Input:
ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE RADY (UE) NR 796/2012
z dnia 30 sierpnia 2012 r.
nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 9 ust. 4, art. 11 ust. 2, art. 11 ust. 5 oraz art. 11 ust. 6,
uwzględniając wniosek przedstawiony przez Komisję Europejską („Komisję”) po konsultacji z Komitetem Doradczym,
a także mając na uwadze, co następuje:
A. PROCEDURA
1. Obowiązujące środki
(1)
Rozporządzeniem (WE) nr 1136/2006 (2) („rozporządzenie pierwotne”) Rada nałożyła ostateczne cło antydumpingowe w wysokości 27,1 % i 47,4 % na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej („ChRL”).
2. Wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia
(2)
W następstwie opublikowania zawiadomienia (3) o zbliżającym się wygaśnięciu obowiązujących ostatecznych środków antydumpingowych Komisja otrzymała w dniu 26 kwietnia 2011 r. wniosek o dokonanie przeglądu wygaśnięcia tych środków na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Wniosek został złożony przez stowarzyszenie LAMMA (stowarzyszenie producentów mechanizmów dźwigniowych) w imieniu trzech producentów unijnych („wnioskodawca”) reprezentujących znaczną część, w tym przypadku ponad 50 %, unijnej produkcji mechanizmów dźwigniowych.
(3)
We wniosku przedstawiono wystarczające dowody świadczące o tym, że w związku z wygaśnięciem środków wprowadzonych względem przywozu mechanizmów dźwigniowych pochodzących z ChRL istnieje duże prawdopodobieństwo kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody dla przemysłu unijnego.
3. Wszczęcie przeglądu wygaśnięcia
(4)
Po konsultacji z Komitetem Doradczym Komisja ustaliła, że istnieją wystarczające dowody uzasadniające wszczęcie przeglądu wygaśnięcia i w dniu 23 lipca 2011 r., w drodze zawiadomienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (4) („zawiadomienie o wszczęciu”), ogłosiła wszczęcie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego.
4. Dochodzenie
4.1. Okres objęty dochodzeniem przeglądowym i okres badany
(5)
Dochodzenie dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu obejmowało okres od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2011 r. („okres objęty dochodzeniem przeglądowym” lub „ODP”). Badanie tendencji mających znaczenie dla oceny prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia szkody obejmowało okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do końca okresu objętego dochodzeniem przeglądowym („okres badany”).
4.2. Strony zainteresowane dochodzeniem
(6)
Komisja oficjalnie zawiadomiła o wszczęciu przeglądu wygaśnięcia wnioskodawcę, innych znanych producentów unijnych, producentów eksportujących w państwie, którego dotyczy postępowanie, importerów niepowiązanych, zainteresowanych użytkowników w Unii, a także przedstawicieli państwa, którego dotyczy postępowanie.
(7)
Zainteresowanym stronom dano możliwość przedstawienia uwag na piśmie oraz zgłoszenia wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.
(8)
Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących w ChRL, importerów niepowiązanych i producentów unijnych, w zawiadomieniu o wszczęciu przewidziano kontrolę wyrywkową zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego.
(9)
W odniesieniu do producentów eksportujących w ChRL oraz importerów niepowiązanych, w celu umożliwienia Komisji podjęcia decyzji, czy kontrola wyrywkowa będzie niezbędna, a jeżeli tak - wybrania reprezentatywnej próby, wymienione strony zostały poproszone o zgłoszenie się w ciągu 15 dni od daty wszczęcia przeglądu i przedstawienie Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu. Biorąc pod uwagę, że żaden producent eksportujący w ChRL nie zgłosił się i nie dostarczył Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu i że tylko jeden importer niepowiązany zgłosił się, ale nie dostarczył Komisji informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu, uznano, że w żadnym z tych przypadków kontrola wyrywkowa nie jest konieczna.
(10)
W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja poinformowała, że dokonała wstępnego doboru próby producentów unijnych. Próba ta składała się z dwóch przedsiębiorstw, spośród sześciu producentów unijnych, którzy byli znani przed wszczęciem dochodzenia, wybranych na podstawie wielkości sprzedaży i produkcji produktu objętego postępowaniem w 2010 r., jak również na podstawie położenia geograficznego w Unii. Próba ta reprezentowała ponad 50 % szacowanej łącznej wielkości unijnej produkcji i sprzedaży w ODP. Zainteresowane strony zostały poproszone o zapoznanie się z dokumentacją i wypowiedzenie się na temat stosowności tego wyboru w terminie 15 dni od daty opublikowania zawiadomienia o wszczęciu. Żadna z zainteresowanych stron nie wyraziła sprzeciwu wobec proponowanej próby.
(11)
Komisja przesłała kwestionariusze do wspomnianych dwóch producentów unijnych objętych próbą, do importera, który się zgłosił, oraz do wszystkich zainteresowanych użytkowników.
(12)
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od dwóch producentów unijnych objętych próbą oraz dwóch użytkowników. Niepowiązany importer, który się zgłosił, jak wspomniano w motywie 9, nie udzielił odpowiedzi na pytania dotyczące kontroli wyrywkowej, ani nie wypełnił kwestionariusza.
(13)
Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszelkie informacje uznane za niezbędne do ustalenia prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu i szkody oraz do określenia interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne odbyły się na terenie następujących zainteresowanych stron:
a)
producenci unijni
-
Industria Meccanica Lombarda S.r.l., Offanengo, Włochy,
-
NIKO Metallurgical company, d.d. Zelezniki, Słowenia;
b)
użytkownik
-
HIT OFFICE s.r.o. Teplice, Republika Czeska.
B. PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY
(14)
Produkt objęty niniejszym przeglądem jest taki sam, jak ten określony w rozporządzeniu pierwotnym, a mianowicie są to mechanizmy dźwigniowe stosowane zwykle do archiwizacji arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach lub skoroszytach, objęte obecnie kodem CN ex 8305 10 00 (kod TARIC 8305100050) („produkt objęty postępowaniem”) i pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Mechanizmy te składają się ze sztywnych zaokrąglonych elementów metalowych (zwykle dwóch) zamocowanych na płytce i posiadających co najmniej jedną dźwignię otwierającą, umożliwiającą wkładanie arkuszy papieru i innych dokumentów. Do celów niniejszego dochodzenia w zakres produktu objętego postępowaniem nie wchodzą kołowe mechanizmy segregatorowe, sklasyfikowane w ramach tego samego kodu CN.
(15)
W niniejszym dochodzeniu przeglądowym potwierdzono, że, podobnie jak w pierwotnym dochodzeniu, produkt objęty postępowaniem i produkt wytwarzany w Unii przez producentów unijnych mają takie same podstawowe właściwości fizyczne i techniczne oraz takie samo zastosowanie. Uznano je zatem za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.
C. PRAWDOPODOBIEŃSTWO KONTYNUACJI LUB PONOWNEGO WYSTĄPIENIA DUMPINGU
(16)
Zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy wygaśnięcie obowiązujących środków prowadziłoby do kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu.
1. Uwagi wstępne
(17)
Jak wspomniano w motywie 9, żaden ze znanych chińskich producentów eksportujących, z którymi się skontaktowano w związku ze wszczęciem postępowania, nie współpracował w dochodzeniu. Chińskie władze zostały powiadomione o tym fakcie i o możliwości zastosowania art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego oraz otrzymały możliwość przedstawienia swoich uwag. Nie otrzymano jednak żadnych uwag w tej sprawie.
(18)
W związku z powyższym oraz zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia podstawowego określone poniżej ustalenia dotyczące prawdopodobieństwa kontynuacji lub ponownego wystąpienia dumpingu musiały zostać oparte na dostępnych faktach, a w szczególności na ogólnodostępnych źródłach, takich jak oficjalne strony internetowe przedsiębiorstw, wyszukiwarki internetowe poświęcone produktom, informacje zawarte we wniosku o dokonanie przeglądu oraz informacje uzyskane od stron współpracujących podczas dochodzenia przeglądowego (tj. wnioskodawców oraz producentów unijnych objętych próbą).
2. Przywóz dumpingowy w okresie objętym dochodzeniem przeglądowym
(19)
W zawiadomieniu o wszczęciu wspomniano o wykorzystaniu państwa analogicznego do celów ustalenia wartości normalnej.
(20)
W odniesieniu do ceny eksportowej, ze względu na brak współpracy zarówno ze strony producentów eksportujących w ChRL, jak i ze strony importerów niepowiązanych na rynku unijnym, Komisja nie była w stanie ustalić żadnych ilości lub cen sprzedaży eksportowej na podstawie transakcji. W tym względzie Komisja rozważyła alternatywne sposoby określenia ceny eksportowej.
(21)
Po pierwsze, rozważono, czy można wykorzystać dane Eurostatu, zweryfikowane poprzez porównanie z innymi dostępnymi danymi, jako alternatywny sposób ustalenia cen eksportowych. Dane te jednak uznano za nieadekwatne, ponieważ jedno ze źródeł dotyczyło przywozu także produktów innych niż produkt objęty postępowaniem, a inne źródła nie dawały możliwości porównania cen eksportowych z cenami przemysłu unijnego w zależności od rodzaju produktu.
