Input:
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 191/2014
z dnia 24 lutego 2014 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych dwutlenków manganu pochodzących z Republiki Południowej Afryki w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 11 ust. 2,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisja”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Obowiązujące środki
(1)
W wyniku dochodzenia antydumpingowego („dochodzenie pierwotne”) Rada nałożyła, rozporządzeniem Rady (WE) nr 221/2008 (2), ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 17,1 % na przywóz elektrolitycznych dwutlenków manganu („EDM”) (tj. dwutlenków manganu wytwarzanych w procesie elektrolitycznym), niepoddanych obróbce cieplnej po zakończeniu procesu elektrolitycznego, objętych obecnie kodem CN ex 2820 10 00, pochodzących z Republiki Południowej Afryki („RPA”) („obowiązujące środki antydumpingowe”).
2. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia
(2)
W następstwie opublikowania zawiadomienia (3) o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 11 grudnia 2012 r. wniosek o wszczęcie przeglądu wygaśnięcia tych środków zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez przedsiębiorstwa Cegasa Internacional SA i Tosoh Hellas A.I.C. („wnioskodawcy”), jedynych producentów unijnych EDM.
(3)
W uzasadnieniu wniosku podano, że w związku z wygaśnięciem obowiązujących środków antydumpingowych istnieje prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkodliwego dla przemysłu unijnego dumpingu.
3. Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia
(4)
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i ogłosiła w dniu 12 marca 2013 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (4) („zawiadomienie o wszczęciu”), wszczęcie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
4. Dochodzenie
4.1. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany
(5)
Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).
4.2. Strony zainteresowane dochodzeniem
(6)
Komisja oficjalnie zawiadomiła wnioskodawców, producentów eksportujących w RPA, importerów, zainteresowanych użytkowników w Unii oraz ich stowarzyszenia, a także przedstawicieli państwa wywozu, którego dotyczy postępowanie, o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia.
(7)
Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Wszystkie strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
(8)
W związku z ograniczoną liczbą zainteresowanych stron, które się zgłosiły, nie było konieczne przeprowadzenie kontroli wyrywkowej zainteresowanych stron.
(9)
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od producenta eksportującego z RPA, dwóch producentów unijnych i dwóch użytkowników należących do tej samej grupy powiązanych przedsiębiorstw.
(10)
Komisja prowadziła dalsze badanie i weryfikację informacji uważanych za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu i spowodowanej nim szkody oraz do określenia interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących przedsiębiorstw:
a)
producenci unijni:
-
Cegasa Internacional SA („Cegasa”)
-
Tosoh Hellas A.I.C („THA”)
b)
producenci eksportujący z RPA:
-
Delta E.M.D. (Pty) Ltd
c)
użytkownicy
-
Panasonic Energy Belgium NV
(11)
W dniu 29 października 2013 r. Komisja ujawniła wszystkim zainteresowanym stronom podstawowe fakty i informacje, na podstawie których zamierza złożyć wniosek o utrzymanie w mocy środków antydumpingowych. Stronom ponownie zapewniono możliwość zgłaszania uwag, a tym, które wnioskowały o to, przyznano możliwość przesłuchania w obecności rzecznika praw stron. Komisja uwzględniła uwagi zgłoszone przez zainteresowane strony, a jej odpowiedzi są przedstawione poniżej.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM ORAZ PRODUKT PODOBNY
(12)
Produkt objęty niniejszym przeglądem jest taki sam jak produkt określony w rozporządzeniu (WE) nr 221/2008, a mianowicie elektrolityczne dwutlenki manganu (tj. dwutlenki manganu wytwarzane w procesie elektrolitycznym), niepoddane obróbce cieplnej po zakończeniu procesu elektrolitycznego („produkt objęty przeglądem” lub „EDM”), pochodzące z Republiki Południowej Afryki, obecnie objęte kodem CN ex 2820 10 00. Klasyfikacja obejmuje dwa główne typy, EDM do baterii węglowo-cynkowych i EDM do baterii alkalicznych.
(13)
Dochodzenie przeglądowe potwierdziło podobnie jak dochodzenie pierwotne, że produkt objęty przeglądem przywożony na rynek unijny i produkty wytwarzane i sprzedawane przez producentów eksportujących na swoim rynku krajowym, a także produkty wytwarzane i sprzedawane w Unii przez przemysł unijny („produkt podobny”), mają te same podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne oraz zastosowania. Produkty te uznaje się zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
1. Uwagi wstępne
(14)
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do ponownego wystąpienia dumpingu.
2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym
(15)
Przywóz do Unii z RPA zmniejszył się po nałożeniu środków niemal do zera, w latach 2010 i 2011 oraz w ODP odnotowano jedynie niewielką ilość. Aby ocenić, czy jedyny znany producent eksportujący Delta EMD (Pty) Ltd. („Delta”) praktykował w ODP wywóz do Unii po cenach dumpingowych, Komisja przesłała do przedsiębiorstwa Delta kwestionariusz. Komisja otrzymała odpowiedź zawierającą dane dotyczące sprzedaży krajowej, wywozu do Unii i wywozu do innych miejsc przeznaczenia. Udzielona odpowiedź została zweryfikowana zgodnie z poniższym wyszczególnieniem.
2.1. Wartość normalna
(16)
Zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, zbadano sprzedaż krajową przedsiębiorstwa Delta, aby sprawdzić, czy całkowita wielkość jego sprzedaży produktu podobnego na rynku krajowym na rzecz klientów niezależnych była reprezentatywna w porównaniu z całkowitą wielkością jego sprzedaży eksportowej do Unii, tzn. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży wynosiła przynajmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii.
(17)
O ile sprzedaż krajowa produktu objętego przeglądem na rynek krajowy była reprezentatywna, sprzedaż w zwykłym obrocie handlowym nie miała miejsca, ponieważ sprzedaż krajowa EDM przedsiębiorstwa Delta była nierentowna. Wartość normalna została zatem skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(18)
Dokonano tego w oparciu o faktyczne koszty produkcji EDM, do których zgodnie z art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego dodano rozsądną kwotę kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych (SG&A) oraz kwotę zysku.
(19)
SG&A zostały obliczone zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego, ponieważ przedsiębiorstwo Delta nie prowadziło sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym i ponieważ zarówno art. 2 ust. 6 lit. a), jak i art. 2 ust. 6 lit. b) tego rozporządzenia nie miały zastosowania ze względu na brak innych eksporterów lub producentów objętych dochodzeniem, a przedsiębiorstwo Delta nie prowadzi żadnej innej sprzedaży produktów należących do tej samej ogólnej kategorii. Zastosowanie SG&A z dochodzenia pierwotnego, w wyniku którego otrzymano wartość procentową niemalże taką samą jak faktyczna kwota SG&A, uznano zatem za rozsądną metodę.
(20)
Po ujawnieniu ustaleń przedsiębiorstwo Delta zwróciło się do Komisji z wnioskiem o obliczenie konstruowanej wartości normalnej przez wyrażenie obliczonych powyżej SG&A jako odsetka kosztów produkcji zamiast odsetka obrotu. W związku z tym, że cała sprzedaż krajowa była nierentowna, zastosowanie obrotu spowodowałoby zawyżenie kosztów SG&A. Komisja przychyliła się do wniosku przedsiębiorstwa Delta i przy konstruowaniu normalnej wartości dodała SG&A jako odsetek kosztów produkcji za kg z dochodzenia przeglądowego.
(21)
Zysk został obliczony przy wykorzystaniu tej samej metody, co w pierwotnym dochodzeniu, tj. na podstawie stóp procentowych dla pożyczek długoterminowych w RPA w ODP, zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Delta nie sprzedaje innych produktów na rynku krajowym i nie ma w RPA innych znanych producentów EDM ani innych producentów produktów należących do tej samej ogólnej kategorii, od których można by uzyskać dane dotyczące zysku.
(22)
Po ujawnieniu ustaleń przemysł unijny zwrócił się do Komisji z wnioskiem o wykorzystanie sprzedaży do USA w celu ustalenia wartości normalnej, ponieważ pełni ona funkcję sprzedaży na rynku krajowym, zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
(23)
Wniosek ten został odrzucony, ponieważ wartość normalna została skonstruowana zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego przy zastosowaniu tej samej metody co w dochodzeniu pierwotnym, a zatem zgodnie z art. 11 ust. 9 tego rozporządzenia.
2.2. Cena eksportowa
(24)
Bardzo niewielką ilość EDM wywiezioną do Unii w ODP sprzedano bezpośrednio niepowiązanemu importerowi w Unii. Zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego, jako cenę eksportową przyjęto cenę zapłaconą przedsiębiorstwu Delta przez importera.
2.3. Porównanie
(25)
Dokonano porównania między ceną eksportową a skonstruowaną wartością normalną poprzez uwzględnienie wnioskowanych i zweryfikowanych dostosowań dokonanych zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, a mianowicie kosztów transportu, ubezpieczenia, kosztów kredytu i opłaty manipulacyjnej po stronie wywozu. Wartość normalna została skonstruowana na podstawie ceny ex-works poprzez wyeliminowanie frachtów i kosztów kredytu. Nie wyeliminowano kosztów opakowania i pomocy technicznej, ponieważ te zostały już uwzględnione w kosztach produkcji, a zatem włączone zarówno do ceny eksportowej, jak i konstruowanej wartości normalnej.
2.4. Margines dumpingu
(26)
Stwierdzono, że sprzedaż EDM prowadzona przez przedsiębiorstwo Delta do Unii w ODP nie była prowadzona po cenach dumpingowych. Przedmiotowa ilość produktu była jednakże wyjątkowo mała, a zatem przy określaniu prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków nie można w pełni polegać na tym ustaleniu.
3. Dowody wskazujące na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(27)
W związku z tym, że nie można wyciągnąć żadnych wniosków ze sprzedaży do Unii w ODP, Komisja zbadała, czy istnieje dowód wskazujący na prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków. W tym badaniu poddano analizie następujące czynniki: cenę eksportową z RPA do innych miejsc przeznaczenia, moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w RPA, a także atrakcyjność rynku unijnego oraz innych rynków.
3.1. Wywóz z RPA do innych miejsc przeznaczenia
(28)
Przedsiębiorstwo Delta produkuje zarówno EDM do baterii alkalicznych, jak i EDM do baterii węglowo-cynkowych i mając na uwadze, że w Unii jest rynek na EDM do baterii alkalicznych a także (w mniejszym stopniu) na EDM do baterii węglowo-cynkowych, Komisja zbadała cenę eksportową obu typów EDM do państw trzecich w ODP. Sprzedaż tę porównano z wartością normalną, skonstruowaną tak jak obliczono powyżej, uwzględniając różnice, które mają wpływ na porównywalność cen.
(29)
Sprzedaż EDM do baterii alkalicznych do Stanów Zjednoczonych, które są najważniejszym rynkiem eksportowym przedsiębiorstwa Delta, stanowiła około dwóch trzecich całkowitego wywozu przedsiębiorstwa Delta w ODP i nie odbywała się po cenach dumpingowych. Stwierdzono jednak, że sprzedaż EDM do baterii alkalicznych kierowana do innych miejsc przeznaczenia (takich jak Tajlandia, Korea, Chiny i Brazylia) prowadzona w mniejszych ilościach, odbywała się po cenach dumpingowych przy marginesie dumpingu od 2 % do 21 %. Dodatkowo w odniesieniu do sprzedaży eksportowej EDM do baterii węglowo-cynkowych do innych miejsc przeznaczenia prowadzonej głównie po niskich cenach i w małych ilościach, marginesy dumpingu były wyższe i wynosiły od 13 % do 66 %.
(30)
Po ujawnieniu ustaleń przemysł unijny stwierdził, że Komisja powinna zignorować sprzedaż do USA w ODP, ponieważ ceny na ten rynek nie były odpowiednim wyznacznikiem prawdopodobnych poziomów ceny sprzedaży na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków.
(31)
Z drugiej strony przedsiębiorstwo Delta po ujawnieniu ustaleń zwróciło się do Komisji z wnioskiem o zwrócenie szczególnej uwagi na sprzedaż do USA, która stanowi zdecydowaną większość wywozu jego EDM do baterii alkalicznych i jest najbardziej porównywalnym rynkiem do rynku unijnego.
(32)
Komisja przeanalizowała całą sprzedaż eksportową do wszystkich miejsc przeznaczania, obliczyła średnią ważoną ceny eksportowej wywozu przedsiębiorstwa Delta do wszystkich pozostałych miejsc przeznaczenia poza UE, ale również bardzo szczegółowo zbadała ceny eksportowe do poszczególnych państw trzecich. Podczas analizy prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu uznano, że istotna jest cała sprzedaż eksportowa, w szczególności ze względu na znaczne różnice między cenami, odnotowane na różnych rynkach eksportowych.
(33)
Rynek USA posiada swoje szczególne cechy charakterystyczne, co pozwala przedsiębiorstwu Delta na stosowanie cen znacznie wyższych, niż gdziekolwiek indziej. W USA popyt znacznie przewyższa podaż krajową. Dodatkowo istnieją wysokie bariery wejścia dla dużej liczby potencjalnych konkurentów ze względu na obowiązujące wysokie cła antydumpingowe na przywóz z Chin i Australii.
