUSI ŠO LĒMUMU.
1. pants
1. Lai nepārtraukti un praktiski īstenotu dažus stratēģijas elementus, Savienība atbalsta CTBTO sagatavošanas komisijas darbības, lai veicinātu šādu mērķu sasniegšanu:
a)
stiprināt CTBT uzraudzības un pārbaudes sistēmas spējas, tostarp radionuklīdu noteikšanas jomā;
b)
stiprināt CTBT parakstītājvalstu spējas veikt CTBT noteiktos pārbaudes pienākumus un ļaut tām pilnībā izmantot priekšrocības, ko dod dalība CTBT režīmā.
2. Savienības atbalstītajiem projektiem ir šādi konkrēti mērķi:
a)
sniegt tehnisku atbalstu Austrumeiropas, Latīņamerikas un Karību jūras reģiona, Dienvidaustrumāzijas, Klusā okeāna reģiona un Tālo Austrumu valstīm, lai tās varētu pilnībā piedalīties un sniegt ieguldījumu CTBT uzraudzības un pārbaudes sistēmā;
b)
atbalstīt Starptautisko uzraudzības sistēmu, lai uzlabotu iespējamu kodolsprādzienu noteikšanu, it īpaši atbalstot izvēlētas seismiskās palīgstacijas, kā arī radioaktīvā ksenona fona mērījumu noteikšanu un emisiju mazināšanu;
c)
stiprināt CTBTO sagatavošanas komisijas pārbaudes spējas objektu pārbaudes uz vietas jomās, it īpaši atbalstot nākamā integrētā lauka izmēģinājuma sagatavošanu un darbības izvēršanu;
d)
atbalstīt CTBT veicināšanu un tā pārbaudes režīma ilgtermiņa stabilitāti, izmantojot spēju attīstības ierosmi, kas vērsta uz atsevišķām pasaules mērogā pieejamām apmācību un izglītības programmām, tostarp CTBTO sagatavošanas komisijas rīkotām programmām.
Minētos projektus īsteno tā, lai ieguvējas būtu visas CTBT parakstītājvalstis.
Projektu sīks apraksts ir sniegts pielikumā.
2. pants
1. Par šā lēmuma īstenošanu atbild Savienības Augstais pārstāvis ārlietās un drošības politikas jautājumos (“Augstais pārstāvis”).
2. Lēmuma 1. panta 2. punktā minēto projektu tehnisko īstenošanu veic CTBTO sagatavošanas komisija. Tā veic šo uzdevumu Augstā pārstāvja kontrolē. Šajā nolūkā Augstais pārstāvis ar CTBTO sagatavošanas komisiju noslēdz vajadzīgās vienošanās.
3. pants
1. Finanšu atsauces summa 1. panta 2. punktā minēto projektu īstenošanai ir EUR 5 185 028.
2. Izdevumus, ko finansē no 1. punktā noteiktās summas, pārvalda saskaņā ar procedūrām un noteikumiem, ko piemēro Savienības budžetam.
3. Komisija uzrauga 1. punktā minētās finanšu atsauces summas pareizu pārvaldību. Šajā nolūkā tā ar CTBTO sagatavošanas komisiju noslēdz finansējuma nolīgumu. Finansējuma nolīgumā paredz, ka CTBTO sagatavošanas komisijai jānodrošina Savienības ieguldījuma publiskums, kas atbilst tā apjomam.
4. Komisija cenšas noslēgt 3. punktā minēto finansēšanas nolīgumu, cik drīz vien iespējams pēc šā lēmuma stāšanās spēkā. Tā ziņo Padomei par jebkādām grūtībām minētajā procesā, kā arī par finansēšanas nolīguma noslēgšanas dienu.
4. pants
1. Augstais pārstāvis ziņo Padomei par šā lēmuma īstenošanu, pamatojoties uz CTBTO sagatavošanas komisijas sagatavotiem regulāriem ziņojumiem. Padome veic izvērtēšanu, pamatojoties uz minētajiem ziņojumiem.
2. Komisija sniedz informāciju par 1. panta 2. punktā minēto projektu īstenošanas finanšu aspektiem.
5. pants
Šis lēmums stājas spēkā tā pieņemšanas dienā.
Tas zaudē spēku 24 mēnešus pēc 3. panta 3. punktā minētā finansējuma nolīguma noslēgšanas vai sešus mēnešus pēc tā spēkā stāšanās dienas, ja līdz tam laikam nav noslēgts finansēšanas nolīgums.
Briselē, 2012. gada 13. novembrī


Input:
REGOLAMENTO DI ESECUZIONE (UE) N. 1164/2012 DELLA COMMISSIONE
del 7 dicembre 2012
che modifica gli allegati I e II del regolamento (CEE) n. 3030/93 del Consiglio relativo al regime comune da applicare alle importazioni di alcuni prodotti tessili originari dei paesi terzi
LA COMMISSIONE EUROPEA,
visto il trattato sul funzionamento dell’Unione europea,
visto il regolamento (CEE) n. 3030/93 del Consiglio, del 12 ottobre 1993, relativo al regime comune da applicare alle importazioni di alcuni prodotti tessili originari dei paesi terzi (1), in particolare l’articolo 19,
considerando quanto segue:
(1)
Il regime comune da applicare alle importazioni di taluni prodotti tessili originari dei paesi terzi deve essere aggiornato per tener conto delle modifiche del regolamento (CEE) n. 2658/87 del Consiglio, del 23 luglio 1987, relativo alla nomenclatura tariffaria e statistica e alla tariffa doganale comune (2), che riguardano anche taluni codici dell’allegato I del regolamento (CEE) n. 3030/93.
(2)
Il 22 agosto 2012 la Federazione russa è diventata a pieno titolo membro dell’Organizzazione mondiale del commercio.
(3)
Il regolamento (CEE) n. 3030/93 va pertanto modificato di conseguenza.
(4)
Le misure di cui al presente regolamento sono conformi al parere del comitato dei tessili istituito dall’articolo 17 del regolamento (CEE) n. 3030/93,
HA ADOTTATO IL PRESENTE REGOLAMENTO:
Articolo 1
Gli allegati I e II del regolamento (CEE) n. 3030/93 sono modificati come indicato nell’allegato del presente regolamento.
Articolo 2
Il presente regolamento entra in vigore il giorno della pubblicazione nella Gazzetta ufficiale dell’Unione europea.
Esso si applica a decorrere dal 1o gennaio 2013.
Il presente regolamento è obbligatorio in tutti i suoi elementi e direttamente applicabile in ciascuno degli Stati membri.
Fatto a Bruxelles, il 7 dicembre 2012