(22)
Po drugie, Komisja rozważyła także wykorzystanie cen eksportowych podanych we wniosku o dokonanie przeglądu. Należy przypomnieć, że metoda ta została zastosowana w dochodzeniu pierwotnym i że pozwala ona na porównanie w zależności od rodzaju produktu. Jednakże faktury przedstawione we wniosku o dokonanie przeglądu dotyczyły cen eksportowych stosowanych w wywozie do innych państw trzecich.
(23)
W związku z tym nie można było dokonać obliczeń dumpingu na podstawie cen eksportowych stosowanych w wywozie do Unii i nie było możliwe potwierdzenie dumpingu. W dochodzeniu skupiono się zatem na prawdopodobieństwie ponownego wystąpienia dumpingu.
3. Prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu
(24)
Jeśli chodzi o badanie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu, przeanalizowano następujące elementy: związek między wartością normalną a cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do państw trzecich; moce produkcyjne, produkcję i wolne moce produkcyjne w ChRL; oraz atrakcyjność rynku unijnego w odniesieniu do przywozu z ChRL.
3.1. Związek między wartością normalną a cenami eksportowymi stosowanymi w wywozie do państw trzecich
(25)
W świetle braku współpracy ze strony producentów eksportujących w ChRL wartość normalna została porównana z cenami eksportowymi z ChRL zgodnie z art. 2 ust. 7 rozporządzenia podstawowego.
3.1.1. Obliczanie wartości normalnej
(26)
W związku z tym, że ChRL jest gospodarką w okresie transformacji, zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego wartość normalną trzeba było określić na podstawie ceny lub wartości konstruowanej w odpowiednim państwie trzecim o gospodarce rynkowej („państwo analogiczne”) lub na podstawie ceny z państwa analogicznego stosowanej wobec innych państw, łącznie z Unią, a w przypadku gdy jest to niemożliwe, na podstawie innej uzasadnionej metody, w tym na podstawie ceny faktycznie płaconej lub należnej w Unii za produkt podobny, w stosownych przypadkach odpowiednio skorygowanej, tak by uwzględniała rozsądną marżę zysku.
(27)
We wniosku o dokonanie przeglądu złożonym przez przemysł unijny przytoczono nazwy szeregu producentów z państw o gospodarce rynkowej spoza Unii (mianowicie z Indii, Iranu i Tajlandii). W związku ze wszczęciem postępowania Komisja, zgodnie z procedurą, skontaktowała się z tymi producentami, jak również z innymi ewentualnymi producentami z tych państw, których można było zidentyfikować na podstawie dostępnych publicznie źródeł.
(28)
W zawiadomieniu o wszczęciu Komisja określiła, że jeżeli żaden z producentów z państw o gospodarce rynkowej spoza Unii nie zaoferuje współpracy, za podstawę określenia wartości normalnej posłużą ceny faktycznie zapłacone lub należne w Unii. Ostatecznie - to ceny faktycznie zapłacone lub należne w Unii posłużyły za podstawę do ustalenia wartości normalnej w pierwotnym dochodzeniu.
(29)
Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła uwag na temat stosowności wyboru wspomnianej powyżej podstawy do ustalenia wartości normalnej.
(30)
Żaden z producentów z państw o gospodarce rynkowej spoza Unii, z którymi skontaktowała się Komisja, nie zdecydował się na współpracę w obecnym przeglądzie.
(31)
W związku z powyższym Komisji nie pozostała inna możliwość niż wykorzystanie cen faktycznie zapłaconych lub należnych w Unii jako podstawy do ustalenia wartości normalnej.
3.1.2. Wartość normalna
(32)
Zgodnie z art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia podstawowego oraz jak wyjaśniono w motywach 26-31 powyżej, wartość normalna została ustalona na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych w Unii za produkt podobny, odnotowanych w zwykłym obrocie handlowym.
(33)
W rezultacie wartość normalna została ustalona jako średnia ważona krajowych cen sprzedaży dokonywanej przez producentów unijnych objętych próbą na rzecz odbiorców niepowiązanych.
(34)
W pierwszej kolejności ustalono, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego dokonywana przez producentów unijnych objętych próbą na rzecz odbiorców niepowiązanych jest reprezentatywna, zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, tj. czy łączna wielkość tej sprzedaży stanowi przynajmniej 5 % łącznej wielkości sprzedaży produktu objętego postępowaniem wywożonego do Unii. Ze względu na brak współpracy ze strony producentów eksportujących w ChRL, dane na temat całkowitej wielkości sprzedaży produktów wywożonych do Unii trzeba było ustalić na podstawie dostępnych faktów. Jak wspomniano w motywie 21, dane statystyczne z Eurostatu i innych źródeł uznano za nieadekwatne do celów stwierdzenia kontynuacji dumpingu, mogą one jednak zostać wykorzystane do określenia poziomu przywozu (potrzebnego do ustalenia całkowitej wielkości wywozu z ChRL) do Unii. Na tej podstawie sprzedaż krajową dokonywaną w ODP przez producentów unijnych objętych próbą uznano za ogólnie wystarczająco reprezentatywną. Ze względu na brak współpracy ze strony eksporterów w ChRL niemożliwe było dokonanie analizy reprezentatywności w zależności od rodzaju produktu.
(35)
Następnie Komisja zbadała, czy sprzedaż krajowa każdego z producentów unijnych objętych próbą może być uznana za dokonywaną w zwykłym obrocie handlowym, tj. czy w przypadku każdego z producentów unijnych objętych próbą średnie ceny sprzedaży były równe średnim kosztom produkcji lub od nich wyższe, a co za tym idzie - czy sprzedaż ta była rentowna.
(36)
Na tej podstawie ustalono, że w ujęciu średnim sprzedaż dokonywana przez producentów unijnych była rentowna. Wartość normalną ustalono więc w oparciu o średnie ważone ceny sprzedaży dokonywanej przez producentów unijnych objętych próbą.
3.1.3. Cena eksportowa
(37)
Wobec braku współpracy ze strony producentów eksportujących ustalono, że najodpowiedniejszą podstawą będą dane dotyczące cen eksportowych stosowanych w wywozie z ChRL do państw trzecich podane we wniosku o dokonanie przeglądu.
3.1.4. Porównanie
(38)
Porównanie średniej ważonej wartości normalnej ze średnią ważoną ceną eksportową zostało dokonane na podstawie ceny ex-works. Porównanie to wykazało, że ceny eksportowe stosowane w wywozie do państw trzecich podane we wniosku o dokonanie przeglądu były znacznie niższe niż wartość normalna (o ponad 30 %). Fakt ten wskazuje na to, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia środków ceny stosowane przy wywozie do Unii będą cenami dumpingowymi.
3.2. Moce produkcyjne producentów eksportujących
(39)
Ze względu na brak współpracy ze strony producentów eksportujących przedstawione poniżej wnioski oparte są głównie na danych przedstawionych we wniosku o dokonanie przeglądu, zweryfikowanych w miarę możliwości poprzez porównanie z publicznie dostępnymi informacjami.
(40)
Na tej podstawie oszacowano, że moce produkcyjne w ChRL w odniesieniu do mechanizmów dźwigniowych, wg informacji dostarczonych przez przemysł unijny, wynoszą przynajmniej 600-700 mln sztuk.
(41)
Ponadto z informacji uzyskanych w trakcie dochodzenia wynika, że w przypadku zwiększonego popytu można łatwo zwiększyć moce produkcyjne w ChRL w odniesieniu do mechanizmów dźwigniowych, m.in. poprzez zatrudnienie dodatkowych pracowników i niewielkie inwestycje w oprzyrządowanie.
(42)
Żadna z zainteresowanych stron nie przedstawiła innych uwag lub informacji na temat mocy produkcyjnych w ChRL.
(43)
Na tej podstawie obliczono, że moce produkcyjne w ChRL są większe o około 170-350 % od konsumpcji w Unii i znacznie większe od unijnej produkcji.
3.3. Produkcja i wolne moce produkcyjne producentów eksportujących w ChRL
(44)
Ze względu na brak współpracy ze strony producentów eksportujących informacje na temat rzeczywistej produkcji i wolnych mocy produkcyjnych oparte były głównie na danych przedstawionych we wniosku o dokonanie przeglądu, zweryfikowanych w miarę możliwości poprzez porównanie z publicznie dostępnymi informacjami.
(45)
We wniosku o dokonanie przeglądu produkcja mechanizmów dźwigniowych została oszacowana na 200-400 mln sztuk, a wolne moce produkcyjne na 200-500 mln sztuk. Wolne moce produkcyjne odpowiadają w przybliżeniu równowartości konsumpcji w Unii.
(46)
Przedstawione szacunki uznano za uzasadnione po ich zweryfikowaniu w miarę możliwości na podstawie publicznie dostępnych źródeł.
(47)
Co do wolnych mocy produkcyjnych, jak wspomniano w motywie 41, z informacji uzyskanych w trakcie dochodzenia wynika, że w przypadku zwiększonego popytu można łatwo zwiększyć moce produkcyjne w ChRL w odniesieniu do mechanizmów dźwigniowych m.in. poprzez zatrudnienie dodatkowych pracowników i niewielkie inwestycje w oprzyrządowanie.
(48)
W oparciu o powyższe uzasadniony jest wniosek, że w ChRL pozostają do dyspozycji duże wolne moce produkcyjne. Jak wyjaśniono w motywach 49-55, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia środków wolne moce produkcyjne zostałyby skierowane na rynek unijny.