(34)
W tych okolicznościach nie ma powodu, dla którego Komisja powinna opierać swoje wnioski tylko na średniej cenie eksportowej lub tylko badać sprzedaż eksportową do jednego państwa, zamiast poddać analizie całą sprzedaż eksportową do wszystkich miejsc przeznaczania.
(35)
Polityka cenowa przedsiębiorstwa Delta wobec rynków eksportowych innych, niż rynek unijny pokazuje, że chociaż sprzedaż eksportowa na jego najważniejszy rynek (USA) nie odbywała się po cenach dumpingowych, sprzedaż do innych miejsc przeznaczenia miała charakter dumpingowy. Do oceny prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu w przypadku wygaśnięcia środków potrzebne są zatem dodatkowe wskaźniki określone poniżej.
3.2. Moce produkcyjne i wolne moce produkcyjne w RPA
(36)
Przedsiębiorstwo Delta posiada wolne moce produkcyjne do produkcji EDM, które w przypadku wygaśnięcia środków mogłyby umożliwić mu wznowienie wywozu do Unii w znaczących ilościach. Przedsiębiorstwo Delta oszacowało, a Komisja potwierdziła, że te wolne moce produkcyjne wynoszą od 4 000 do 6 000 ton rocznie. Obliczenia te uwzględniają niedobory energii elektrycznej, które są częste w RPA, i ilości odpadów. Ze względu na trudności związane z utrzymaniem poziomów jakości w ręcznie obsługiwanym zakładzie Komisja ostrożnie szacuje, że produkcja EDM do baterii alkalicznych wynosiłaby od 2 000 do 3 000 ton rocznie, natomiast pozostała część produkcji to EDM do baterii węglowo-cynkowych. Obie klasy nadawałyby się na rynek unijny. O ile część EDM do baterii węglowo-cynkowych mogłaby zostać przyjęta przez inne rynki państw trzecich, brak jest przesłanek świadczących o tym, że inne rynki państw trzecich lub rynek krajowy mogłyby przyjąć znaczącą wolną ilość EDM do baterii alkalicznych wynikającą z wolnych mocy produkcyjnych.
(37)
Przedsiębiorstwo Delta poinformowało w trakcie kontroli, że jest ono od dłuższego czasu dla swoich klientów na rynku amerykańskim „dostawcą uzupełniającym”, wypełniającym lukę powstającą, gdy produkcja krajowa nie jest wystarczająca. Wywóz przedsiębiorstwa Delta do USA utrzymywał się w ciągu ostatnich czterech lat na stabilnym poziomie, co sugeruje, że przedsiębiorstwo to nie miało możliwości zwiększenia swojej sprzedaży do USA. Gdyby istniała możliwość zwiększenia wywozu do USA, przedsiębiorstwo Delta już by to uczyniło, aby skorzystać z wyższych cen, które obowiązują na rynku amerykańskim, jak również ze zwiększonych korzyści skali wynikających z produkcji większych ilości.
(38)
Sprzedaż przedsiębiorstwa Delta na rynku azjatyckim była bardziej skoncentrowana na EDM do baterii węglowo-cynkowych. Sprzedaż przedsiębiorstwa Delta do Azji stanowi 50 % jego całej sprzedaży EDM do baterii węglowo-cynkowych. Chiny posiadają krajowych producentów EDM i wywóz przedsiębiorstwa Delta do Chin w OD ograniczał się do bardzo małej ilości EDM do baterii alkalicznych. Jako że wywóz EDM do Japonii jest obecnie przedmiotem środków antydumpingowych oraz zważywszy na fakt, że Japonia ma krajowych producentów EDM, jest mało prawdopodobne, aby rynek ten mógł przyjąć produkt wynikający z wolnych mocy produkcyjnych przedsiębiorstwa Delta. Dlatego też jest mało prawdopodobne, aby rynek azjatycki mógł wchłonąć produkt wynikający z wolnych mocy produkcyjnych EDM do baterii alkalicznych przedsiębiorstwa Delta.
(39)
Po ujawnieniu ustaleń przemysł unijny zauważył, że wolne moce produkcyjne przedsiębiorstwa Delta były znacznie większe od podanych wyżej i wskazał na kilka czynników, które mogłyby sugerować, że tak właśnie jest. Stwierdził również, że cała wolna moc produkcyjna mogła zostać wykorzystana do produkcji EDM do baterii alkalicznych, których jakość pozwalałaby na sprzedaż na rynek unijny po cenach dumpingowych.
(40)
Przemysł unijny stwierdził również, że wywóz przedsiębiorstwa Delta do USA ulegnie bardzo prawdopodobnie zmniejszeniu w niedalekiej przyszłości, ponieważ jeden amerykański producent poinformował wcześniej o zwiększeniu swoich mocy produkcyjnych i bardzo prawdopodobnym spadku popytu na EDM w USA w następstwie zapowiedzianego wycofania się z rynku użytkownika EDM. Dodatkowo przemysł unijny stwierdził, że sprzedaż z RPA do USA po zakończeniu okresu dochodzenia zaczęła już spadać. To mogłoby oznaczać, że przedsiębiorstwo Delta potencjalnie posiada dodatkowe ilości EDM do baterii alkalicznych, które z dużym prawdopodobieństwem zostaną skierowane na rynek unijny w przypadku wygaśnięcia środków.
(41)
W trakcie dochodzenia Komisja skontrolowała zakład przedsiębiorstwa Delta, jego potencjał i moce produkcyjne. Jak stwierdzono powyżej, Komisja podczas obliczeń opierała się na ostrożnych obliczeniach, w szczególności na ostrożnych szacunkach dotyczących podziału między produkcją alkaliczną a węglowo-cynkową w oparciu o wykorzystanie ich wolnych mocy produkcyjnych. Nawet przy takich ostrożnych szacunkach ustalono znaczące wolne moce produkcyjne w odniesieniu do wykorzystania przedmiotowego produktu w Unii, które mogą zostać wykorzystane do produkcji EDM do baterii alkalicznych.
(42)
Jeżeli chodzi o stwierdzenie dotyczące prawdopodobnych zmian w wywozie przedsiębiorstwa Delta do USA, dowód przedstawiony Komisji sugeruje, że może to nastąpić w sytuacji, gdy moce produkcyjne USA w odniesieniu do EDM nadal będą rosły, a popyt będzie spadać.
(43)
Po ujawnieniu ustaleń jeden użytkownik argumentował, że wolne moce produkcyjne przedsiębiorstwa Delta są niskie, ponieważ udział w rynku przedsiębiorstwa Delta przed nałożeniem środków wynosił 60-70 %. Nawet wykorzystując ostrożne szacunki dotyczące wolnych mocy produkcyjnych przedsiębiorstwa Delta, jeżeli te wolne moce produkcyjne są wykorzystywane do wywozu do Unii, przedsiębiorstwo Delta mogłoby jednak z łatwością zwiększyć swój udział w rynku bez uwzględniania możliwości przekierowania wywozu z innych miejsc przeznaczenia do Unii. Skutkiem takiej zmiany mógłby być dalszy wzrost potencjalnego udziału w rynku przedsiębiorstwa Delta.
3.3. Atrakcyjność rynku unijnego i pozostałych rynków trzecich
(44)
Delta od dawna dysponuje rentownym kanałem sprzedaży do USA i nie stwierdzono nic, co sugerowałyby, że w interesie spółki byłoby celowe przekierowanie jakiejkolwiek części tej sprzedaży do Unii. Wolne moce produkcyjne, których istnienie stwierdzono w trakcie dochodzenia, a przynajmniej znaczna ich część, mogłyby jednak z przyczyn wymienionych w motywach powyżej zostać skierowane wyłącznie do Unii. Wynika to również z faktu, że rynek unijny jest jednym z największych na świecie. Ponadto, zanim nałożone zostały środki antydumpingowe, rynek unijny był dla Delty bardzo atrakcyjny, jako że jej udział w rynku wynosił od 60 do 70 %.
(45)
Gdyby Delta musiała konkurować cenowo z producentami unijnymi, byłaby zmuszona do obniżenia swoich cen eksportowych i tym samym do sprzedawania po cenach dumpingowych w stosunku do cen pobieranych przez jednego producenta unijnego w ODP. Przedsiębiorstwo Delta mogłoby również przekierować do Unii po cenach dumpingowych wywóz EDM do baterii alkalicznych, który jest obecnie sprzedawany do państw trzecich (innych niż USA), ponieważ rynek unijny jest bardziej atrakcyjny od rynków innych niż rynek USA ze względu na rozmiar i ogólnie wyższe ceny. Ponadto, gdyby przedsiębiorstwo Delta w przyszłości musiało zmniejszyć ilość EDM wywożonego do USA, wówczas rynek unijny z dużym prawdopodobieństwem stałby się miejscem przeznaczenia takich dodatkowo dostępnych ilości.
(46)
Po ujawnieniu ustaleń przedsiębiorstwo Delta oświadczyło, że jego polityka cenowa przewidywała sprzedaż na rynek unijny tylko w sytuacji osiągnięcia opłacalnego poziomu cen.
(47)
Może to być prawdą, lub nie, ale rentowna sprzedaż może nadal być prowadzona po cenach dumpingowych, jeżeli cena eksportowa w dalszym ciągu będzie niższa od wartości normalnej. W każdym razie nie przedstawiono żadnych dowodów na poparcie takiego twierdzenia, zgodnie z którym przedsiębiorstwo Delta nie wywoziło znaczących ilości do Unii w ciągu ostatnich pięciu lat. Dodatkowo przemysł unijny twierdził, że sprzedaż małych ilości EDM przez przedsiębiorstwo Delta do Unii w OD została dokonana w celu utrzymania swojej certyfikacji w odniesieniu do klientów Unii.
(48)
Przedsiębiorstwo Delta twierdziło, że średnia cena importowa EDM do Unii w roku 2012 r. wynosiła 1 809 EUR za tonę, czyli była wyższa od ich wartości normalnej, co w opinii przedsiębiorstwa Delta pokazuje, że mogło ono konkurować z innymi importerami i nie stosować dumpingu.
(49)
Na tę średnią cenę składa się jednak kilka wyjątkowo drogich przywozów z USA i kilka znacznie tańszych z Chin. Przywozy z USA nie mogły zostać uwzględnione w ramach niniejszego porównania, ponieważ wyjątkowo wysoki poziom cen, trzykrotnie lub czterokrotnie wyższych od cen normalnych stosowanych na rynku unijnym, podważa wiarygodność tych cen lub produktu przywożonego. Jeżeli przedsiębiorstwo Delta miałoby konkurować z przywozami z Chin w zakresie ceny kształtującej się na poziomie 1 200 EUR za tonę, wówczas przedsiębiorstwo Delta stosowałoby dumping na rynku unijnym.
4. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu
(50)
W związku z powyższym istnieje prawdopodobieństwo, że jeżeli środki by wygasły, dumping wystąpiłby ponownie. EDM do baterii alkalicznych jest rodzajem produktu wytwarzanego przez przedsiębiorstwo Delta, który najprawdopodobniej zostałby sprzedany do Unii w przypadku wygaśnięcia środków, ponieważ jest to rodzaj produktu, który w przeszłości był wywożony przez przedsiębiorstwo Delta. Obecnie w UE nadal występuje duży popyt na EDM do baterii alkalicznych. Dochodzenie wykazało, że sprzedaż EDM do baterii alkalicznych skierowana do miejsc przeznaczenia, takich jak Tajlandia, Korea Południowa, Chiny i Brazylia, odbywała się po cenach dumpingowych przy marginesie dumpingu od 2 % do 21 %.
(51)
Dodatkowo wolne moce produkcyjne przedsiębiorstwa Delta są znaczące w stosunku do konsumpcji w Unii podczas ODP. Jeśli moce te zostałyby wykorzystane do celów wywozu do Unii i konkurowania w zakresie cen z producentami unijnymi i ze znaczącymi przywozami z państw trzecich, to istnieje duże prawdopodobieństwo, że taki wywóz byłby dokonywany po cenach dumpingowych.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO
(52)
W ODP produkt podobny był wytwarzany w Unii przez dwóch producentów, THA i Cegasa. Oba przedsiębiorstwa w pełni współpracowały w dochodzeniu. W pierwotnym dochodzeniu, Cegasa, które w tamtym czasie nie produkowało dla otwartego rynku, lecz wyłącznie na użytek własny, nie było stroną skarżącą i nie współpracowało, ale nie było przeciwne dochodzeniu.
(53)
Po ujawnieniu ustaleń zainteresowana strona zakwestionowała dopuszczalność przedsiębiorstwa Cegasa jako strony skarżącej w przeglądzie wygaśnięcia, ponieważ nie występowało ono w charakterze skarżącego w dochodzeniu pierwotnym, nie produkowało na otwarty rynek i w związku z tym nie doznało szkody w tym czasie. Argument ten został odrzucony, ponieważ przegląd wygaśnięcia musi zostać zgłoszony przez producentów unijnych lub w ich imieniu, ale niekoniecznie przez (tylko) pierwotnych skarżących.
(54)
Obaj producenci unijni odpowiadają za całość produkcji EDM w Unii oraz stanowią „przemysł unijny” w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
(55)
Dla celów analizy szkody, ze względu na współpracę całego przemysłu unijnego, wszystkie wskaźniki szkody zostały ustalone na poziomie mikroekonomicznym. W celu ochrony poufności wszelkie dane przedstawiono w formie zindeksowanej i w postaci przedziałów.
E. SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM
1. Konsumpcja na rynku unijnym
(56)
Konsumpcja w Unii została ustalona na podstawie: (i) zweryfikowanych wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym; (ii) zweryfikowanych wielkości przywozu od jedynego producenta z RPA; oraz (iii) przywozu z innych krajów trzecich w oparciu o dane Eurostatu.
(57)
Między 2009 r. i ODP konsumpcja unijna EDM pozostawała na stabilnym poziomie. Wzrosła ona w latach 2010 i 2011, ale w 2012 r. wróciła do poziomu z 2009 r.
Tabela 1
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
102
108
100
2. Przywóz z RPA
2.1. Wielkość i udział w rynku
(58)
Po nałożeniu środków, przywóz EDM z RPA praktycznie ustał.
Tabela 2
2009
2010
2011
ODP
Wielkość przywozu z RPA objętego środkami
100
2
3
1
Udział w rynku przywozu z RPA objętego środkami
100
2
4
1
2.2. Ceny i podcięcie cenowe
(59)
Sprzedaż EDM z RPA do Unii w ODP, która była bardzo niewielka, nie podcinała cen przemysłu unijnego. Jednakże ze względu na bardzo małą wielkość tej sprzedaży, nie może ona stanowić wiarygodnej podstawy do formułowania merytorycznych wniosków.
(60)
Dlatego też porównano ceny EDM produkowanych i sprzedawanych przez producentów unijnych z cenami EDM produkowanych w RPA i sprzedawanych na innych rynkach, w oparciu o dwa modele, z uwzględnieniem i z pominięciem USA. Powodem przeprowadzenia analizy z wyłączeniem ceny eksportowej przedsiębiorstwa Delta do USA była szczególna sytuacja rynkowa w USA, będąca przyczyną bardzo wysokich cen w porównaniu z cenami eksportowymi przedsiębiorstwa Delta w innych państwach (zob. motywy powyżej).
(61)
Porównanie to wykazało, że przy uwzględnieniu cen sprzedaży do USA sprzedaż z RPA do reszty świata w ODP nie podcinała cen przemysłu unijnego, przy wyłączeniu sprzedaży do USA podcinała ona jednak ceny przemysłu unijnego. Dodatkowo, wyłączając sprzedaż do USA, ceny eksportowe przedsiębiorstwa Delta powodowały także zaniżanie cen przemysłu unijnego.
(62)
Po ujawnieniu ustaleń przemysł unijny utrzymywał, że ceny wywozu przedsiębiorstwa Delta do USA nie przesądzają o przyszłych cenach wywozu do Unii oraz, że ze względu na różnice strukturalne między rynkiem unijnym i amerykańskim nie należy uwzględniać takich cen. Z drugiej strony przedsiębiorstwo Delta stale twierdziło, że rynek amerykański jest dojrzałym rynkiem EDM, na którym producenci krajowi i importerzy swobodnie ze sobą konkurują i na którym istnieje wielu użytkowników, w tym użytkowników, którzy są także obecni w Unii. W związku z tym nie należy wyłączać sprzedaży przedsiębiorstwa Delta do USA. Dodatkowo przedsiębiorstwo Delta uważało, że do celów obliczeń zaniżania cen Komisja nie powinna była wykorzystywać zysku docelowego uzyskanego przez przemysł unijny przy braku przywozu po cenach dumpingowych w dochodzeniu pierwotnym.
(63)
W obecnym przypadku, w którym przywóz z przedmiotowego państwa po nałożeniu pierwotnych środków praktycznie ustał, organ prowadzący dochodzenie musi przeprowadzić analizę perspektywiczną w oparciu o szereg rozsądnych założeń, w tym prawdopodobną cenę, za jaką przedsiębiorstwo Delta sprzedałoby swoje EDM w Unii w przypadku dopuszczenia do wygaśnięcia obowiązujących środków antydumpingowych.
(64)
Niekwestionowanym faktem jest, że każdy rynek EDM (amerykański, unijny, azjatycki) jest inny i producenci EDM stosują różne strategie cenowe z uwagi nie tylko na ich koszty produkcji, ale także na moce produkcyjne w państwie docelowym, potrzebę (ponownego) zdobycia udziału w rynku i lokalne warunki konkurencji. Niekwestionowanym faktem jest również to, że przedsiębiorstwo Delta ustala znacznie wyższe ceny sprzedaży swoich EDM na rynek amerykański niż na inne rynki. W związku z tym oczekuje się, że przyszłe ceny przedsiębiorstwa Delta dla Unii nie będą uzależnione od jego obecnych cen wywozu do USA, ale będą odpowiadały szczególnym warunkom i realiom rynku unijnego.
(65)
W dokumencie ujawniającym ustalenia do celów obliczeń dotyczących dumpingu porównano ceny sprzedaży EDM do baterii alkalicznych przedsiębiorstwa Delta na różne rynki ze skonstruowaną wartością normalną, natomiast do celów obliczeń dotyczących podcięcia cenowego uwzględniono także sprzedaż jednego typu EDM do baterii węglowo-cynkowych przedsiębiorstwa Delta. Po ujawnieniu ustaleń przemysł unijny twierdził, że w obliczeniach dotyczących dumpingu i szkody należy uwzględnić sprzedaż EDM do baterii alkalicznych i węglowo-cynkowych przedsiębiorstwa Delta. Przedsiębiorstwo Delta twierdziło natomiast, że ze względu na to, iż znaczna większość konsumpcji unijnej i wywóz do Unii przedsiębiorstwa Delta dotyczą tylko EDM do baterii alkalicznych, nie należy w ogólne brać pod uwagę sprzedaży EDM do baterii węglowo-cynkowych.
(66)
Komisja doszła do wniosku, że w obliczeniach dotyczących zarówno dumpingu, jak i szkody należy uwzględnić wszystkie rodzaje EDM do baterii alkalicznych i do baterii węglowo-cynkowych z następujących powodów. Przede wszystkim, jak wspomniano powyżej, w Unii również istnieje rynek i w związku z tym popyt na EDM do baterii węglowo-cynkowych, chociaż mniejszy w porównaniu z rynkiem EDM do baterii alkalicznych, i rynek ten może być interesujący w kontekście polityki eksportowej przedsiębiorstwa Delta do Unii. Po drugie, EDM do baterii alkalicznych i EDM do baterii węglowo-cynkowych są produkowane w tym samym zakładzie i na tej samej linii produkcyjnej z wykorzystaniem tego samego surowca i tych samych procesów produkcji. W zależności od ustawień parametrów w procesie elektrolizy (gęstość prądu, temperatura, stężenie elektrolitów itp.) producenci EDM mogą wybrać produkcję EDM do baterii alkalicznych lub EDM do baterii węglowo-cynkowych. W związku z tym bardziej stosowne jest obliczenie podcięcia cenowego poprzez porównanie średniej ceny eksportowej EDM (zarówno do baterii alkalicznych, jak i baterii węglowo-cynkowych) przedsiębiorstwa Delta ze średnią ceną sprzedaży EDM (zarówno do baterii alkalicznych, jak i baterii węglowo-cynkowych) producentów unijnych.
(67)
Jeżeli chodzi o analizę zaniżania cen, Komisja jako punkt odniesienia wykorzystała zysk docelowy osiągnięty przez przemysł unijny przy braku przywozu po cenach dumpingowych w dochodzeniu pierwotnym, który odpowiada zyskowi, którego osiągnięcia kapitałochłonne branże, takie jak producenci EDM, mogą oczekiwać w normalnych warunkach konkurencji. Kwestia dotycząca najbardziej stosownych zysków docelowych jest jednak nieistotna w kontekście tego konkretnego przeglądu wygaśnięcia. Komisja faktycznie przyznaje, że nie miała miejsca kontynuacja dumpingu i w związku z tym nie było kontynuacji szkody wynikającej z podcięcia cenowego. Analiza skupia się zatem na perspektywie i ma na celu określenie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody w przypadku prawdopodobnego ponownego wystąpienia dumpingu.
(68)
Przedsiębiorstwo Delta stwierdziło, że koszty poniesione po przywozie okazały się niedoszacowane, ponieważ nie uwzględniono kosztów transportu produktu dostarczonego klientom z portu w Antwerpii.
(69)
Komisja porównała jednak ceny ex-works przemysłu unijnego z cenami eksporterów na granicach unijnych i w związku z tym koszty poniesione po przywozie dotyczyły tylko przeładunku i badań a nie kosztów transportu. Argument ten został zatem odrzucony.
3. Przywóz z innych państw trzecich
(70)
W poniższej tabeli przedstawiono sposób, w jaki kształtował się przywóz z pozostałych państw trzecich podczas okresu badanego pod względem wielkości i udziału w rynku, a także średniej ceny tego przywozu.
Tabela 3
2009
2010
2011
ODP
Wielkość przywozu z innych krajów (w tonach)
5 000 -10 000
10 000 -15 000
5 000 -10 000
5 000 -10 000
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
113
92
88
Udział w rynku przywozu z innych państw trzecich
25 % - 30 %
30 % - 35 %
20 % - 25 %
20 % - 25 %
Wielkość przywozu z innych państw trzecich (w EUR)
10 mln - 15 mln
15 mln - 20 mln
10 mln - 15 mln
10 mln - 15 mln
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
113
93
102
Cena importowa (w EUR/t)
1 566
1 572
1 590
1 809
Źródło: Eurostat.
(71)
Wielkość przywozu EDM do Unii z pozostałych państw trzecich zmalała ogólnie podczas okresu badanego. Ceny przywozu z tych państw są średnio powyżej poziomu cen przemysłu unijnego i cen wywozu przedsiębiorstwa Delta w ODP na inne rynki z wyjątkiem USA. Jak wspomniano powyżej, wartość 1 809 EUR za tonę jest średnią bardzo zróżnicowanych cen importowych - od przywozu z Chin po niskich cenach do przywozu z USA po bardzo wysokich cenach. W szczególności odnotowane poziomy cen przywozu z USA są wyjątkowo wysokie w porównaniu z jakimikolwiek innymi zakresami cen producentów unijnych, przedsiębiorstwa Delta i innych eksporterów i raczej nie można się na nich oprzeć, aby dokonać analizy. Średnia nie może zatem być uwzględniona jako cena referencyjna dla przyszłego przywozu z RPA. Przedsiębiorstwo Delta nie konkuruje w zakresie cen z przywozem z USA ale z cenami przemysłu unijnego.
4. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
(72)
Na mocy art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego zbadano wszystkie istotne czynniki ekonomiczne i wskaźniki mające wpływ na stan przemysłu unijnego w okresie badanym.
a) Produkcja
(73)
Produkcja unijna wzrosła o 6 % między 2009 r. a ODP. Uściślając, udział ten wzrósł między 2009 r. a 2011 r. o 7 punktów procentowych, a następnie spadł o 1 punkt procentowy w ODP.
Tabela 4
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
102
107
106
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu.
b) Moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(74)
Moce produkcyjne producentów unijnych wzrosły o 9 % w okresie badanym, głównie z powodu drobnych udoskonaleń procesu produkcyjnego (tj. bez żadnych większych inwestycji w nowe zakłady i sprzęt).
(75)
W związku z tym, że wzrost mocy produkcyjnej był wyższy niż wzrost produkcji, wykorzystanie mocy produkcyjnych zmniejszyło się o 3 punkty procentowe.
Tabela 5
2009
2010
2011
ODP
Moce produkcyjne
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
103
108
109
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
99
99
97
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu.
c) Zapasy
(76)
W badanym okresie wielkość zapasów utrzymywała się na niezmienionym poziomie. Spadła ona w 2011 r., ale wróciła w ODP do poziomu z 2009 r.
Tabela 6
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
103
86
100
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
d) Wielkość sprzedaży
(77)
Wielkość sprzedaży producentów unijnych na rzecz niepowiązanych klientów na rynku unijnym wzrosła między 2009 r. a ODP o 10 %. W 2011 r. wzrosła ona o 20 % w porównaniu z 2009 r., ale następnie spadła gwałtownie o 10 punktów procentowych w ODP.
Tabela 7
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
103
120
110
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu.
e) Udział w rynku
(78)
Między 2009 r. a ODP producenci unijni zwiększyli swój udział w rynku o 10 punktów procentowych. Ten wzrost udziału w rynku spowodowany jest spadkiem udziału w rynku przywozu do Unii.
Tabela 8
2009
2010
2011
ODP
Udział przemysłu unijnego w rynku
65 % - 70 %
65 % - 70 %
75 % - 80 %
75 % - 80 %
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
101
111
110
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu oraz Eurostat.
f) Wzrost
(79)
Konsumpcja w Unii między 2009 r. a ODP utrzymywała się na stabilnym poziomie, co zostało przedstawione powyżej w tabeli 1. Żaden z pozostałych wskaźników nie wskazuje na jakikolwiek znaczący wzrost na rynku unijnym w odniesieniu do produktów objętych przeglądem.
g) Zatrudnienie
(80)
Poziom zatrudnienia w przemyśle unijnym zmniejszył się o 9 punktów procentowych w okresie pomiędzy 2009 r. a ODP.