3.4. Atrakcyjność rynku unijnego
(49)
Z informacji zgromadzonych podczas obecnego przeglądu wynika, że w przypadku uchylenia środków rynek unijny byłby atrakcyjny dla przywozu mechanizmów dźwigniowych z ChRL. Należy przypomnieć, że przed wprowadzeniem obowiązujących środków konsumpcja w Unii była znaczna i wynosiła blisko 400 mln sztuk. Jednocześnie przywóz z ChRL przekraczał 200 mln sztuk, co stanowi ponad 50 % całej konsumpcji w Unii.
(50)
Dochodzenie wykazało, że unijny popyt na mechanizmy dźwigniowe pozostał znaczący. Konsumpcja w Unii tylko nieznacznie spadła w okresie badanym, jak określono w motywach 63-64 oraz 98, a unijny rynek mechanizmów dźwigniowych pozostaje największy na świecie, stanowiąc ponad 50 % rynku światowego.
(51)
Ponadto istnieje niewiele innych rynków mechanizmów dźwigniowych i nie mogłyby one przyjąć znacznej nadwyżki mocy produkcyjnych w ChRL.
(52)
Ponadto, jak ustalono w motywie 38, z porównania cen eksportowych z przywozem z ChRL do państw trzecich wynika, że w przypadku uchylenia środków rynek unijny mógłby być atrakcyjny dla takiego przywozu po niskich cenach. Wynika to także z tego, że dominujące ceny są na ogół wyższe na rynku unijnym niż na innych rynkach eksportowych.
(53)
W świetle powyższych ustaleń istnieje prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia środków wywóz z ChRL byłby skierowany na rynek unijny.
(54)
Z publicznie dostępnych informacji na temat producentów w ChRL wynika, że znaczna liczba tych przedsiębiorstw kieruje swoją sprzedaż głównie lub wyłącznie na rynki eksportowe.
(55)
Na koniec należy zauważyć, że od momentu wprowadzenia środków ostatecznych zaobserwowano szereg przypadków nieprawidłowej klasyfikacji przywozu mechanizmów dźwigniowych, gdzie duża liczba oddzielnych elementów w postaci segregatorów i mechanizmów dźwigniowych została zgłoszona jako kompletne segregatory z mechanizmem dźwigniowym. W rezultacie za taki przywóz nie uiszczono żadnego cła. Ta nieprawidłowa klasyfikacja skłoniła Komitet Kodeksu Celnego (w listopadzie 2010 r.) do wydania oświadczenia, w którym doprecyzowano, że mechanizmy dźwigniowe przywożone w takich okolicznościach muszą być deklarowane oddzielnie. Za wcześnie jest, aby określić, czy takie oświadczenie odniosło pożądany efekt, więc Komisja zamierza uważnie monitorować tę sytuację. Praktyka jednak daje dalsze dowody na to, że pomimo obowiązujących środków rynek unijny jest nadal atrakcyjny dla producentów eksportujących w ChRL.
3.5. Wnioski dotyczące prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu
(56)
Jak wspomniano w motywie 38, porównanie cen eksportowych stosowanych w wywozie do innych państw trzecich, podanych we wniosku o dokonanie przeglądu, z cenami na rynku unijnym wskazuje na duże prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu.
(57)
Ponadto, biorąc pod uwagę znaczne moce produkcyjne dostępne w ChRL, zdolność chińskich producentów do szybkiego zwiększenia produkcji i przeznaczenia jej na wywóz, a także prawdopodobne niskie ceny takiego wywozu i atrakcyjność rynku unijnego dla takiego wywozu, uzasadnione jest założenie, że uchylenie środków przyniosłoby w rezultacie wzrost wywozu mechanizmów dźwigniowych po cenach dumpingowych z ChRL do Unii.
D. DEFINICJA PRZEMYSŁU UNIJNEGO
(58)
W ODP mechanizmy dźwigniowe były produkowane w Unii przez sześciu znanych producentów, z czego trzech było wnioskodawcami w niniejszej sprawie. W toku dochodzenia żadne inne przedsiębiorstwa nie zgłosiły się jako unijni producenci. Uznaje się zatem, że tych sześciu wspomnianych producentów reprezentuje przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (dalej zwani są oni „przemysłem unijnym”).
E. SYTUACJA NA RYNKU UNIJNYM
1. Uwaga wstępna
(59)
Do celów analizy szkody uzyskano dane ze statystyk Eurostatu oraz z innych źródeł statystycznych dostępnych Komisji, a także z wniosku o dokonanie przeglądu, z odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu oraz z informacji zebranych podczas wizyt weryfikacyjnych.
(60)
Wskaźniki makroekonomiczne, tj. produkcja, moce produkcyjne, wykorzystanie mocy produkcyjnych, sprzedaż w Unii oraz na rynkach państw trzecich, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie i produktywność, wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu, są oparte na danych przedłożonych przez przemysł unijny. W tym zakresie odpowiedzi na kwestionariusze otrzymane od dwóch producentów unijnych objętych próbą zostały uzupełnione o informacje dostarczone przez wszystkich innych producentów unijnych.
(61)
Wskaźniki mikroekonomiczne, tj. zapasy, wynagrodzenia, ceny sprzedaży, rentowność, inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływy pieniężne i zdolność do pozyskania kapitału odnoszą się do danych dostarczonych przez wspomnianych dwóch producentów unijnych objętych próbą. Ze względu na fakt, że unijne przedsiębiorstwa objęte próbą reprezentują ponad 50 % szacowanej całkowitej produkcji unijnej i sprzedaży, do celów niniejszego przeglądu uznano je za reprezentatywnych dla przemysłu unijnego. Dane dotyczące dwóch objętych próbą przedsiębiorstw mogą być przedstawione wyłącznie w formie zindeksowanej, tak aby zachować poufność szczególnie chronionych informacji handlowych zgodnie z art. 19 rozporządzenia podstawowego.
(62)
Ze względu na brak współpracy zarówno ze strony chińskich producentów eksportujących, jak i importerów niepowiązanych, kształtowanie się cen przywozu i podcięcia cenowego ustalono w oparciu o alternatywne źródła, takie jak wniosek o dokonanie przeglądu, Eurostat i inne poufne dane statystyczne dostępne Komisji oraz informacje zebrane podczas wizyt weryfikacyjnych. Dane dotyczące przywozu pochodziły z wniosku o dokonanie przeglądu i były oparte na danych Eurostatu. Biorąc pod uwagę, że dane te obejmowały również przywóz produktów innych niż produkt objęty postępowaniem, zostały one zweryfikowane i odpowiednio skorygowane w oparciu o poufne źródła statystyczne dostępne Komisji. W związku z tym niektóre dane liczbowe zostały zindeksowane lub podane w przedziałach w celu ochrony poufnych danych statystycznych.
2. Konsumpcja na rynku unijnym
(63)
Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości sprzedaży przemysłu unijnego na rynku unijnym oraz wielkości przywozu. Ustalono, że konsumpcja w ODP mieściła się w przedziale 200-350 mln sztuk.
(64)
W okresie badanym konsumpcja mechanizmów dźwigniowych w Unii zmniejszyła się o 12 %. Częściowo można to przypisać kryzysowi gospodarczemu oraz zmieniającym się modelom konsumpcji (np. propagowanie „ekologicznego biura” i przechowywania dokumentów w formie elektronicznej, ogólny spadek liczby stanowisk pracy administracyjno-biurowej).
Tabela 1
Konsumpcja
2008
2009
2010
ODP
Wielkość
Indeks (2008 = 100)
100
84
90
88
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Eurostat oraz inne źródła danych statystycznych dostępne Komisji.
3. Wielkość i udział w rynku przywozu z ChRL
(65)
Jak przedstawiono w tabeli 2 poniżej, w okresie badanym udział w rynku zmniejszył się o 54 %.
(66)
Ponadto od momentu nałożenia ceł antydumpingowych w 2006 r. przywóz z Chin zmniejszył się znacznie z 51 % udziału w rynku w okresie objętym pierwotnym dochodzeniem do 7-15 % w ODP. Jeśli chodzi o wielkość przywozu z ChRL, w okresie badanym pozostała ona na niskim poziomie z uwagi na obowiązujące środki antydumpingowe. Niemniej jednak przywóz z Chin nadal stanowił główne źródło (85-95 % w ODP) całkowitego przywozu do Unii ze względu na ograniczony wywóz mechanizmów dźwigniowych z innych państw trzecich. W okresie badanym przywóz zmniejszył się o 59 %.
Tabela 2
Przywóz z ChRL
2008
2009
2010
ODP
Wielkość przywozu Indeks (2008 = 100).
100
56
44
41
Udział przywozu w rynku Indeks (2008 = 100).
100
66
48
46
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Eurostat oraz inne źródła danych statystycznych dostępne Komisji.
4. Tendencje cen stosowanych w przywozie z ChRL oraz podcięcie cenowe
4.1. Tendencje cen
(67)
Ze względu na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących oraz brak alternatywnych źródeł, nie było możliwe ustalenie dokładnej ceny importowej. Wynika to z faktu, że, jak wyjaśniono w motywie 21, dane statystyczne uznano za nieadekwatne, ponieważ jedno ze źródeł obejmowało także przywóz produktów innych niż produkt objęty badaniem, a inne źródła nie pozwalały na porównanie cen eksportowych z cenami przemysłu unijnego w zależności od rodzaju produktu.
(68)
Niemniej jednak uznano, że inne poufne źródła statystyczne dostępne Komisji były wystarczająco adekwatne, by wskazać ogólną tendencję cen importowych stosowanych w przywozie z ChRL. Tendencje cen importowych wskazują na ich wzrost w okresie badanym.
Tabela 3
Ceny importowe produktu objętego postępowaniem
2008
2009
2010
ODP
ChRL
Indeks
100
102
118
118
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Eurostat oraz inne źródła danych statystycznych dostępne Komisji.
4.2. Podcięcie cenowe
(69)
Z uwagi na brak współpracy ze strony chińskich producentów eksportujących oraz brak alternatywnych źródeł obliczenia podcięcia cenowego dokonano, ze względów określonych w motywie 37, w oparciu o ceny eksportowe stosowane w wywozie do państw trzecich, podane we wniosku o dokonanie przeglądu. Poziom orientacyjnie ustalonego podcięcia cenowego wynosi ok. 20 %.
5. Wielkość przywozu i udział w rynku przywozu z innych państw trzecich
(70)
Główni producenci mechanizmów dźwigniowych na świecie znajdują się w Unii i w ChRL. Przywóz z innych państw trzecich, takich jak Indie, został uznany za mało istotny, gdyż wynosił poniżej 1 %.
6. Sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego
(71)
Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała wszystkie istotne czynniki i wskaźniki gospodarcze mające wpływ na sytuację przemysłu unijnego.
6.1. Elementy makroekonomiczne
a) Produkcja
(72)
Wielkość produkcji w okresie badanym w Unii pozostawała w tym samym przedziale, z wyjątkiem 2009 r. Spadek w 2009 r. spowodowany do pewnego stopnia światowym kryzysem gospodarczym został zrównoważony przez wzrost w roku 2010.
(73)
Pomimo tendencji spadkowej dotyczącej sprzedaży w Unii, jak wyjaśniono w motywach 75-77, producenci unijni byli w stanie w okresie badanym utrzymać produkcję na tym samym poziomie, ponieważ mogli zwiększyć wywóz na rynki państw trzecich, jak wyjaśniono w motywie 78.
Tabela 4
Produkcja unijna ogółem
2008
2009
2010
ODP
Wielkość (w tys. sztuk)
Produkcja
351 480
301 661
360 007
354 646
Indeks (2008 = 100)
100
86
102
101
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
b) Moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
(74)
Moce produkcyjne nieznacznie wzrosły dzięki inwestycjom w dodatkowe moce produkcyjne i modernizacjom dokonanym przez producentów unijnych w okresie badanym. Wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostawało na dość stabilnym poziomie, wykazując tylko niewielki spadek w roku 2009. Ten niewielki spadek można przypisać głównie efektom światowego kryzysu gospodarczego w tamtym roku.
Tabela 5
Moce produkcyjne i wykorzystanie mocy produkcyjnych
2008
2009
2010
ODP
Wielkość (w tys. sztuk)
Moce produkcyjne
452 407
453 323
465 984
465 401
Indeks (2008 = 100)
100
100
103
103
Wykorzystanie mocy produkcyjnych
77,7 %
66,5 %
77,3 %
76,2 %
Indeks (2008 = 100)
100
86
99
98
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
c) Wielkość sprzedaży w Unii
(75)
Poniższe dane liczbowe przedstawiają wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na rzecz niezależnych odbiorców na rynku unijnym.
Tabela 6
Sprzedaż na rzecz odbiorców niepowiązanych
2008
2009
2010
ODP
Wielkość (w tys. sztuk)
315 715
281 281
309 941
304 444
Indeks (2008 = 100)
100
89
98
96
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(76)
Sprzedaż w Unii w okresie badanym zmniejszyła się o 4 %.
(77)
W 2009 r. sprzedaż spadła o 11 %. Spadek ten należy przypisać wpływowi światowego kryzysu gospodarczego. W kolejnych latach sprzedaż wzrosła i powróciła w ODP do poziomu zbliżonego do danych liczbowych z 2008 r.
d) Sprzedaż na rynki państw trzecich
(78)
Poniższe dane przedstawiają wielkość sprzedaży przemysłu unijnego na rynki państw trzecich i wskazują na gwałtowny wzrost tej sprzedaży w okresie badanym.
Tabela 7
Sprzedaż na rynki państw trzecich
2008
2009
2010
ODP
Wielkość (w tys. sztuk)
26 750
42 105
59 221
57 148
Indeks (2008 = 100)
100
157
221
214
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
e) Udział w rynku
(79)
Pomimo spadku sprzedaży w Unii udział w rynku przemysłu unijnego wzrósł w okresie badanym o 9 %, by osiągnąć 80-93 % w ODP. Wzrost udziału w rynku unijnym był wynikiem spadku konsumpcji w Unii, jak również zmniejszenia się udziału w rynku przywozu z ChRL.
Tabela 8
Udział w rynku unijnym
2008
2009
2010
ODP
Indeks (2008 = 100)
100
106
109
109
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, Eurostat oraz inne źródła danych statystycznych dostępne Komisji.
f) Wzrost
(80)
Między 2008 r. a ODP konsumpcja w Unii zmniejszyła się o 12 %. Wielkość sprzedaży dokonywanej przez producentów unijnych na rynku unijnym spadła o 4 %. Udział producentów unijnych w rynku wzrósł o 9 %.
g) Zatrudnienie
(81)
W okresie badanym zatrudnienie w omawianym sektorze w Unii zmniejszyło się. Spadek ten był związany z modernizacją i mechanizacją procesu produkcji przez przemysł unijny.
Tabela 9
Zatrudnienie w Unii
2008
2009
2010
ODP
Liczba zatrudnionych
710
588
561
552
Indeks (2008 = 100)
100
83
79
78
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
h) Wydajność
(82)
Wydajność pracowników przemysłu unijnego, mierzona jako wielkość produkcji na zatrudnioną osobę rocznie, kształtowała się pozytywnie w okresie badanym i utrzymywała się na stałym poziomie w 2010 r. i ODP.
(83)
Wzrost wydajności związany był z procesem modernizacji, o którym mowa w motywie 93.
Tabela 10
Wydajność
2008
2009
2010
ODP
Wydajność (w tys. sztuk rocznie).
495
513
642
642
Indeks (2008 = 100)
100
104
130
130
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
i) Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu
(84)
Należy przypomnieć, że z uwagi na okoliczności, o których mowa w motywach 19-23, nie można było dokonać obliczenia dumpingu. Obliczono jednak prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu poprzez porównanie wartości normalnej ustalonej na podstawie średniej ceny sprzedaży dokonywanej przez przemysł unijny z ceną eksportową ustaloną na podstawie cen stosowanych w wywozie do państw trzecich.
(85)
Z analizy wynika, że sytuacja przemysłu unijnego poprawiła się w dużej mierze dzięki wprowadzeniu środków wobec przywozu po cenach dumpingowych, a obowiązujące środki okazują się skuteczne.
6.2. Elementy mikroekonomiczne
a) Zapasy
(86)
Poniższe dane liczbowe dotyczą wielkości zapasów na koniec każdego okresu.
Tabela 11
Zapasy na koniec okresu
2008
2009
2010
ODP
Indeks (2008 = 100)
100
43
61
83
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(87)
Dochodzenie wykazało, że poziom zapasów utrzymywanych przez przemysł unijny nie jest odpowiednim wskaźnikiem dla oceny sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego, ponieważ podlega on zmianom sezonowym.
b) Wynagrodzenia
(88)
W okresie badanym średnie wynagrodzenie na pracownika wzrosło o 33 %.
Tabela 12
Wynagrodzenia (koszt na jednego pracownika)
2008
2009
2010
ODP
Indeks (2008 = 100)
100
116
133
133
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
c) Ceny sprzedaży
(89)
Między 2008 r. a ODP średnie ceny jednostkowe mechanizmów dźwigniowych w Unii nieznacznie wzrosły. Względny spadek odnotowany w 2010 r. w porównaniu z rokiem 2009 jest związany z wahaniami cen surowców.
Tabela 13
Cena jednostkowa na rynku unijnym
2008
2009
2010
ODP
Indeks (2008 = 100)
100
103
101
104
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
d) Rentowność
(90)
Marże rentowności przedstawione poniżej przedstawiono w postaci wyniku finansowego osiągniętego przez przemysł unijny wyrażonego jako odsetek obrotów uzyskanych na rynku unijnym.
Tabela 14
Rentowność
2008
2009
2010
ODP
Indeks (2008 = 100)
100
107
105
104
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(91)
Przed wprowadzeniem środków ostatecznych w 2006 r. przemysł unijny ponosił poważnie straty. Od tego czasu, w okresie badanym sytuacja gospodarcza przemysłu produkującego mechanizmy dźwigniowe uległa poprawie. Jego rentowność w ODP nadal jednak pozostawała poniżej docelowej marży zysku w wysokości 5 % określonej w dochodzeniu pierwotnym.
e) Inwestycje, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne
(92)
W poniższej tabeli przedstawiono tendencje w zakresie inwestycji, zwrotu z inwestycji i przepływów pieniężnych.