Tabela 9
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
91
90
91
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu.
h) Wydajność
(81)
Wydajność siły roboczej przemysłu unijnego mierzona jako roczna produkcja (w tonach) na osobę zatrudnioną wzrosła w okresie badanym o 18 %. Odzwierciedla to wzrost produkcji o 6 % przy jednoczesnym spadku poziomu zatrudnienia o 9 %. Jest to szczególnie wyraźne w 2011 r., kiedy to produkcja wzrosła, podczas gdy poziom zatrudnienia nadal spadał, a wydajność była o 20 punktów procentowych wyższa niż w 2009 r.
Tabela 10
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
112
120
118
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz wniosek o dokonanie przeglądu.
i) Czynniki mające wpływ na ceny sprzedaży
(82)
Między 2009 a ODP średnie ceny sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym niepowiązanym klientom zmalały o 11 %.
Tabela 11
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
95
93
89
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, wniosek o dokonanie przeglądu.
j) Wielkość marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(83)
Ponieważ przywóz z RPA praktycznie ustał po nałożeniu obowiązujących środków antydumpingowych, wielkość marginesów dumpingu nie może zostać poddana ocenie. W świetle kluczowych wskaźników ekonomicznych, o których mowa powyżej, jak również w dalszej części niniejszego dokumentu, uznano jednak, że sytuacja przemysłu unijnego jest wciąż niestabilna i podatna na zagrożenia.
k) Wynagrodzenia
(84)
Mimo iż całkowite koszty pracy zmniejszyły się, średni koszt pracy wzrósł w okresie badanym, co spowodowane było ogólną redukcją siły roboczej.
Tabela 12
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
102
103
103
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
l) Rentowność i zwrot z inwestycji
(85)
W okresie badanym rentowność sprzedaży przez przemysł unijny produktu podobnego niepowiązanym klientom na rynku unijnym, wyrażona jako odsetek sprzedaży netto, zmniejszyła się między 2009 r. a ODP o połowę. Rentowność w ODP jest znacznie niższa niż zysk docelowy ustalony w dochodzeniu pierwotnym, który został ustalony na poziomie zysku osiągniętego przez przemysł unijny w przypadku braku dumpingu wyrządzającego szkodę.
(86)
Zwrot z inwestycji (ROI) wyrażony jako procentowy stosunek zysku do wartości księgowej netto inwestycji kształtował się zasadniczo podobnie jak rentowność.
Tabela 13
2009
2010
2011
ODP
Rentowność przemysłu unijnego
5 % - 10 %
5 % - 10 %
5 % - 10 %
0 % - 5 %
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
63
63
50
ROI (zysk w ujęciu procentowym wartości księgowej netto inwestycji)
15 % - 20 %
5 % - 10 %
10 % - 15 %
5 % - 10 %
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
64
84
51
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
m) Przepływy pieniężne i zdolność do pozyskiwania kapitału
(87)
Przepływy pieniężne netto z działalności operacyjnej spadły znacznie w okresie badanym, chociaż pozostawały dodatnie, z wyjątkiem roku 2010.
Tabela 14
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
-34
71
10
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(88)
Nic nie wskazuje na to, by przemysł unijny napotkał trudności w pozyskiwaniu kapitału, jeśliby podejmowano takie próby, ale w okresie badanym nie było znaczących inwestycji i w związku z tym przemysł unijny nie został „poddany próbie”.
n) Inwestycje
(89)
Roczne inwestycje przemysłu unijnego w produkcję produktu podobnego zmniejszyły się między 2009 r. a ODP prawie o połowę. Uściślając, zmniejszyły się one w 2010 r., wzrosły w 2011 r., a następnie ponownie zmalały w ODP. Gwałtowny spadek inwestycji odnotowany między 2011 r. a ODP częściowo wyjaśnić może fakt, że przedsiębiorstwa objęte dochodzeniem przeprowadziły już w okresie badanym główne zaplanowane niezbędne inwestycje.
Tabela 15
2009
2010
2011
ODP
(Wskaźnik za 2009 r. = 100)
100
45
115
52
Źródło: odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
5. Wnioski dotyczące sytuacji przemysłu unijnego
(90)
Analiza wskaźników ekonomicznych pokazuje, że przemysł unijny zwiększył w okresie badanym produkcję i sprzedaż. Zaobserwowany wzrost ilościowy, który nie był sam w sobie znaczący, należy jednak rozpatrywać w kontekście wzrostu mocy produkcyjnych i spadku cen sprzedaży, co spowodował spadek wykorzystania przez producentów unijnych mocy produkcyjnych i jednostkowej ceny sprzedaży odpowiednio o 3 i 11 punktów procentowych.
(91)
W tym samym czasie sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego pogorszyła się pod względem rentowności, zwrotu z inwestycji, zatrudnienia i przepływu środków pieniężnych. W szczególności rentowność, która jest ważnym wskaźnikiem stanu przemysłu unijnego, jest wciąż znacznie niższa od zysku docelowego ustalonego w pierwotnym dochodzeniu. Przemysł unijny nie przezwyciężył jeszcze w pełni skutków wcześniejszego dumpingu i nadal znajduje się w niestabilnej sytuacji, a tym samym jest bardzo podatny na wszelkie ewentualne wznowienie przywozu po cenach dumpingowych. Średnie ceny sprzedaży spadły na przestrzeni lat i najprawdopodobniej spadek ten byłby jeszcze większy w przypadku wznowienia przywozu po cenach dumpingowych z RPA, co pogorszyłoby jeszcze i tak niestabilną już sytuację przemysłu unijnego.
(92)
Po ujawnieniu ustaleń niektóre zainteresowane strony stwierdziły, że obecna niestabilna i podatna na zagrożenia sytuacja, w jakiej znajduje się przemysł unijny, nie jest wynikiem przywozu po cenach dumpingowych z RPA ani skutkiem wcześniejszego dumpingu.
(93)
Zauważyły one, że przedstawione powyżej tendencje kluczowych wskaźników ekonomicznych dotyczyły okresu (od 2009 r. do końca ODP), w którym: (i) pierwotne środki antydumpingowe obowiązywały już od jakiegoś czasu; (ii) przywóz z RPA praktycznie ustał; oraz (iii) na otwarty rynek unijny wszedł nowy podmiot (Cegasa). Zainteresowane strony przeanalizowały wskaźniki ekonomiczne obu unijnych producentów oddzielnie zamiast ich łączyć i stwierdziły, że przemysł unijny znalazł się w trudnej sytuacji będącej wynikiem nowych doświadczeń związanych z wewnętrzną konkurencją między jedynymi dwoma producentami unijnymi na rynku.
(94)
Wspomniane zainteresowane strony stwierdziły w szczególności, że Komisja nie uznała podstawowych zmian, jakie miały miejsce w przemyśle unijnym od 2009 r. Zauważyły one, że po nałożeniu obowiązujących środków antydumpingowych wskaźniki ekonomiczne pierwotnego i jedynego skarżącego (THA) znacząco się poprawiły, eliminując tym samym negatywne skutki wcześniejszego dumpingu. Następnie inny producent unijny, przedsiębiorstwo Cegasa, które wcześniej produkowało EDM na użytek własny, przeniosło jednak swój zakład produkcji baterii poza Unię. W konsekwencji uwolniło znaczącą ilość EDM na otwarty rynek i rozpoczęło ich sprzedaż po niskiej cenie i, co za tym idzie, zaczęło konkurować z jedynym innym producentem unijnym i wywierać presję zniżkową na ceny, wykorzystanie mocy produkcyjnych i rentowność.
(95)
W dokumencie ujawniającym ustalenia Komisja uwzględniła zmianę konfiguracji przemysłu unijnego w porównaniu do dochodzenia pierwotnego. Stanowi to pozytywną zmianę, która wskazuje na otwarcie rynku i wyższy poziom konkurencji między różnymi podmiotami, w tym podmiotami zajmującymi się przywozem.
(96)
Komisja zgadza się również, że w tych okolicznościach, a zwłaszcza w przypadku braku przywozów z RPA, obecny stan przemysłu unijnego nie może wynikać z wystąpienia dumpingu z RPA i nie należy kwalifikować go jako „kontynuacji szkody”.
(97)
Komisja zbadała łączne tendencje obu producentów unijnych od 2009 r. i stwierdziła, że kluczowe wskaźniki ekonomiczne nie są korzystne i że przemysł unijny znajduje się w sytuacji niestabilnej i podatnej na zagrożenia. W sytuacji braku przywozu z RPA przyczyna wyraźnie nie wynika z praktyk dumpingowych przedsiębiorstwa Delta. W przeglądzie wygaśnięcia, w którym skupia się uwagę na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia dumpingu i szkody w przypadku wygaśnięcia środków, dumping, szkoda i przyczynowość w ODP nie są czynnikami decydującymi analizy.
(98)
Komisja stwierdza, że przemysł unijny nadal znajduje się w niestabilnej i podatnej na zagrożenia sytuacji oraz że jego rentowność jest daleka od poziomów, których można by się spodziewać w przypadku tak kapitałochłonnej branży. Porównanie z dochodzeniem pierwotnym można przeprowadzić tylko w odniesieniu do jednego producenta unijnego, ponieważ drugi w tym czasie nie prowadził sprzedaży na otwarty rynek unijny. W przypadku tego producenta unijnego zyski w ODP były znacznie niższe niż wynikające z dochodzenia pierwotnego w przypadku braku przywozu po cenach dumpingowych.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
1. Skutki przewidywanej wielkości przywozu oraz wpływ na ceny w przypadku uchylenia środków
(99)
Jedyny znany producent EDM z RPA (Delta) posiada wolne moce produkcyjne i potencjał umożliwiający wznowienie wywozu do Unii w znacznych ilościach. Podczas początkowego okresu badanego (od 2002 r. do 2005/2006 r.) udział przedsiębiorstwa Delta w rynku znacząco wzrósł z około 30-40 % do 60-70 %. Przedsiębiorstwo Delta wykazało więc już swoją zdolność do szybkiego zwiększenia wielkości wywozu na rynek unijny.
(100)
Ceny eksportowe CIF przedsiębiorstwa Delta dla innych rynków, z wyjątkiem USA, z uwzględnieniem wszystkich rodzajów i wszystkich typów EDM, były niższe od cen przemysłu unijnego w ODP i podcinały je. Niższe ceny na innych rynkach mogą w przypadku wygaśnięcia środków stanowić dla przedsiębiorstwa Delta zachętę do przekierowania wywozu na rynek unijny.
(101)
Mając na uwadze wolne moce produkcyjne, których istnienie stwierdzono w trakcie dochodzenia, nasycenie innych rynków wywozowych, a także atrakcyjność rynku unijnego, Delta najprawdopodobniej starałaby się odzyskać swój znaczny udział rynkowy w Unii, który utraciła po wprowadzeniu środków w życie. Jak wcześniej stwierdzono, odzyskanie udziału w rynku przez przedsiębiorstwo Delta wiązałoby się z koniecznością wywozu po cenach dumpingowych. Co za tym idzie, w sytuacji braku ceł antydumpingowych na przywóz EDM pochodzących z RPA, każde wznowienie przywozu po cenach dumpingowych wywarłoby jeszcze silniejszą presję cenową na przemysł unijny i z całym prawdopodobieństwem spowodowałoby poważną szkodę.
2. Wniosek dotyczący prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkody
(102)
Uchylenie środków najprawdopodobniej spowodowałoby ponowne wystąpienie przywozu po cenach dumpingowych z RPA, czego wynikiem byłaby presja zniżkowa na ceny przemysłu unijnego i pogorszenie jego sytuacji ekonomicznej. Uchylenie środków wobec RPA spowodowałoby zatem prawdopodobnie ponowne wystąpienie szkody wynikającej z prawdopodobnego pogorszenia się i tak już niestabilnej i podatnej na zagrożenia sytuacji, w jakiej znalazł się obecnie przemysł unijny.
G. INTERES UNII
1. Wprowadzenie
(103)
Na mocy art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy utrzymanie obowiązujących środków antydumpingowych wobec RPA nie zaszkodzi interesom Unii jako całości. Interes Unii określono na podstawie analizy wszystkich istotnych interesów.
(104)
Wszystkie zainteresowane strony otrzymały możliwość przedstawienia swoich opinii zgodnie z art. 21 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
(105)
W dochodzeniu pierwotnym wprowadzenie środków nie zostało uznane za działanie wbrew interesom Unii. Jako że obecne dochodzenie jest przeglądem, obejmuje ono analizę sytuacji, w której środki antydumpingowe zostały już zastosowane, co umożliwia ocenę wszelkiego niepożądanego negatywnego wpływu obecnie obowiązujących środków antydumpingowych na strony, których dotyczy postępowanie.
(106)
Pomimo wykazania prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia szkodliwego dumpingu, Komisja zbadała, czy istnieją istotne powody, które doprowadziłyby do stwierdzenia, że utrzymanie środków przeciwko przywozowi EDM pochodzących z RPA nie leży w interesie Unii.
2. Interes przemysłu unijnego i pozostałych producentów unijnych
(107)
Chociaż obowiązujące środki antydumpingowe zapobiegły przywozowi na rynek unijny po cenach dumpingowych, sytuacja przemysłu unijnego jest nadal niestabilna i podatna na zagrożenia, co potwierdzają negatywne tendencje wykazywane przez niektóre kluczowe wskaźniki szkody.
(108)
Gdyby dopuszczono do wygaśnięcia środków, istnieje prawdopodobieństwo, że obecna sytuacja przemysłu unijnego utrzyma się i ulegnie dalszemu pogorszeniu na skutek znacznego przywozu po cenach dumpingowych z RPA. Taki przywóz spowodowałby między innymi utratę udziałów w rynku, spadek ceny sprzedaży, spadek wykorzystania zdolności produkcyjnych i poważne pogorszenie sytuacji finansowej przemysłu unijnego.
(109)
Dlatego jasne jest, że utrzymanie środków antydumpingowych na przywóz z RPA nie byłoby sprzeczne z interesem przemysłu unijnego.
3. Interes importerów
(110)
Taki przywóz spowodowałby między innymi utratę udziałów w rynku, spadek ceny sprzedaży, spadek wykorzystania zdolności produkcyjnych i poważne pogorszenia sytuacji finansowej przemysłu unijnego. W ramach obecnego dochodzenia nie współpracowały żadne przedsiębiorstwa handlowe ani importerzy. Biorąc pod uwagę brak dowodów świadczących o tym, że obowiązujące środki miały istotny wpływ na działalność importerów, można stwierdzić, że utrzymanie środków nie będzie miało istotnego wpływu na importerów unijnych.
4. Interes użytkowników
(111)
Skontaktowano się ze wszystkimi znanymi użytkownikami EDM (stosowane są one jako surowiec przez producentów baterii) w Unii. Otrzymano odpowiedzi od dwóch spółek należących do tej samej międzynarodowej grupy. W pierwotnym dochodzeniu współpracowało dwóch dodatkowych producentów baterii, którzy sprzeciwiali się nałożeniu środków.
(112)
Współpracujący użytkownik wyjaśnił trudną sytuację ekonomiczną, z jaką borykają się producenci baterii w Unii ze względu na presję na obniżanie cen wywieraną przez ich głównych klientów (detalistów) i wynikające z tego ryzyko utraty miejsc pracy. Nie potrafił on jednak przedstawić jakichkolwiek wyjaśnień lub argumentów pokazujących dlaczego i w jaki sposób zniesienie środków stosowanych wobec przywozu EDM z RPA przyczyniłoby się do poprawy sytuacji.
(113)
Koszty EDM stanowią tylko 10-15 % całkowitych kosztów produkcji baterii. Wartość ta zmalała w porównaniu z pierwotnym dochodzeniem. Ponadto po nałożeniu środków antydumpingowych średnia cena sprzedaży EDM w Unii faktycznie uległa obniżeniu. W rzeczywistości nie przedstawiono żadnych dowodów na to, że utrzymanie obowiązujących środków miałoby istotny wpływ na koszty produkcji producentów baterii.
(114)
Wobec braku takiego dowodu Komisja stwierdza, że utrzymanie środków nie będzie miało niekorzystnego wpływu na użytkowników EDM.
(115)
Po ujawnieniu ustaleń ten sam użytkownik nie zgodził się z oceną sytuacji przeprowadzoną przez Komisję i stwierdził, że po nałożeniu środków zniknęło jedno źródło wysokiej jakości EDM, ceny za EDM wzrosły oraz że, nawet jeżeli EDM stanowi tylko 10-15 % kosztów produkcji, ma to znaczący wpływ na i tak już niską rentowność unijnych producentów baterii.
(116)
Wbrew takiemu twierdzeniu dowód zawarty w dokumentach sprawy potwierdza, że wybór użytkownika, aby nie używać EDM przedsiębiorstwa Delta, nie miał związku z nałożeniem ceł antydumpingowych i że zagrożenie utrzymania rentowności i miejsc pracy nie wynika z podwyżki cen EDM, ale z presji zniżkowej na ceny wywieranej przez głównych klientów (detalistów wielonarodowych o dużej sile nabywczej) i przez chińskich producentów baterii.
(117)
Ten sam użytkownik EDM twierdził, że środki nie powinny zostać utrzymane, ponieważ w ramach dochodzenia stwierdzono brak stosowania dumpingu wobec Unii w ODP oraz brak ryzyka ponownego wystąpienia dumpingu z powodu małego udziału w rynku, jaki może uzyskać przedsiębiorstwo Delta w przypadku skierowania do Unii wszystkich swoich wolnych mocy produkcyjnych.
(118)
Argument ten został odrzucony, ponieważ stwierdzony potencjalny udział w rynku przedsiębiorstwa Delta byłby wyraźnie znaczący, a wywóz do Unii prawdopodobnie byłby prowadzony po cenach dumpingowych.
5. Przyszły rozwój wydarzeń
(119)
We wniosku o przegląd związany z wygaśnięciem środków skarżący wskazali, że jeśli w przyszłości w Unii wzrośnie popyt na samochody elektryczne, nastąpi wzrost popytu na EDM, które uważane są za najczęściej wykorzystywany surowiec w produkcji litu z tlenkiem manganu (LMO), który z kolei wykorzystywany jest jako materiał na katody do baterii litowo-jonowych wielokrotnego ładowania (LIB), stosowanych w wielu modelach pojazdów elektrycznych. Twierdzą oni, że w przypadku ponownego wystąpienia szkody z powodu dumpingowego przywozu z RPA może już nie być unijnego przemysłu produkującego EDM na potrzeby tego przyszłego potencjalnego popytu związanego z nowymi technologiami.
(120)
Dochodzenie nie przyniosło rozstrzygających dowodów na poparcie ani na brak zasadności twierdzenia, że ewentualny przyszły rozwój sytuacji w sektorze samochodów elektrycznych będzie miał znaczący wpływ na producentów EDM i popyt na ten produkt. Faktem jest jednak, że przemysł unijny jest w trakcie badania możliwości produkcji LMO przy użyciu EDM, że jest on w stanie uzyskać know-how i sprzęt do prowadzenia takiej działalności w przyszłości i że uczestniczy on w szeregu finansowanych przez Unię projektów związanych z badaniami i rozwojem baterii litowo-jonowych.
(121)
Po ujawnieniu ustaleń kwestia ta została wspomniana przez niektóre zainteresowane strony, jednak także tym razem nie przedstawiono dowodu wskazującego na możliwy wpływ ewentualnych przyszłych zmian w sektorze samochodów elektrycznych w Unii lub na innych rynkach produktów, będących przedmiotem zainteresowania.
6. Wnioski dotyczące interesu Unii
(122)
Zważywszy na powyższe ustalenia, nie ma żadnych istotnych powodów przemawiających przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych.
(123)
W związku z powyższym, na mocy art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, środki antydumpingowe mające zastosowanie do przywozu niektórych elektrolitycznych dwutlenków manganu pochodzących z RPA powinny zostać utrzymane na dodatkowy okres pięciu lat,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz elektrolitycznych dwutlenków manganu („EDM”) (tj. dwutlenków manganu wytwarzanych w procesie elektrolitycznym), niepoddanych obróbce cieplnej po zakończeniu procesu elektrolitycznego, objętych obecnie kodem CN 2820 10 00 (kod TARIC 2820100010) i pochodzących z Republiki Południowej Afryki.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, jest następująca dla produktów wytwarzanych przez przedsiębiorstwa wymienione w poniższym wykazie:
Przedsiębiorstwo
Cło antydumpingowe
Dodatkowy kod TARIC
Delta E.M.D. (Pty) Ltd.
17,1 %
A828
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
17,1 %
A999
3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 24 lutego 2014 r.


Input:
ΚΑΝΟΝΙΣΜΌΣ (ΕΕ) αριθ. 1098/2014 ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΉΣ
της 17ης Οκτωβρίου 2014
για την τροποποίηση του παραρτήματος I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1334/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου όσον αφορά ορισμένες αρωματικές ουσίες
(Κείμενο που παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον ΕΟΧ)
Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ,
Έχοντας υπόψη τη Συνθήκη για τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1334/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, για αρωματικές ύλες και ορισμένα συστατικά τροφίμων με αρωματικές ιδιότητες που χρησιμοποιούνται εντός και επί των τροφίμων και για την τροποποίηση του κανονισμού (ΕΟΚ) αριθ. 1601/91 του Συμβουλίου, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 2232/96, του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 110/2008 και της οδηγίας 2000/13/ΕΚ (1), και ιδίως το άρθρο 11 παράγραφος 3,
Έχοντας υπόψη τον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1331/2008 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 16ης Δεκεμβρίου 2008, για τη θέσπιση ενιαίας διαδικασίας έγκρισης για τα πρόσθετα τροφίμων, τα ένζυμα τροφίμων και τις αρωματικές ύλες τροφίμων (2), και ιδίως το άρθρο 7 παράγραφος 5,
Εκτιμώντας τα ακόλουθα:
(1)
Το παράρτημα I του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1334/2008, θεσπίζει ενωσιακό κατάλογο αρωματικών ουσιών και πρώτων υλών που χρησιμοποιούνται εντός και επί των τροφίμων και καθορίζει τους όρους χρήσης τους.
(2)
Το μέρος Α του ενωσιακού καταλόγου περιέχει τόσο αξιολογημένες αρωματικές ουσίες, οι οποίες δεν συνοδεύονται από υποσημειώσεις, όσο και αρωματικές ουσίες υπό αξιολόγηση, που αναγνωρίζονται με χρήση των υποσημειώσεων από 1 έως 4 στον εν λόγω κατάλογο.
(3)
Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), εφεξής «η Αρχή», έχει ολοκληρώσει την αξιολόγηση των 8 ουσιών που επί του παρόντος περιλαμβάνονται στον κατάλογο ως αρωματικές ουσίες υπό αξιολόγηση. Αυτές οι αρωματικές ουσίες αξιολογήθηκαν από την EFSA στις ακόλουθες αξιολογήσεις αρωματικών ομάδων: αξιολόγηση FGE.21αναθ.4 (3) (ουσίες FL-αριθ. 15.054, 15.055, 15.086 και 15.135), αξιολόγηση FGE.24αναθ.2 (4) (ουσία 14.085), αξιολόγηση FGE.77αναθ.1 (5) (ουσία FL-αριθ. 14.041), και αξιολόγηση FGE.93αναθ.1 (6) (ουσίες FL-αριθ. 15.010 και FL-15.128). Η EFSA κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι εν λόγω αρωματικές ουσίες δεν εμπνέουν ανησυχίες ασφάλειας στα εκτιμώμενα επίπεδα διατροφικής πρόσληψης.
(4)
Ως μέρος της αξιολόγησής της, η Αρχή έχει διατυπώσει παρατηρήσεις σχετικά με τις προδιαγραφές ορισμένων ουσιών. Οι παρατηρήσεις συνδέονται με τις ονομασίες, την καθαρότητα ή τη σύνθεση των ακόλουθων ουσιών: FL-αριθ.: 15.054 και 15.055. Οι παρατηρήσεις αυτές θα πρέπει να εισαχθούν στον κατάλογο.
(5)
Οι αρωματικές ουσίες που έχουν αξιολογηθεί στις εν λόγω αξιολογήσεις αρωματικών ομάδων θα πρέπει να αναφέρονται ως αξιολογημένες ουσίες με τη διαγραφή των υποσημειώσεων 2, 3 ή 4 στις σχετικές καταχωρίσεις του ενωσιακού καταλόγου.
(6)
Το παράρτημα I μέρος Α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1334/2008 πρέπει, συνεπώς, να τροποποιηθεί και να διορθωθεί αναλόγως.
(7)
Τα μέτρα που προβλέπονται στον παρόντα κανονισμό είναι σύμφωνα με τη γνώμη της μόνιμης επιτροπής για τα φυτά, τα ζώα, τα τρόφιμα και τις ζωοτροφές,
ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΠΑΡΟΝΤΑ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟ:
Άρθρο 1
Το παράρτημα I μέρος Α του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1334/2008 τροποποιείται σύμφωνα με το παράρτημα του παρόντος κανονισμού.
Άρθρο 2
Ο παρών κανονισμός αρχίζει να ισχύει την εικοστή ημέρα από τη δημοσίευσή του στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο παρών κανονισμός είναι δεσμευτικός ως προς όλα τα μέρη του και ισχύει άμεσα σε κάθε κράτος μέλος.
Βρυξέλλες, 17 Οκτωβρίου 2014.


Input:
KOMMISSIONENS FORORDNING (EU) Nr. 996/2014
af 18. september 2014
om forbud mod fiskeri efter byrkelange i EU-farvande og internationale farvande i Vb, VI og VII fra fartøjer, der fører irsk flag
EUROPA-KOMMISSIONEN HAR -
under henvisning til traktaten om Den Europæiske Unions funktionsmåde,
under henvisning til Rådets forordning (EF) nr. 1224/2009 af 20. november 2009 om oprettelse af en EF-kontrolordning med henblik på at sikre overholdelse af reglerne i den fælles fiskeripolitik (1), særlig artikel 36, stk. 2, og
ud fra følgende betragtninger:
(1)
Ved Rådets forordning (EU) nr. 43/2014 (2) er der fastsat kvoter for 2014.
(2)
Ifølge de oplysninger, Kommissionen har modtaget, har fiskeriet efter den bestand, der er omhandlet i bilaget til denne forordning, fra fartøjer, der fører den i samme bilag omhandlede medlemsstats flag eller er registreret i den pågældende medlemsstat, nået et sådant omfang, at den kvote, der er tildelt for 2014, er opbrugt.