Tabela 15
Inwestycje, zwrot z inwestycji i przepływy pieniężne
2008
2009
2010
ODP
Inwestycje
Indeks (2008 = 100)
100
152
41
51
Zwrot z inwestycji
Indeks (2008 = 100)
100
111
109
108
Przepływy pieniężne
Indeks (2008 = 100)
100
291
247
236
Źródło:
Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu.
(93)
Dzięki poprawie sytuacji po wprowadzeniu środków w 2006 r. przemysł dokonał znacznych inwestycji w modernizację i rozbudowę zakładów produkcyjnych, w szczególności w latach 2008 i 2009. Poprawę rentowności odzwierciedla także poprawa w zakresie przepływów pieniężnych.
f) Zdolność do pozyskania kapitału
(94)
Dochodzenie nie wykazało żadnych szczególnych problemów, jeżeli chodzi o zdolność przemysłu unijnego do pozyskania kapitału.
6.3. Wnioski dotyczące sytuacji gospodarczej przemysłu unijnego
(95)
W oparciu o wyżej wspomnianą analizę można stwierdzić, że sytuacja gospodarcza przemysłu unijnego uległa poprawie i od wprowadzenia środków w 2006 r. przemysł ten jest rentowny. Jednakże biorąc pod uwagę, że wspomniany pozytywny rozwój sytuacji miał miejsce dopiero po wprowadzeniu środków, gdy tymczasem zatrudnienie spada, a rentowność nadal pozostaje poniżej poziomu docelowego, uznaje się, że sytuacja gospodarcza przemysłu nadal jest niestabilna i podatna na zagrożenia. Można zatem stwierdzić, że dowody wskazują na to, iż usunięcie szkody było możliwe częściowo lub wyłącznie dzięki obowiązującym środkom.
F. PRAWDOPODOBIEŃSTWO PONOWNEGO WYSTĄPIENIA SZKODY
(96)
Od czasu wprowadzenia obowiązujących środków sytuacja przemysłu unijnego znacznie się poprawiła. Ustalenia niniejszej analizy wskazują jednak, że przemysł unijny nadal pozostaje niestabilny i podatny na zagrożenia.
(97)
W takich okolicznościach należy przeprowadzić analizę prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia istotnej szkody, aby zbadać, czy w przypadku uchylenia środków prognozowane zmiany w zakresie wielkości i cen przywozu pochodzącego z ChRL spowodowałyby pogorszenie obecnej sytuacji, jak opisano szczegółowo poniżej w motywach 98-106.
(98)
Na świecie istnieje dwóch głównych producentów mechanizmów dźwigniowych - ChRL i Unia. Największym na świecie rynkiem mechanizmów dźwigniowych jest zaś Unia, przed Ameryką Południową i Rosją. Istnieje szereg drobnych producentów w innych państwach, takich jak Indie, ale koncentrują się oni na swoich rynkach krajowych. Stany Zjednoczone i Kanada używają natomiast innych systemów przechowywania dokumentów.
(99)
Należy przypomnieć, że istnieją znaczne wolne moce produkcyjne w ChRL, a produkcję mechanizmów dźwigniowych w ChRL można łatwo zwiększyć, jak wyjaśniono w motywach 45-48.
(100)
Należy również przypomnieć, że wolne moce produkcyjne dostępne w ChRL odpowiadają w przybliżeniu konsumpcji w Unii (zob. motyw 45).
(101)
Ustalono również, że w przypadku uchylenia środków jakiekolwiek zwiększenie produkcji mechanizmów dźwigniowych w ChRL byłoby najprawdopodobniej przeznaczone na wywóz do Unii (zob. motyw 53). Wynika to z tego, że rynek unijny pozostaje największym na świecie rynkiem mechanizmów dźwigniowych ze stosunkowo stabilną konsumpcją oraz że dominujące ceny są na ogół wyższe na rynku unijnym niż na innych rynkach eksportowych (zob. motyw 52). Należy również wziąć pod uwagę, że oprócz Unii i ChRL nie ma innych znaczących państw wywozu produkujących mechanizmy dźwigniowe.
(102)
Ponadto, jak wspomniano w motywie 41, zdolność produkcyjną w ChRL można łatwo zwiększyć poprzez stworzenie dodatkowych miejsc pracy. Wywóz z ChRL mógłby więc zostać dostosowany do każdego wzrostu konsumpcji w Unii. Ze względu na potencjalnie niską cenę przywozu z ChRL, jak wynika z porównania z cenami stosowanymi w przywozie na rynki państw trzecich, oraz ze względu na najwyraźniej nieograniczoną możliwość dostaw po niskich cenach, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w przypadku uchylenia środków przemysł unijny nie skorzystałby na możliwym wzroście popytu, co doprowadziłoby do dużych strat w udziale w rynku.
(103)
W związku z tym można oczekiwać, że warunki ewentualnego znacznego wzrostu przywozu mechanizmów dźwigniowych z ChRL do Unii miałyby poważny negatywny wpływ na sytuację przemysłu unijnego. Jak wspomniano powyżej, w przypadku uchylenia środków można się spodziewać, że wielkość przywozu mechanizmów dźwigniowych z ChRL będzie znaczna. Ponadto przywóz ten będzie najprawdopodobniej wywierał istotną presję cenową na rynek unijny, a tym samym na przemysł unijny, jak wskazują dane dotyczące poziomu cen na rynkach państw trzecich. Istotnie - według dostępnych danych szacuje się, że obecnie chińskie ceny podcinają ceny unijne o ok. 20 %, jak opisano w motywie 69, co wskazuje na duże prawdopodobieństwo przywozu z Chin po cenach znacznie niższych od cen unijnych w przypadku uchylenia środków.
(104)
Próby ominięcia obowiązujących środków antydumpingowych poprzez nieprawidłową klasyfikację (zob. motyw 55) także potwierdzają atrakcyjność rynku unijnego dla chińskich eksporterów.
(105)
W związku z powyższym prawdopodobne jest, że wygaśnięcie środków antydumpingowych dotyczących przywozu mechanizmów dźwigniowych pochodzących z ChRL spowoduje gwałtowny wzrost wielkości tego przywozu do Unii po bardzo niskich cenach, najprawdopodobniej podcinających znacznie unijne ceny sprzedaży. Spowodowałoby to istotną szkodę i zniweczyło wysiłki poczynione przez przemysł w ostatnich latach w zakresie inwestycji i odbudowy swojej pozycji.
(106)
Na tej podstawie stwierdza się, że uchylenie środków obowiązujących w odniesieniu do przywozu mechanizmów dźwigniowych pochodzących z ChRL najprawdopodobniej spowodowałoby ponowne wystąpienie szkody dla przemysłu unijnego.
G. INTERES UNII
1. Uwaga wstępna
(107)
Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy utrzymanie istniejących środków antydumpingowych nie zaszkodzi interesowi Unii jako całości.
(108)
Interes Unii określono na podstawie analizy interesu wszystkich zaangażowanych stron, tj. przemysłu unijnego, importerów i użytkowników.
(109)
W dochodzeniu pierwotnym wprowadzenie środków nie zostało uznane za działanie wbrew interesom Unii. Ponadto obecne dochodzenie jest przeglądem wygaśnięcia mającym na celu przeanalizowanie sytuacji, w której środki antydumpingowe są już stosowane.
(110)
Na tej podstawie zbadano, czy pomimo wniosku w sprawie prawdopodobieństwa ponownego wystąpienia dumpingu i szkody, istnieją szczególnie ważne wskazania mogące prowadzić do wniosku, że utrzymanie obecnych środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii.
2. Interes przemysłu unijnego
(111)
Utrzymanie środków antydumpingowych wobec przywozu z państwa, którego dotyczy postępowanie, zwiększyłoby szanse przemysłu unijnego na osiągnięcie rozsądnego poziomu rentowności oraz pomogłoby uniknąć utraty przez przemysł unijny udziału w rynku z powodu pojawienia się znacznej wielkości przywozu z ChRL.
(112)
Rzeczywiście istnieje duże prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia dumpingu wyrządzającego szkodę, dokonywanego w znacznych ilościach, któremu przemysł unijny mógłby nie sprostać. W związku z powyższym przemysł unijny nadal odnosiłby korzyści z utrzymania obecnych środków antydumpingowych.
(113)
Stwierdza się zatem, że utrzymanie środków antydumpingowych wobec ChRL wyraźnie leżałoby w interesie przemysłu unijnego.
3. Interes importerów i użytkowników
(114)
Jak wskazano powyżej, żaden ze zidentyfikowanych importerów niepowiązanych nie udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu. Importerzy mechanizmów dźwigniowych są zazwyczaj także użytkownikami produktu objętego postępowaniem, ponieważ wykorzystują go do produkcji segregatorów z mechanizmem dźwigniowym („SMD”).
(115)
Szereg użytkowników, tj. producentów segregatorów z mechanizmem dźwigniowym, zgłosiło się w trakcie dochodzenia. Tylko jeden użytkownik dostarczył odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu, które - biorąc pod uwagę jakość przedłożonych danych - można było zweryfikować jedynie do pewnego stopnia podczas wizyty weryfikacyjnej.
(116)
Użytkownik, u którego przeprowadzono wizytę, wnioskował o to, by środki antydumpingowe dotyczyły również przywozu z ChRL segregatorów z mechanizmem dźwigniowym. Jednakże wniosek ten nie został poparty żadnymi dowodami.
(117)
Dwóch użytkowników wyraziło sprzeciw wobec kontynuacji środków. Ich zarzuty nie zostały jednak uzasadnione.