(3)
Derfor bør fiskeri efter den pågældende bestand forbydes -
VEDTAGET DENNE FORORDNING:
Artikel 1
Opbrugt kvote
Den fiskekvote, som for 2014 er tildelt den medlemsstat, der er omhandlet i bilaget til denne forordning, for den i samme bilag omhandlede bestand, anses for at være opbrugt fra den dato, der er fastsat i det pågældende bilag.
Artikel 2
Forbud
Fiskeri efter den bestand, der er omhandlet i bilaget til denne forordning, fra fartøjer, der fører den i samme bilag omhandlede medlemsstats flag eller er registreret i denne medlemsstat, er forbudt fra den dato, der er fastsat i det pågældende bilag. Det er navnlig forbudt at opbevare om bord, overføre, omlade og lande fisk af denne bestand fanget af de pågældende fartøjer efter den pågældende dato.
Artikel 3
Ikrafttræden
Denne forordning træder i kraft dagen efter offentliggørelsen i Den Europæiske Unions Tidende.
Denne forordning er bindende i alle enkeltheder og gælder umiddelbart i hver medlemsstat.
Udfærdiget i Bruxelles, den 18. september 2014.


Input:
REGULAMENTO DE EXECUÇÃO (UE) N.o 411/2014 DA COMISSÃO
de 23 de abril de 2014
relativo à abertura e modo de gestão de um contingente pautal da União para a importação de carne de bovino fresca e congelada originária da Ucrânia
A COMISSÃO EUROPEIA,
Tendo em conta o Tratado sobre o Funcionamento da União Europeia,
Tendo em conta o Regulamento (UE) n.o 1308/2013 do Parlamento Europeu e do Conselho, de 17 de dezembro de 2013, que estabelece uma organização comum dos mercados dos produtos agrícolas e que revoga os Regulamentos (CEE) n.o 922/72, (CEE) n.o 234/79, (CE) n.o 1037/2001, (CE) n.o 1234/2007 do Conselho (1), nomeadamente o artigo 187.o, alíneas a), c) e d),
Considerando o seguinte:
(1)
O Regulamento (UE) n.o 374/2014 do Parlamento Europeu e do Conselho (2) estabelece um regime preferencial para 2014 no que diz respeito aos direitos aduaneiros para a importação de determinadas mercadorias originárias da Ucrânia. Em conformidade com o artigo 3.o desse regulamento, os produtos agrícolas constantes do seu anexo III são admitidos à importação na União dentro dos limites dos contingentes indicados no mesmo anexo. Os contingentes referidos no anexo III do Regulamento (UE) n.o 374/2014 devem ser geridos pela Comissão em conformidade com o artigo 184.o, n.o 2, alínea b), do Regulamento (UE) n.o 1308/2013.
(2)
Embora o contingente em causa deva, normalmente, ser gerido através de certificados de importação, é adequado atribuir direitos de importação numa primeira fase e emitir certificados de importação numa segunda fase, conforme previsto no artigo 6.o, n.o 3, do Regulamento (UE) n.o 1301/2006 da Comissão (3). Desta forma, os operadores que tenham obtido direitos de importação devem poder decidir, durante o período de contingentamento, em que momento desejam apresentar pedidos de certificados de importação, tendo em conta os volumes reais das suas atividades comerciais.
(3)
Os Regulamentos (CE) n.o 376/2008 (4) e (CE) n.o 382/2008 da Comissão (5) devem ser aplicáveis aos certificados de importação emitidos em conformidade com o presente regulamento, exceto quando se justificarem derrogações.
(4)
Além disso, as disposições do Regulamento (CE) n.o 1301/2006 relativas aos pedidos de direitos de importação, ao estatuto dos requerentes e à emissão de certificados de importação devem aplicar-se aos certificados de importação emitidos nos termos do presente regulamento, sem prejuízo de outras condições nele estabelecidas.
(5)
Para uma gestão adequada dos contingentes pautais, deve ser constituída uma garantia aquando da apresentação de um pedido de direitos de importação.
(6)
A fim de obrigar os operadores a pedirem certificados de importação para todos os direitos de importação atribuídos, deve estabelecer-se que essa obrigação constitua uma exigência principal, na aceção do Regulamento de Execução (UE) n.o 282/2012 da Comissão (6).
(7)
Atendendo a que os contingentes referidos no anexo III do Regulamento (UE) n.o 374/2014 estão abertos apenas até 31 de outubro de 2014, o presente regulamento deve entrar em vigor assim que possível.
(8)
As medidas previstas no presente regulamento estão em conformidade com o parecer do Comité para a Organização Comum dos Mercados Agrícolas,
ADOTOU O PRESENTE REGULAMENTO:
Artigo 1.o
Abertura e gestão de um contingente pautal
1. O presente regulamento abre e gere um contingente pautal de importação dos produtos indicados no anexo I.
2. As quantidades dos produtos que beneficiam do contingente referido no n.o 1, os direitos aduaneiros aplicáveis e os números de ordem correspondentes são os fixados no anexo I.
3. O contingente pautal de importação referido no n.o 1 deve ser gerido mediante a atribuição de direitos de importação, numa primeira fase, e a emissão de certificados de importação, numa segunda fase.
4. Salvo disposição em contrário do presente regulamento, é aplicável o disposto nos Regulamentos (CE) n.o 1301/2006, (CE) n.o 376/2008 e (CE) n.o 382/2008.
Artigo 2.o
Período de contingentamento pautal da importação
O contingente pautal referido no artigo 1.o, n.o 1, está aberto até 31 de outubro de 2014.
Artigo 3.o
Pedidos de direitos de importação
1. Os pedidos de direitos de importação devem ser apresentados até às 13h00 (hora de Bruxelas) do décimo quinto dia civil seguinte à data de entrada em vigor do presente regulamento.
2. Aquando da apresentação de um pedido de direitos de importação, deve ser constituída uma garantia de 6 EUR por 100 quilogramas.
3. Os requerentes de direitos de importação devem demonstrar que importaram, ou que foi importada em seu nome, uma determinada quantidade de carne de bovino dos códigos NC 0201 ou 0202, no respeito das disposições aduaneiras pertinentes, durante o período de 12 meses imediatamente precedente ao período de contingentamento pautal da importação (a seguir denominada «quantidade de referência»). As empresas resultantes da concentração de empresas que haviam, individualmente, importado quantidades de referência podem utilizar essas quantidades como base do seu pedido.
4. A quantidade total abrangida pelos pedidos de direitos de importação apresentados no período de contingentamento pautal da importação não deve exceder as quantidades de referência do requerente. Os pedidos não conformes com esta regra devem ser rejeitados pelas autoridades competentes.
5. Os Estados-Membros devem notificar a Comissão, até ao sétimo dia útil seguinte ao termo do período para apresentação dos pedidos a que se refere o n.o 1, das quantidades totais pedidas em quilogramas de peso do produto.
6. Os direitos de importação são atribuídos desde o sétimo dia útil até ao décimo segundo dia útil seguintes ao termo do período para as notificações referido no n.o 5.
7. Se a aplicação do coeficiente de atribuição referido no artigo 7.o, n.o 2, do Regulamento (CE) n.o 1301/2006 der origem a direitos de importação a atribuir inferiores aos direitos de importação requeridos, será imediatamente liberada uma parte proporcional da garantia constituída em conformidade com o n.o 2.
8. Os direitos de importação são válidos desde o dia da emissão até 31 de outubro de 2014. Os direitos de importação não são transmissíveis.
Artigo 4.o
Emissão dos certificados de importação
1. A introdução em livre prática das quantidades atribuídas no âmbito do contingente pautal de importação referido no artigo 1.o, n.o 1, está sujeita à apresentação de um certificado de importação.
2. Os pedidos de certificados de importação devem incidir na quantidade total de direitos de importação atribuída. Esta obrigação constitui uma exigência principal, na aceção do artigo 19.o, n.o 2, do Regulamento (UE) n.o 282/2012.
3. Os pedidos de certificados só podem ser apresentados no Estado-Membro em que o requerente tenha apresentado o pedido de direitos de importação e estes tenham sido obtidos, a título do contingente pautal de importação referido no artigo 1.o, n.o 1.
A emissão do certificado de importação implica uma redução correspondente dos direitos de importação obtidos, sendo imediatamente liberada uma parte proporcional da garantia constituída em conformidade com o artigo 3.o, n.o 2.
4. Os certificados de importação são emitidos mediante pedido e em nome do operador que tiver obtido os direitos de importação.
5. Os pedidos de certificados só podem mencionar um número de ordem. Podem dizer respeito a vários produtos de diferentes códigos NC. Nesse caso, todos os códigos NC e as suas designações devem ser inscritos, respetivamente, nas casas 15 e 16 do pedido de certificado e do certificado.
6. Dos pedidos de certificado e dos certificados de importação devem constar:
a)
na casa 8, «Ucrânia» como país de origem e a casa «Sim» assinalada com uma cruz;
b)
na casa 20, uma das menções constantes do anexo II.
7. Cada certificado deve mencionar a quantidade correspondente a cada código NC.
8. Em derrogação ao artigo 5.o, n.o 3, alínea b), do Regulamento (CE) n.o 382/2008, os certificados de importação são eficazes por trinta dias a contar da data da sua emissão efetiva, na aceção do artigo 22.o, n.o 2, do Regulamento (CE) n.o 376/2008. O período de eficácia dos certificados de importação termina, no entanto, em 31 de outubro de 2014, o mais tardar.
Artigo 5.o
Notificações à Comissão
1. Em derrogação ao artigo 11.o, n.o 1, segundo parágrafo, do Regulamento (CE) n.o 1301/2006, os Estados-Membros devem notificar à Comissão:
a)
até 14 de novembro de 2014, as quantidades de produtos, mesmo nulas, para as quais tenham sido emitidos certificados de importação durante o período de contingentamento;
b)
até 28 de fevereiro de 2015, as quantidades de produtos, mesmo nulas, constantes dos certificados de importação não utilizados ou utilizados parcialmente, correspondentes à diferença entre as quantidades indicadas no verso dos certificados de importação e as quantidades para as quais estes foram emitidos.
2. Até 28 de fevereiro de 2015, os Estados-Membros devem notificar à Comissão as quantidades de produtos efetivamente introduzidas em livre prática durante o período de contingentamento pautal da importação estabelecido no presente regulamento.
3. No caso das notificações referidas nos n.os 1 e 2, as quantidades devem ser expressas em quilogramas de peso do produto.
Artigo 6.o
Entrada em vigor
O presente regulamento entra em vigor no dia seguinte ao da sua publicação no Jornal Oficial da União Europeia.
O presente regulamento é obrigatório em todos os seus elementos e diretamente aplicável em todos os Estados-Membros.
Feito em Bruxelas, em 23 de abril de 2014.


Input:
UREDBA VIJEĆA (EU) br. 1414/2013
оd 17. prosinca 2013.
o utvrđivanju pondera primjenjivih od 1. srpnja 2013. na primitke od rada dužnosnika, privremenog osoblja i ugovornog osoblja Europske unije koji rade u trećim zemljama
VIJEĆE EUROPSKE UNIJE,
uzimajući u obzir Ugovor o funkcioniranju Europske unije,
uzimajući u obzir Pravilnik o osoblju za dužnosnike i Uvjete zaposlenja ostalih službenika Europske unije, utvrđene Uredbom Vijeća (EEZ, Euratom, EZUČ) br. 259/68 (1), a posebno članak 13. prvi stavak Priloga X. tom Pravilniku,
uzimajući u obzir prijedlog Europske komisije,
budući da:
(1)
Potrebno je uzeti u obzir promjene troškova života u trećim zemljama i u skladu s tim utvrditi pondere koji su od 1. srpnja 2013. primjenjivi na primitke od rada dužnosnika, privremenog osoblja i ugovornog osoblja Unije koji rade u trećim zemljama, isplaćene u valuti zemlje zaposlenja.
(2)
Ponderi na temelju kojih je izvršena isplata prema Uredbi Vijeća (EU) br. 679/2013 (2) mogu dovesti do pozitivnih ili negativnih usklađivanja primitaka od rada s retroaktivnim učinkom.
(3)
Trebalo bi predvidjeti naknadna plaćanja u slučaju porasta primitaka od rada kao rezultata novih pondera.
(4)
Trebalo bi predvidjeti povrat preplaćenih iznosa u slučaju smanjenja primitaka od rada kao rezultata novih pondera za razdoblje između 1. srpnja 2013. i dana stupanja na snagu ove Uredbe.
(5)
Trebalo bi predvidjeti ograničenje svakog takvog povrata na razdoblje koje nije dulje od šest mjeseci prije dana stupanja na snagu ove Uredbe,
DONIJELO JE OVU UREDBU:
Članak 1.
1. S učinkom od 1. srpnja 2013. ponderi primjenjivi na primitke od rada dužnosnika, privremenog osoblja i ugovornog osoblja Unije koji rade u trećim zemljama plativi u valuti zemlje zaposlenja istovjetni su onima utvrđenima u Prilogu.
2. Devizni tečajevi za izračun takvih primitaka od rada utvrđuju se u skladu s Uredbom (EU, Euratom) br. 966/2012 Europskog parlamenta i Vijeća (3) i odgovaraju tečajevima koji se primjenjuju 1. srpnja 2013.
Članak 2.
1. Ako na temelju primjene pondera utvrđenih u Prilogu dođe do porasta primitaka od rada, institucije izvršavaju naknadna plaćanja.