(118)
Z drugiej strony analiza wykazała, że jeśli w wyniku uchylenia środków Chińczycy mieliby zostać jedynymi dostawcami mechanizmów dźwigniowych, pozycja producentów segregatorów z mechanizmem dźwigniowym również byłaby zagrożona ze względu na zanik konkurencji na światowym rynku mechanizmów dźwigniowych. Uznano zatem, że obowiązujące środki przyczyniają się do różnorodności oferty i większej konkurencji na światowym rynku mechanizmów dźwigniowych, co ostatecznie leży w interesie użytkowników.
(119)
Pozostali trzej użytkownicy wykorzystujący wyłącznie mechanizmy dźwigniowe produkowane w Unii pozostali neutralni, a jeden z nich wyraził swoje poparcie dla dalszego stosowania środków.
(120)
Biorąc pod uwagę, że koszt mechanizmów dźwigniowych stanowi niewielki odsetek ceny detalicznej segregatorów z mechanizmem dźwigniowym, środki nie mają praktycznie żadnego wpływu na cenę produktu końcowego (czyli segregatora z mechanizmem dźwigniowym), a co za tym idzie - nie mają żadnego wpływu na konsumentów końcowych.
4. Wnioski dotyczące interesu Unii
(121)
Uwzględniając wszystkie czynniki przedstawione powyżej, stwierdza się, że nie ma istotnych powodów przemawiających przeciwko utrzymaniu obecnych środków antydumpingowych.
H. ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE
(122)
Wszystkie strony zostały poinformowane o istotnych faktach i ustaleniach, na podstawie których zamierza się zalecić utrzymanie obowiązujących środków. Oprócz tego zainteresowanym stronom wyznaczono okres, w którym mogły przedstawić uwagi związane z ujawnieniem tych informacji. Przedłożone uwagi i komentarze zostały przeanalizowane, lecz nie doprowadziły do zmiany istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których podjęto decyzję o utrzymaniu środków antydumpingowych.
(123)
Z powyższych ustaleń wynika, zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, że środki antydumpingowe wprowadzone względem przywozu mechanizmów dźwigniowych pochodzących z ChRL powinny zostać utrzymane,
PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz mechanizmów dźwigniowych stosowanych zwykle do archiwizowania arkuszy papieru i innych dokumentów w segregatorach lub skoroszytach, objętych obecnie kodem CN ex 8305 10 00 (kod TARIC 8305100050) i pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. Mechanizmy te składają się ze sztywnych zaokrąglonych elementów metalowych (zwykle dwóch) zamocowanych na płytce i posiadających co najmniej jedną dźwignię otwierającą, umożliwiającą wkładanie arkuszy papieru i innych dokumentów.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa, jest następująca:
Producent
Cło antydumpingowe
Dodatkowy kod TARIC
Dongguan Nanzha Leco Stationary
The First Industrial Camp, Nanzha, Humen, Dongguan, Chiny
27,1 %
A729
Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa
47,4 %
A999
3. O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Brukseli dnia 30 sierpnia 2012 r.


Input:
РЕГЛАМЕНТ ЗА ИЗПЪЛНЕНИЕ (ЕС) № 992/2013 НА КОМИСИЯТА
от 15 октомври 2013 година
за установяване на стандартни стойности при внос с цел определяне на входната цена на някои плодове и зеленчуци
ЕВРОПЕЙСКАТА КОМИСИЯ,
като взе предвид Договора за функционирането на Европейския съюз,
като взе предвид Регламент (ЕО) № 1234/2007 на Съвета от 22 октомври 2007 г. за установяване на обща организация на селскостопанските пазари и относно специфични разпоредби за някои земеделски продукти (Общ регламент за ООП) (1),
като взе предвид Регламент за изпълнение (ЕС) № 543/2011 на Комисията от 7 юни 2011 г. за определяне на подробни правила за прилагането на Регламент (ЕО) № 1234/2007 на Съвета по отношение на секторите на плодовете и зеленчуците и на преработените плодове и зеленчуци (2), и по-специално член 136, параграф 1 от него,
като има предвид, че:
(1)
В изпълнение на резултатите от Уругвайския кръг на многостранните търговски преговори в Регламент за изпълнение (ЕС) № 543/2011 са посочени критериите, по които Комисията определя стандартните стойности при внос от трети държави за продуктите и периодите, посочени в приложение XVI, част A от същия регламент.
(2)
Стандартната стойност при внос се изчислява за всеки работен ден съгласно член 136, параграф 1 от Регламент за изпълнение (ЕС) № 543/2011, като се вземат под внимание променливите данни за всеки ден. В резултат на това настоящият регламент следва да влезе в сила в деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз,
ПРИЕ НАСТОЯЩИЯ РЕГЛАМЕНТ:
Член 1
Стандартните стойности при внос, посочени в член 136 от Регламент за изпълнение (ЕС) № 543/2011, са определени в приложението към настоящия регламент.
Член 2
Настоящият регламент влиза в сила в деня на публикуването му в Официален вестник на Европейския съюз.
Настоящият регламент е задължителен в своята цялост и се прилага пряко във всички държави-членки.
Съставено в Брюксел на 15 октомври 2013 година.


Input:
ROZPORZĄDZENIE PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY (UE) NR 1294/2013
z dnia 11 grudnia 2013 r.
ustanawiające program działania dla ceł w Unii Europejskiej na okres 2014-2020 (Cła 2020) i uchylające decyzję nr 624/2007/WE
PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 33,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
po przekazaniu projektu aktu ustawodawczego parlamentom narodowym,
stanowiąc zgodnie ze zwykłą procedurą ustawodawczą (1),
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Wieloletni program działania dotyczący ceł obowiązujący przed 2014 r. w znacznym stopniu przyczynił się do ułatwienia i rozwoju współpracy między organami celnymi w Unii. Wiele działań w dziedzinie ceł ma charakter transgraniczny; są one prowadzone z udziałem wszystkich państw członkowskich, które odczuwają ich skutki, i dlatego działania te nie mogą być skutecznie i sprawnie realizowane przez poszczególne państwa członkowskie. Dzięki programowi dotyczącemu ceł na poziomie Unii, wdrażanemu przez Komisję, państwa członkowskie mogą rozwijać tę współpracę w ramach Unii, co jest oszczędniejsze niż tworzenie własnych sieci współpracy dwustronnej lub wielostronnej przez każde państwo członkowskie. W związku z tym właściwe jest zapewnienie kontynuacji poprzedniego wieloletniego programu działania dotyczącego ceł poprzez ustanowienie nowego programu w tej samej dziedzinie, program Cła 2020 („program”).
(2)
Działania podejmowane w ramach programu, czyli europejskie systemy informacyjne, wspólne działania skierowane do urzędników i funkcjonariuszy celnych oraz wspólne inicjatywy szkoleniowe, przyczynią się do realizacji strategii „Europa 2020” na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu poprzez usprawnienie funkcjonowania rynku wewnętrznego. Stwarzając ramy dla działalności, której celem jest dążenie do uzyskania większej efektywności organów celnych i podatkowych oraz ich modernizacja, a także podniesienie konkurencyjności przedsiębiorstw, wspieranie zatrudnienia oraz zracjonalizowanie i skoordynowanie działań państw członkowskich w celu ochrony interesów finansowych i gospodarczych tych państw oraz Unii, program w sposób aktywny doprowadzi do wzmocnienia funkcjonowania unii celnej, tak aby przedsiębiorstwa i obywatele mogli w pełni korzystać z potencjału rynku wewnętrznego i globalnego handlu.
(3)
W celu wsparcia procesu przystępowania państw trzecich i stowarzyszania tych państw program powinien być otwarty dla krajów przystępujących i dla krajów kandydujących, a także dla potencjalnych kandydatów i krajów partnerskich objętych europejską polityką sąsiedztwa, w przypadku gdy spełnione są określone warunki. Biorąc pod uwagę postępującą współzależność w gospodarce światowej, program powinien przewidywać możliwość angażowania - w pewne działania - ekspertów zewnętrznych, takich jak urzędnicy z państw trzecich, przedstawiciele organizacji międzynarodowych czy przedsiębiorcy. Udział ekspertów zewnętrznych uważa się za niezbędny, w przypadkach gdy cele programu nie mogą zostać zrealizowane bez ich udziału. Ustanowienie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych pod zwierzchnictwem Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa ułatwia współpracę i spójność w zakresie polityki w obszarze, który jest ważnym elementem strategii i działań zewnętrznych Unii, zarówno w wymiarze stosunków dwustronnych, jak i wielostronnych.
(4)
Cele programu powinny uwzględniać problemy oraz wyzwania, jakich można spodziewać się w dziedzinie ceł w następnym dziesięcioleciu. Powinien on nadal odgrywać rolę w takich kluczowych dziedzinach, jak spójne wdrażanie unijnego prawa w dziedzinie ceł sprawach z nią związanych. Ponadto powinien on skupiać się na ochronie interesów finansowych i gospodarczych Unii oraz na zapewnianiu ochrony i bezpieczeństwa. Powinno to obejmować między innymi współpracę i gromadzenie informacji między krajowymi i unijnymi organami nadzorowania rynku oraz organami celnymi. Program powinien służyć także ułatwianiu handlu, między innymi poprzez wspólne starania na rzecz zwalczania oszustw i zwiększania zdolności administracyjnej organów celnych. Z myślą o tym należy przeprowadzić analizę kosztów i korzyści dotyczącą sprzętu do wykrywania i odnośnej technologii, po to by ułatwić nabywanie przez organy celne po roku 2020 nowoczesnych narzędzi służących do kontroli celnych. Przeanalizowane powinny być również metody ułatwiające nabywanie nowoczesnych narzędzi służących do kontroli celnych, w tym wspólne zamówienia publiczne.
(5)
Narzędzia stosowane w ramach programu przed 2014 r. okazały się właściwe i dlatego powinny zostać zachowane. Z uwagi na potrzebę bardziej zorganizowanej współpracy operacyjnej powinno się wprowadzić dodatkowe narzędzia, mianowicie zespoły ekspertów składające się z ekspertów unijnych i krajowych, powoływane w celu wspólnego wykonywania zadań w określonych dziedzinach oraz tworzenia zdolności administracji publicznej, aby zapewnić specjalistyczną pomoc tym krajom uczestniczącym, które potrzebują zwiększenia zdolności administracyjnych.
(6)
Europejskie systemy informacyjne odgrywają kluczową rolę w procesie wzmacniania systemów celnych w Unii i dlatego nadal powinny być finansowane w ramach programu. Ponadto powinna istnieć możliwość uwzględnienia w programie nowych systemów informacyjnych odnoszących się do ceł, ustanowionych na mocy prawa Unii. Europejskie systemy informacyjne powinny, we właściwych przypadkach, być oparte na wspólnych modelach rozwoju i architekturze informatycznej w celu zapewnienia wyższego stopnia elastyczności i skuteczności administracji celnej.
(7)
Działania na rzecz budowania kompetencji ludzkich powinny być także prowadzone w ramach wspólnych szkoleń oraz powinny one być realizowane w ramach programu. Urzędnicy celni muszą zdobywać i aktualizować wiedzę i umiejętności wymagane do zaspokajania potrzeb Unii. Program powinien mieć zasadnicze znaczenie z punktu widzenia wzmacniania potencjału ludzkiego, dzięki wzmożonemu wsparciu w zakresie szkoleń, skierowanemu zarówno do urzędników i funkcjonariuszy celnych, jak i do przedsiębiorców. W tym celu obecne podejście Unii do wspólnych szkoleń, które głównie opierało się na centralnym rozwoju kształcenia za pośrednictwem internetu i nośników elektronicznych, powinno przekształcić się w wielowymiarowy program wsparcia na rzecz szkoleń dla Unii.
(8)
W programie powinno się należycie uwzględnić funkcjonowanie dotychczasowego europejskiego systemu informacji celnej oraz opracowanie nowego europejskiego systemu informacji niezbędnego do wprowadzania w życie Unijnego Kodeksu Celnego; należy także przeznaczyć na ten system odpowiednią część budżetu tego programu. Jednocześnie należy przeznaczyć właściwe środki na działania grupujące urzędników i funkcjonariuszy celnych oraz na tworzenie kompetencji ludzkich. Ponadto program powinien przewidywać pewną elastyczność budżetową, aby możliwe było reagowanie na zmiany w priorytetach politycznych.
(9)
Program powinien trwać siedem lat, tak by jego czas trwania był tożsamy z czasem trwania wieloletnich ram finansowych ustalonym w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 1311/2013 (2).
(10)
Niniejsze rozporządzenie określa na cały czas trwania programu pulę środków finansowych, która ma stanowić główną kwotę odniesienia - w rozumieniu pkt 17 Porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 2 grudnia 2013 r. między Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją o współpracy w kwestiach budżetowych i o należytym zarządzaniu finansowym (3) - dla Parlamentu Europejskiego i Rady podczas rocznej procedury budżetowej.
(11)
Zgodnie ze zobowiązaniem Komisji do zachowania spójności i uproszczenia programów finansowania, które to zobowiązanie zawarła w komunikacie z dnia 19 października 2010 r. zatytułowanym „Przegląd budżetu UE”, w przypadku gdy działania przewidziane w ramach programu prowadzą do osiągnięcia celów, które są wspólne dla różnych instrumentów finansowych, zasoby powinny być współdzielone z innymi unijnymi instrumentami finansowania, jednak z wyłączeniem możliwości podwójnego finansowania. Działania w ramach programu powinny zapewniać spójność w wykorzystaniu środków unijnych wspierających funkcjonowanie unii celnej.
(12)
Środki niezbędne do finansowego wdrożenia niniejszego rozporządzenia należy przyjąć zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 (4) oraz z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE, Euratom) nr 1268/2012 (5).
(13)
Należy chronić interesy finansowe Unii z zastosowaniem proporcjonalnych środków w całym cyklu wydatkowania, w tym przez prewencję, wykrywanie i analizę nieprawidłowości, odzyskiwanie środków utraconych, nienależnie wypłaconych lub nieodpowiednio wykorzystanych oraz, w stosownych przypadkach, nakładanie sankcji.
(14)
Współpraca w zakresie inteligentnej oceny ryzyka ma zasadnicze znaczenie dla umożliwienia przestrzegającym przepisów i godnym zaufania przedsiębiorstwom czerpania maksymalnych korzyści z uproszczenia e-administracji celnej, pozwalając również skupić działania na nieprawidłowościach.
(15)
W celu zapewnienia jednolitych warunków wykonywania niniejszego rozporządzenia należy powierzyć Komisji uprawnienia wykonawcze w odniesieniu do tworzenia rocznych programów prac. Uprawnienia te powinny być wykonywane zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (6).
(16)
Aby we właściwy sposób reagować na zmiany w priorytetach polityki, należy przekazać Komisji uprawnienia do przyjmowania aktów zgodnie z art. 290 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w zakresie zmian w wykazie wskaźników służących mierzeniu realizacji konkretnego rodzaju celów oraz zmian orientacyjnych kwot przydzielanych na każdy rodzaj działania. Jest szczególnie ważne, by w czasie prac przygotowawczych Komisja prowadziła stosowne konsultacje, również z ekspertami. Przygotowując i opracowując akty delegowane, Komisja powinna zapewnić jednoczesne, terminowe i odpowiednie przekazywanie stosownych dokumentów Parlamentowi Europejskiemu i Radzie.
(17)
Ponieważ celu niniejszego rozporządzenia a mianowicie opracowania wieloletniego programu w celu poprawy funkcjonowania unii celnej, nie da się osiągnąć w zadowalającym stopniu na szczeblu państw członkowskich, które nie mogą skutecznie prowadzić współpracy i koordynacji niezbędnej do realizacji programu, natomiast z uwagi na jego rozmiar i skutki, możliwe jest lepsze jego osiągnięcie na poziomie Unii, Unia może przyjąć środki zgodne z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu o Unii Europejskiej. Zgodnie z zasadą proporcjonalności, o której mowa w tym artykule, niniejsze rozporządzenie nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.
(18)
W procesie wdrażania programu Komisję powinien wspomagać komitet ds. programu „Cła 2020”.
(19)
Aby ułatwić ocenę programu, od samego początku należy wprowadzić odpowiednie ramy monitorowania jego wyników. Należy przeprowadzić ocenę śródokresową pod kątem realizacji celów programu, jego skuteczności i jego wartości dodanej na poziomie europejskim. Ponadto w końcowej ocenie należy uwzględnić długofalowe skutki oraz jego oddziaływanie na zrównoważoność (rozwoju). Należy zapewnić pełną przejrzystość, wraz z regularnie składanymi sprawozdaniami z monitorowania i oceny, Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Ocena powinna opierać się na wskaźnikach i mierzyć rezultaty programu w stosunku do uprzednio określonych punktów bazowych. Wskaźniki powinny mierzyć między innymi okres, w którym wspólna sieć informacyjna jest dyspozycyjna bez awarii, ponieważ stanowi to warunek należytego funkcjonowania wszystkich europejskich systemów informacyjnych pracujących dla organów celnych, by te ostatnie mogły sprawnie współpracować w ramach unii celnej.
(20)
Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (7) reguluje przetwarzanie danych osobowych mające miejsce w państwach członkowskich w kontekście niniejszego rozporządzenia i pod nadzorem właściwych organów państw członkowskich, zwłaszcza niezależnych organów publicznych wyznaczonych przez państwa członkowskie. Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady (8) reguluje przetwarzanie danych osobowych dokonywane przez Komisję w kontekście niniejszego rozporządzenia i pod nadzorem Europejskiego Inspektora Ochrony Danych. Wszelka wymiana lub przekazywanie informacji przez właściwe organy powinny odbywać się w zgodzie z zasadami dotyczącymi przekazywania danych osobowych, o których mowa w dyrektywie 95/46/WE, a wszelka wymiana lub przekazywanie informacji przez Komisję powinny odbywać się w zgodzie z zasadami dotyczącymi przekazywania danych osobowych, o których mowa w rozporządzeniu (WE) nr 45/2001.
(21)
Niniejsze rozporządzenie zastępuje decyzję nr 624/2007/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (9). Należy zatem uchylić wspomnianą decyzję,
PRZYJMUJĄ NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:
ROZDZIAŁ I
POSTANOWIENIA OGÓLNE
Artykuł 1
Przedmiot
1. Niniejszym ustanawia się wieloletni program działania „Cła 2020” („program”) w celu wsparcia funkcjonowania unii celnej.