2. Ako na temelju pondera navedenih u Prilogu dođe do smanjenja primitaka od rada, institucije izvršavaju retroaktivna negativna usklađivanja primitaka od rada za razdoblje između 1. srpnja 2013. i dana stupanja na snagu ove Uredbe.
3. Retroaktivna usklađivanja koja uključuju povrat preplaćenih iznosa ograničavaju se na razdoblje od šest mjeseci prije dana stupanja na snagu ove Uredbe. Povrat se može raspodijeliti na razdoblje od najviše dvanaest mjeseci od tog datuma.
Članak 3.
Ova Uredba stupa na snagu na dan objave u Službenom listu Europske unije.
Ova je Uredba u cijelosti obvezujuća i izravno se primjenjuje u svim državama članicama.
Sastavljeno u Bruxellesu 17. prosinca 2013.


Input:
NAŘÍZENÍ KOMISE (EU) č. 1372/2013
ze dne 19. prosince 2013,
kterým se mění nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 883/2004 o koordinaci systémů sociálního zabezpečení a nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 987/2009, kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení (ES) č. 883/2004
(Text s významem pro EHP a Švýcarsko)
EVROPSKÁ KOMISE,
s ohledem na Smlouvu o fungování Evropské unie,
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 883/2004 ze dne 29. dubna 2004 o koordinaci systémů sociálního zabezpečení (1),
s ohledem na nařízení Evropského parlamentu a Rady (ES) č. 987/2009 ze dne 16. září 2009, kterým se stanoví prováděcí pravidla k nařízení (ES) č. 883/2004 o koordinaci systémů sociálního zabezpečení (2), a zejména na článek 92 uvedeného nařízení,
vzhledem k těmto důvodům:
(1)
Správní komise pro koordinaci systémů sociálního zabezpečení byla požádána členskými státy o pozměnění příloh VIII a XI nařízení (ES) č. 883/2004 a příloh 1 a 5 nařízení (ES) No 987/2009, aby uvedené přílohy sladila s vývojem jejich vnitrostátních právních předpisů nebo zjednodušila používání uvedených nařízení.
(2)
Přílohy nařízení (ES) č. 883/2004 mají za cíl poskytnout přehled členských států, které nepoužívají poměrný výpočet u starobního a pozůstalostního důchodu, a zvláštních ustanovení týkajících se uplatňování právních předpisů členských států.
(3)
Přílohy nařízení (ES) č. 987/2009 mají za cíl poskytnout přehled prováděcích ustanovení pro bilaterální smlouvy, které zůstávají v platnosti nebo vstupují v platnost, a členských států, které stanoví maximální výši náhrady dávek v nezaměstnanosti na základě průměrné částky dávek v nezaměstnanosti stanovené v rámci jejich právních předpisů v předchozím kalendářním roce.
(4)
Správní komise pro koordinaci systémů sociálního zabezpečení s požadovanými změnami souhlasila a předala Komisi příslušné návrhy na technickou úpravu příloh nařízení (ES) č. 987/2009 a nařízení (ES) No 883/2004.
(5)
Komise může souhlasit se zahrnutím návrhů technických úprav příloh uvedených ve 4. bodě odůvodnění.
(6)
Nařízení (ES) č. 883/2004 a (ES) č. 987/2009 by proto měla být odpovídajícím způsobem změněna,
PŘIJALA TOTO NAŘÍZENÍ:
Článek 1
Nařízení (ES) č. 883/2004 se mění takto:
1)
Příloha VIII část 2 se mění takto:
a)
v oddílu „RAKOUSKO“ se písmeno a) nahrazuje tímto:
„a)
Starobní důchody a pozůstalostní důchody na základě důchodového účtu podle všeobecného zákona o důchodech (APG) ze dne 18. listopadu 2004;“;
b)
za oddíl „BULHARSKO“ se vkládá tento nový oddíl:
„ČESKÁ REPUBLIKA
Důchody vyplacené z režimu druhého pilíře stanoveného zákonem č. 426/2011 Sb., o důchodovém spoření.“
2)
V příloze XI se v oddílu „NIZOZEMSKO“ za bod f) vkládá bod fa), který zní:
„fa)
Osoba ve smyslu čl. 69 odst. 1 zákona o zdravotním pojištění (Zorgverzekeringswet), která poslední den měsíce předcházejícího měsíci, ve kterém dosáhne věku 65 let, pobírá důchod nebo dávku, k nimž se na základě odst. 1 písm. f) tohoto oddílu přistupuje jako k důchodu splatnému podle nizozemských právních předpisů, se považuje za žadatele o důchod ve smyslu článku 22 tohoto nařízení, dokud tato osoba nedosáhne důchodového věku ve smyslu čl. 7a zákona o obecném systému důchodového pojištění (Algemene Ouderdomswet).“
Článek 2
Nařízení (ES) č. 987/2009 se mění takto:
1)
Příloha 1 se mění takto:
a)
oddíl „DÁNSKO - FRANCIE“ se zrušuje;
b)
oddíl „DÁNSKO - NIZOZEMSKO“ se zrušuje;
c)
oddíl „ŘECKO - NIZOZEMSKO“ se zrušuje;
d)
oddíl „ŠPANĚLSKO - NIZOZEMSKO“ se zrušuje;
e)
v oddílu „FRANCIE - LUCEMBURSKO“:
i)
se zrušují písmena a) a b),
ii)
se písmena c) a d) nahrazují tímto:
„a)
Dohoda ze dne 2. července 1976 o zřeknutí se náhrady nákladů na správní kontroly a lékařské prohlídky stanovené v čl. 105 odst. 2 nařízení Rady (EHS) č. 574/72 ze dne 21. března 1972
b)
Výměna dopisů ze dnů 17. července a 20. září 1995 o postupech pro vyrovnání vzájemných pohledávek na základě článků 93, 95 a 96 nařízení (EHS) č. 574/72“;
f)
v oddílu „FRANCIE - NIZOZEMSKO“:
i)
se zrušují písmena b) a c),
ii)
se písmeno a) nahrazuje tímto:
„Dohoda ze dne 28. dubna 1997 o zřeknutí se náhrady nákladů na správní kontroly a lékařské prohlídky na základě článku 105 nařízení (EHS) č. 574/72“;
g)
oddíl „ITÁLIE - NIZOZEMSKO“ se zrušuje;
h)
v oddílu „NIZOZEMSKO - SPOJENÉ KRÁLOVSTVÍ“:
i)
se zrušuje písmeno b),
ii)
se písmeno a) nahrazuje tímto:
„Ustanovení článku 3 druhé věty správního ujednání ze dne 12. června 1956 provádějícího úmluvu ze dne 11. srpna 1954“.
2)
V příloze 5 se za oddíl „NĚMECKO“ doplňuje nový oddíl „NIZOZEMSKO“.
Článek 3
Toto nařízení vstupuje v platnost 1. ledna 2014.
Toto nařízení je závazné v celém rozsahu a přímo použitelné ve všech členských státech.
V Bruselu dne 19. prosince 2013.


Input:
ROZPORZĄDZENIE DELEGOWANE KOMISJI (UE) 2015/560
z dnia 15 grudnia 2014 r.
uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli
KOMISJA EUROPEJSKA,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1), w szczególności jego art. 69,
uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2), w szczególności jego art. 64 ust. 6,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 zawiera w części II tytuł I rozdział III przepisy dotyczące systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, które z dniem 1 stycznia 2016 r. uchylają i zastępują przejściowy system praw do sadzenia, określony w części II tytuł I rozdział III sekcja IVa podsekcja II rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (3). W tym rozdziale ustanawia się przepisy dotyczące czasu trwania, zarządzania i kontroli systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli oraz upoważnia się Komisję do przyjmowania aktów delegowanych w odniesieniu do zarządzania systemem. Przejściowy system praw do sadzenia, określony w części II tytuł I rozdział III sekcja IVa podsekcja II rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007, nadal stosuje się do dnia 31 grudnia 2015 r. zgodnie z art. 230 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
(2)
W art. 62 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 ustanawia się ogólny wymóg, aby państwa członkowskie przyznawały zezwolenie na nasadzenie winorośli po złożeniu wniosku przez producentów zamierzających nasadzać lub powtórnie nasadzać winorośl. Jednakże ust. 4 tego artykułu przewiduje, że niektóre obszary są wyłączone z systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli, a zatem z tego ogólnego wymogu. Konieczne jest ustanowienie przepisów dotyczących warunków stosowania tego zwolnienia. Obszary przeznaczone do celów doświadczalnych lub na szkółki szczepów powinny być wykorzystywane jedynie do określonych celów, aby zapobiec obchodzeniu nowego systemu, a produkty sektora wina uzyskane z takich obszarów nie powinny być wprowadzane do obrotu, chyba że państwa członkowskie uważają, że nie istnieje zagrożenie wystąpienia zakłóceń na rynku. Obecnie prowadzonym uprawom doświadczalnym winorośli i szkółkom szczepów należy zezwolić na kontynuację działalności, z zastrzeżeniem obowiązujących zasad w celu zapewnienia sprawnego przejścia od systemu praw do sadzenia do nowego systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli. Obszary, z których wino lub produkty sektora wina przeznaczone są wyłącznie do spożycia w gospodarstwie domowym plantatora winorośli, powinny korzystać z takiego zwolnienia, ponieważ, pod pewnymi warunkami, nie przyczyniają się one do zakłóceń na rynku. Z tego samego powodu takie zwolnienie należy również rozszerzyć na organizacje nieprowadzące działalności handlowej, na tych samych warunkach. Obszary określone przez producenta, który utracił pewien obszar uprawy winorośli w związku z obowiązkowym zakupem, prowadzonym w interesie publicznym na mocy prawa krajowego, powinny również korzystać z możliwości zwolnienia ze względu na fakt, że utrata gruntów pod uprawę winorośli w takich przypadkach jest niezależna od woli producenta. Należy jednak określić warunek w odniesieniu do maksymalnej powierzchni nowego obszaru, tak aby uniknąć naruszenia ogólnych celów systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli.
(3)
W art. 64 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 ustanowiono przepisy dotyczące udzielania zezwoleń na nowe nasadzenia i określono kryteria kwalifikowalności i pierwszeństwa, które mogą stosować państwa członkowskie. Należy ustanowić szczególne warunki związane z niektórymi kryteriami kwalifikowalności i pierwszeństwa w celu zapewnienia równych szans w ich wdrażaniu oraz w celu uniknięcia obchodzenia systemu zezwoleń przez producentów, którym przyznano zezwolenia. Poza tym należy dodać trzy nowe kryteria: nowe kryterium kwalifikowalności dotyczące przywłaszczenia renomy chronionych oznaczeń geograficznych; nowe kryterium pierwszeństwa preferujące producentów, którzy przestrzegają przepisów w ramach systemu i którzy nie porzucili winnic w swoich gospodarstwach; oraz nowe kryterium pierwszeństwa preferujące organizacje nienastawione na zysk i służące celom społecznym, które otrzymały grunty skonfiskowane w związku z aktami terroryzmu lub innego rodzaju działalnością przestępczą. Nowe kryterium kwalifikowalności stanowi odpowiedź na potrzebę ochrony renomy konkretnych oznaczeń geograficznych, w podobny sposób jak renomy konkretnych nazw pochodzenia, zapewniając, by nie były one zagrożone nowymi nasadzeniami. Pierwsze nowe kryterium pierwszeństwa preferuje niektórych wnioskodawców w oparciu o ich historię działalności wykazującą przestrzeganie przez nich przepisów w ramach systemu zezwoleń oraz że nie występują oni o zezwolenia na nowe nasadzenia, mając jednocześnie obszary uprawy winorośli wyłączone z produkcji, które mogłyby otrzymać zezwolenie na nasadzenie. Drugie nowe kryterium pierwszeństwa ma na celu preferowanie organizacji nienastawionych na zysk i służących celom społecznym, które otrzymały grunty skonfiskowane w związku z aktami terroryzmu lub innego rodzaju działalnością przestępczą, w celu propagowania społecznego użytkowania terenów, które w przeciwnym razie mogłyby być wyłączone z produkcji.
(4)
Biorąc pod uwagę art. 118 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, oraz w celu uwzględnienia naturalnych i społeczno-gospodarczych różnic i różnych strategii wzrostu wśród podmiotów gospodarczych w tych różnych obszarach na określonym terytorium, państwa członkowskie powinny stosować kryteria kwalifikowalności i kryteria pierwszeństwa - o których mowa w art. 64 ust. 1 oraz 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, jak również nowe kryteria kwalifikowalności i kryteria pierwszeństwa, które zostaną dodane niniejszym rozporządzeniem, w różny sposób na szczeblu regionalnym w odniesieniu do szczególnych obszarów kwalifikujących się do objęcia chronioną nazwą pochodzenia, w odniesieniu do szczególnych obszarów kwalifikujących się do objęcia chronionym oznaczeniem geograficznym lub w odniesieniu do obszarów bez oznaczenia geograficznego. Takie różnice w stosowaniu tych kryteriów w różnych obszarach danego terytorium powinny zawsze opierać się na różnicach między tymi obszarami.
(5)
W celu reagowania na przypadki obchodzenia systemu nieprzewidziane w niniejszym akcie, państwa członkowskie powinny przyjąć środki zapobiegające obchodzeniu kryteriów kwalifikowalności lub kryteriów pierwszeństwa przez ubiegających się o zezwolenia, w przypadku gdyby ich działania nie były objęte szczegółowymi przepisami przeciwdziałającymi obchodzeniu określonymi w niniejszym rozporządzeniu, jeżeli chodzi o konkretne kryteria kwalifikowalności i kryteria pierwszeństwa.
(6)
Artykuł 66 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 przewiduje możliwość współistnienia winorośli, do której wykarczowania zobowiązał się producent, z nowo nasadzoną winoroślą. W celu zapobieżenia nieprawidłowościom państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania odpowiednich środków w celu zapewnienia, by zobowiązanie do wykarczowania zostało spełnione, w tym wymogu wnoszenia zabezpieczenia towarzyszącego przyznaniu zezwolenia na przewidywane ponowne nasadzenie. Ponadto konieczne jest wskazanie, że w przypadku gdy karczowanie nie zostało przeprowadzone w czteroletnim terminie określonym w tym przepisie, winorośl nasadzoną w danym obszarze należy uznać za nieuprawnioną.
(7)
Artykuł 66 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 zezwala państwom członkowskim na ograniczenie ponownego nasadzenia na obszarach kwalifikujących się do produkcji win objętych chronionymi nazwami pochodzenia lub chronionymi oznaczeniami geograficznymi, zgodnie z zaleceniami uznanych i reprezentatywnych organizacji zawodowych. Przyczyny takich decyzji o ograniczeniu powinny być zdefiniowane w celu wyjaśnienia ich zakresu, gwarantując jednocześnie, że system jest spójny i że jest niemożliwy do obejścia. W szczególności należy zapewnić, by automatyczność w przyznawaniu zezwoleń na ponowne nasadzenia, ustanowiona w art. 66 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, nie utrudniała państwom członkowskim ograniczania udzielania zezwoleń dla konkretnych obszarów zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. b) oraz art. 63 ust. 3. Należy jednak wyjaśnić, że niektóre szczególne przypadki nie mogą być uznawane za próbę obejścia systemu.
(8)
Artykuł 64 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 przewiduje kary administracyjne w przypadkach niezgodności w odniesieniu do kryteriów kwalifikowalności, zobowiązań lub innych obowiązków wynikających ze stosowania sektorowego prawodawstwa rolnego. W celu zapewnienia odstraszającego skutku państwa członkowskie powinny móc stopniować te kary, w zależności od wartości handlowej win wytwarzanych w odnośnych winnicach. Zgodnie z art. 71 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 należy ustanowić kary administracyjne w odniesieniu do nasadzeń bez zezwolenia, w celu zapewnienia odstraszającego skutku. Minimalna wysokość tych kar powinna odpowiadać średniemu rocznemu dochodowi z hektara obszaru uprawy winorośli na poziomie Unii, mierzonemu jako marża brutto na hektar obszaru uprawy winorośli. Należy stopniować kary, począwszy od tej wartości minimalnej, w zależności od tego, jak długo trwało nieprzestrzeganie przepisów. Państwa członkowskie powinny również mieć możliwość stosowania wyższych kar minimalnych wobec producentów na danym obszarze, w przypadku gdy minimalne wartości ustalone na szczeblu unijnym kształtują się poniżej szacowanego średniego rocznego dochodu z hektara danego obszaru. Takie zwiększenie minimalnej wartości kary powinno być proporcjonalne do szacunkowego średniego rocznego dochodu z hektara w odniesieniu do obszaru, na którym znajduje się niedozwolona uprawa winorośli,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
Obszary wyłączone z systemu zezwoleń na nasadzenia winorośli
1. System zezwoleń na nasadzenia winorośli, ustanowiony w części II tytuł I rozdział III rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, nie ma zastosowania do nasadzenia lub ponownego nasadzania na obszarach, o których mowa w art. 62 ust. 4 tego rozporządzenia, spełniających odpowiednie warunki określone w ust. 2, 3 i 4 niniejszego artykułu.
2. Nasadzenie lub ponowne nasadzanie na obszarach przeznaczonych do celów doświadczalnych lub na szkółki szczepów podlega obowiązkowi uprzedniego powiadomienia o tym właściwych organów. Powiadomienie zawiera wszystkie istotne informacje w odniesieniu do tych obszarów oraz informacje o okresie, w jakim będzie trwało doświadczenie lub w jakim będzie trwała produkcja w szkółkach szczepów. O przedłużeniu takich okresów należy również powiadomić właściwe organy.
W przypadku gdy nie ma ryzyka wystąpienia zakłóceń na rynku, państwa członkowskie mogą zdecydować, że w okresach, o których mowa w akapicie pierwszym, winogrona produkowane w tych obszarach, a także produkty sektora wina otrzymane z takich winogron mogą być wprowadzane do obrotu. Na koniec takich okresów dany producent musi albo:
a)
uzyskać zezwolenie zgodnie z art. 64 lub art. 68 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do danego obszaru, tak aby winogrona produkowane na tym obszarze oraz produkty sektora wina otrzymane z tych winogron mogły być wprowadzone do obrotu; lub
b)
wykarczować taki obszar na własny koszt zgodnie z art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
Obszary przeznaczone do celów doświadczalnych lub na szkółki szczepów, które zostały nasadzone przed dniem 1 stycznia 2016 r. w następstwie przyznania nowych praw do nasadzenia, nadal spełniają po tej dacie wszelkie warunki określone dla korzystania z takich praw do końca okresu trwania doświadczenia lub produkcji w szkółkach szczepów, na które zostały one przyznane. Po upływie tych terminów mają zastosowanie przepisy określone w akapicie pierwszym i drugim.
3. Nasadzenie lub ponowne nasadzanie na obszarach, z których wino lub produkty sektora wina przeznaczone są wyłącznie do spożycia w gospodarstwie domowym plantatora winorośli, podlega następującym warunkom:
a)
obszar taki nie przekracza 0,1 ha;
b)
dany plantator winorośli nie zajmuje się komercyjną produkcją wina ani komercyjną produkcją innych produktów sektora wina.
Dla celów niniejszego ustępu państwa członkowskie mogą uważać niektóre organizacje nieprowadzące działalności handlowej za równoważne gospodarstwom domowym plantatora.
Państwa członkowskie mogą zdecydować, aby nasadzenia, o których mowa w akapicie pierwszym, podlegały powiadomieniu.
4. Producent, który utracił pewien obszar uprawy winorośli w związku z obowiązkowym zakupem, prowadzonym w interesie publicznym na mocy prawa krajowego, jest uprawniony do nasadzenia nowego obszaru, pod warunkiem że taki nowo nasadzony obszar nie przekracza 105 % czystego zbioru w obszarze utraconym. Nowo nasadzony obszar jest rejestrowany w rejestrze winnic.
5. Karczowanie obszarów korzystających ze zwolnienia, o którym mowa w ust. 2 i 3, nie uprawnia do otrzymania zezwolenia na ponowne nasadzenia na podstawie art. 66 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Takie zezwolenia przyznaje się jednak w przypadku karczowania obszarów nowo nasadzonych w ramach zwolnienia, o którym mowa w ust. 4.
Artykuł 2
Kryteria przyznawania zezwoleń
1. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują kryterium kwalifikowalności, o którym mowa w art. 64 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, mają zastosowanie przepisy ustanowione w części A załącznika I do niniejszego rozporządzenia.
Państwa członkowskie mogą również zastosować dodatkowe obiektywne i niedyskryminacyjne kryterium wymagające, by wniosek nie pociągał za sobą ryzyka przywłaszczenia renomy konkretnych chronionych oznaczeń geograficznych - na zasadzie domniemania - chyba że władze publiczne dowiodą, że takie ryzyko istnieje. Zasady stosowania tego dodatkowego kryterium określone są w części B załącznika I.
2. Jeżeli państwa członkowskie przy udzielaniu zezwoleń na nowe nasadzenia, zdecydują się zastosować jedno lub więcej z kryteriów kwalifikowalności, o których mowa w art. 64 ust. 1 lit. a)-c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz dodatkowe kryterium, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, mogą one stosować takie kryteria na poziomie krajowym lub na niższym poziomie terytorialnym.
3. W przypadku gdy państwa członkowskie stosują jedno lub więcej z kryteriów kwalifikowalności, o których mowa w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, mają zastosowanie przepisy określone w częściach A-H załącznika II do niniejszego rozporządzenia.
Państwa członkowskie mogą również stosować dodatkowe obiektywne i niedyskryminujące kryteria dotyczące uprzedniego postępowania producenta oraz organizacji nienastawionych na zysk i służących celom społecznym, które otrzymały grunty skonfiskowane w związku z aktami terroryzmu lub innego rodzaju działalnością przestępczą. Zasady stosowania tych dodatkowych kryteriów określono w części I załącznika II.
4. Jeżeli państwa członkowskie, przy udzielaniu zezwoleń na nowe nasadzenia, zdecydują się zastosować jedno lub więcej z kryteriów pierwszeństwa, o których mowa w art. 64 ust. 2 lit. a)-h) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz dodatkowe kryteria, o których mowa w ust. 3 niniejszego artykułu, mogą one stosować takie kryteria jednakowo na poziomie krajowym lub w różnym stopniu w różnych obszarach danego państwa członkowskiego.
5. Stosowanie jednego lub kilku kryteriów wymienionych w art. 64 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 jako kryteriów kwalifikowalności na jednym z poziomów geograficznych, o których mowa w art. 63 ust. 2, uznaje się za należycie uzasadnione do celów art. 64 ust. 1 lit. d), jeżeli stosowanie to ma na celu zaradzenie konkretnym problemom sektora uprawy winorośli na danym poziomie geograficznym, które można rozwiązać jedynie za pomocą takiego ograniczenia.
6. Bez uszczerbku dla przepisów ustanowionych w załącznikach I i II w odniesieniu do szczegółowych kryteriów kwalifikowalności i kryteriów pierwszeństwa, państwa członkowskie przyjmują dodatkowe środki, jeśli to konieczne, w celu uniknięcia sytuacji, w których ubiegający się o zezwolenia obchodziliby kryteria kwalifikowalności i kryteria pierwszeństwa zawarte w tych załącznikach.
Artykuł 3
Zezwolenia na przewidywane ponowne nasadzanie
Państwa członkowskie mogą uzależnić udzielanie zezwoleń producentom prowadzącym karczowanie obszaru nasadzonego winoroślą zgodnie z art. 66 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 od złożenia zabezpieczenia.
W każdym przypadku, jeżeli karczowanie nie jest przeprowadzone przez producentów do końca czwartego roku od dnia, w którym nowe winorośle zostały nasadzone, w odniesieniu do obszaru, który nie został wykarczowany, stosuje się art. 71 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
Artykuł 4
Ograniczenia dotyczące ponownego nasadzenia
Państwa członkowskie mogą ograniczyć ponowne nasadzenia na podstawie art. 66 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, w przypadku gdy dany teren, który ma być ponownie nasadzony, znajduje się w obszarze dla którego wydawanie zezwoleń na nowe nasadzenia jest ograniczone zgodnie z art. 63 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, i pod warunkiem że decyzja jest uzasadniona potrzebą uniknięcia udokumentowanego ryzyka znacznej dewaluacji konkretnej chronionej nazwy pochodzenia lub konkretnego chronionego oznaczenia geograficznego.
Ryzyko znacznej dewaluacji, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie występuje w przypadku gdy:
a)
dany teren, który ma być ponownie nasadzony, znajduje się w tym samym obszarze chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego, co obszar wykarczowany, a ponowne nasadzenie winoroślą jest zgodne z tą samą specyfikacją chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego co obszar wykarczowany;
b)
celem ponownego nasadzenia jest produkcja win nieposiadających oznaczenia geograficznego, pod warunkiem że wnioskodawca podejmuje takie same zobowiązania, jak te ustanowione w pkt 2 części A i B załącznika I do niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do nowych nasadzeń.
Artykuł 5
Kary i odzyskiwanie kosztów
Państwa członkowskie nakładają kary finansowe na producentów, którzy nie przestrzegają obowiązku określonego w art. 71 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013.
Minimalna kwota kary pieniężnej wynosi:
a)
6 000 EUR za hektar, jeżeli producent karczuje całość niedozwolonego nasadzenia w terminie czterech miesięcy od dnia, w którym został powiadomiony o nieprawidłowości, zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;
b)
12 000 EUR za hektar, jeżeli producent karczuje całość niedozwolonego nasadzenia podczas pierwszego roku następującego po upływie terminu czterech miesięcy;
c)
20 000 EUR za hektar, jeżeli producent karczuje całość niedozwolonego nasadzenia po pierwszym roku następującym po upływie terminu czterech miesięcy.
W przypadku gdy szacuje się, że roczny dochód uzyskany w danej winnicy przekracza 6 000 EUR za hektar, państwa członkowskie mogą zwiększyć minimalne kwoty określone w akapicie drugim proporcjonalnie do średniego rocznego dochodu z hektara szacowanego dla tego obszaru.
Jeżeli państwo członkowskie zapewnia wykarczowanie niedozwolonych nasadzeń własnymi środkami, odpowiednie koszty, którymi obciążani są producenci zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, są obliczane w obiektywny sposób, biorąc pod uwagę koszty pracy, wykorzystanie maszyn, transport lub inne poniesione koszty. Koszty te są dodawane do mającej zastosowanie kary.
Artykuł 6
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 15 grudnia 2014 r.