2. Program obejmuje okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r.
Artykuł 2
Definicje
Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
(1)
„organy celne” oznaczają organy odpowiedzialne za stosowanie przepisów celnych;
(2)
„eksperci zewnętrzni” oznaczają:
a)
przedstawicieli organów rządowych, w tym z krajów nieuczestniczących w programie, zgodnie z art. 3 ust. 2;
b)
przedsiębiorców i organizacje reprezentujących przedsiębiorców;
c)
przedstawicieli organizacji międzynarodowych i innych właściwych organizacji.
Artykuł 3
Udział w programie
1. Państwami uczestniczącymi są państwa członkowskie oraz państwa, o których mowa w ust. 2, o ile spełnione są warunki określone w tym ustępie.
2. Udział w programie jest otwarty dla następujących państw:
a)
państw przystępujących, państw kandydujących i potencjalnych kandydatów korzystających ze strategii przedakcesyjnej, zgodnie z ogólnymi zasadami oraz ogólnymi warunkami udziału tych państw w programach unijnych ustanowionych w odpowiednich umowach ramowych, decyzjach rady stowarzyszenia lub podobnych umowach;
b)
państw partnerskich europejskiej polityki sąsiedztwa, o ile państwa te osiągnęły wystarczający poziom zbliżenia odpowiedniego ustawodawstwa i metod administracyjnych do prawodawstwa i metod administracyjnych Unii.
Państwa partnerskie, o których mowa w lit. b) akapitu pierwszego uczestniczą w programie zgodnie z przepisami, które zostaną określone w wyniku zawarcia z nimi umów ramowych w sprawie udziału w programach unijnych.
Artykuł 4
Wkład w działania objęte programem
Eksperci zewnętrzni mogą zostać zaproszeni do udziału w wybranych działaniach organizowanych w ramach programu, jeżeli jest to niezbędne do osiągnięcia celów, o których mowa w art. 5 i 6. Eksperci zewnętrzni są wybierani przez Komisję, wraz z państwami uczestniczącymi, na podstawie ich umiejętności, doświadczenia i wiedzy odpowiednich dla określonych działań.
Artykuł 5
Cel ogólny i cele szczegółowe
1. Celem ogólnym programu jest wspieranie funkcjonowania i modernizacji unii celnej, aby wzmacniać rynek wewnętrzny w drodze współpracy między uczestniczącymi państwami, ich organami celnymi i reprezentantami tych organów. Cel ogólny jest realizowany poprzez realizację celów szczegółowych.
2. Cele szczegółowe to: wspieranie organów celnych w chronieniu interesów finansowych i gospodarczych Unii i państw członkowskich, w tym w zwalczaniu oszustw i w ochronie praw własności intelektualnej, zwiększanie ochrony i bezpieczeństwa, ochrona obywateli i środowiska, poprawa zdolności administracyjnych organów celnych i polepszanie konkurencyjności europejskich przedsiębiorstw.
Te cele szczegółowe są realizowane w szczególności przez:
a)
komputeryzację;
b)
zapewnianie nowoczesnego i jednolitego podejścia w procedurach i kontrolach celnych;
c)
ułatwianie legalnego handlu;
d)
obniżanie kosztów przestrzegania przepisów oraz obciążeń administracyjnych; oraz
e)
poprawę funkcjonowania organów celnych.
3. Realizację celów szczegółowych mierzy się na podstawie wskaźników zamieszczonych w załączniku I. W razie potrzeby wskaźniki te mogą zostać zmienione w trakcie trwania programu.
Komisja uprawniona jest do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 15, by zmieniać wykaz wskaźników określonych w załączniku I.
Artykuł 6
Cele operacyjne
Program ma następujące cele operacyjne:
a)
wspieranie opracowywania, spójnego stosowania i skutecznego wdrażania prawa Unii i jej polityki w dziedzinie ceł;
b)
opracowanie, udoskonalenie i prowadzenie europejskich systemów informacyjnych przeznaczonych dla organów celnych, a także udzielanie im wsparcia;
c)
określenie, opracowanie, wymiana i stosowanie wzorcowych rozwiązań roboczych i procedur administracyjnych, zwłaszcza w celu rozwijania działań określających punkty odniesienia;
d)
zwiększenie umiejętności i kompetencji urzędników i funkcjonariuszy celnych;
e)
poprawa współpracy między organami celnymi a organizacjami międzynarodowymi, państwami trzecimi, innymi organami rządowymi, w tym unijnymi i krajowymi organami nadzoru rynku, przedsiębiorcami i organizacjami reprezentującymi przedsiębiorców.
ROZDZIAŁ II
DZIAŁANIA KWALIFIKOWALNE
Artykuł 7
Działania kwalifikowalne
Na warunkach określonych w rocznym programie prac, o którym mowa w art. 14, w ramach programu zapewnia się wsparcie finansowe następujących rodzajów działań:
a)
Działania wspólne:
(i)
seminaria i warsztaty;
(ii)
grupy projektowe, zasadniczo składające się z przedstawicieli ograniczonej liczby państw, funkcjonujące w ograniczonym czasie w celu realizacji wcześniej wytyczonego celu i uzyskania ściśle określonego rezultatu, łącznie z koordynacją i określeniem punktów odniesienia;
(iii)
wizyty robocze organizowane przez państwa uczestniczące lub przez inne państwo w celu umożliwienia urzędnikom uzyskania lub pogłębienia wiedzy specjalistycznej lub ogólnej w sprawach celnych; w przypadku wizyt roboczych organizowanych w państwach trzecich, za koszty kwalifikowalne w ramach programu uznaje się jedynie koszty podróży i pobytu (zakwaterowanie i diety);
(iv)
monitorowanie działań prowadzonych przez wspólne zespoły składające się z urzędników Komisji i państw uczestniczących w celu analizowania praktyk celnych, określania wszelkich trudności związanych z wdrażaniem przepisów, a w stosownych przypadkach - przedstawianie sugestii odnośnie do dostosowania unijnych przepisów i metod pracy;
(v)
zespoły ekspertów stanowiące zorganizowaną formę współpracy o charakterze tymczasowym lub stałym, gromadzące wiedzę specjalistyczną w celu wykonywania zadań w konkretnych dziedzinach lub w celu prowadzenia działań operacyjnych, otrzymujące ewentualnie wsparcie w postaci usług współpracy online, pomocy administracyjnej oraz udogodnień w zakresie infrastruktury i wyposażenia;
(vi)
działania na rzecz budowania i wspierania zdolności administracji celnej;
(vii)
badania;
(viii)
wspólnie opracowywane działania komunikacyjne;
(ix)
wszelkie inne działania wspierające realizację celów ogólnych, szczegółowych i operacyjnych, określonych w art. 5 i 6;
b)
Budowanie potencjału IT: opracowywanie, utrzymanie, obsługa i kontrola jakości komponentów unijnych europejskich systemów informacyjnych określonych w sekcji A załącznika II oraz nowych europejskich systemów informacyjnych ustanowionych na mocy prawa Unii.
c)
Budowanie kompetencji ludzkich: wspólne działania w zakresie szkoleń w celu zapewnienia koniecznych umiejętności zawodowych i wiedzy związanych z cłami.
Artykuł 8
Specjalne przepisy wykonawcze dotyczące działań wspólnych
1. Udział w działaniach wspólnych, o których mowa w art. 7 lit. a), jest dobrowolny.
2. Państwa uczestniczące zapewniają, aby do wykonywania działań wspólnych kierowani byli urzędnicy o odpowiednim doświadczeniu i stosownych kwalifikacjach.
3. Państwa uczestniczące przyjmują, w stosownych przypadkach, niezbędne środki w celu realizacji działań wspólnych, w szczególności poprzez szerzenie wiedzy na temat działań wspólnych oraz zapewnianie optymalnego wykorzystania uzyskanych wyników.
Artykuł 9
Szczególne przepisy wykonawcze dotyczące budowania zdolności informatycznych
1. Komisja i państwa uczestniczące zapewniają, aby europejskie systemy informacyjne, o których mowa w sekcji A załącznika II, były opracowywane, obsługiwane i w należyty sposób utrzymywane.
2. Komisja koordynuje, we współpracy z państwami uczestniczącymi, te aspekty związane z ustanowieniem i funkcjonowaniem unijnych i pozaunijnych - wymienione odpowiednio w sekcji B załącznika II oraz w sekcji C załącznika II - Europejskiego Systemu Informacji, określonych w sekcji A załącznika II, które są niezbędne do zapewnienia ich funkcjonowania, wzajemnego połączenia i ciągłego doskonalenia.
3. Unia ponosi koszty zakupu, rozwoju, instalacji, utrzymania i codziennego funkcjonowania komponentów unijnych. Państwa uczestniczące ponoszą koszty zakupu, rozwoju, instalacji, utrzymania i codziennego funkcjonowania komponentów pozaunijnych.
Artykuł 10
Specjalne przepisy wykonawcze dotyczące budowania kompetencji ludzkich
1. Udział we wspólnych działaniach w zakresie szkoleń, o których mowa w art. 7 lit. c), jest dobrowolny.
2. Państwa uczestniczące, w stosownych przypadkach, włączają do krajowych programów szkoleniowych wspólnie opracowane treści szkoleń, w tym moduły e-szkoleń, programy szkoleniowe i wspólnie uzgodnione standardy szkoleniowe.
3. Państwa uczestniczące zapewniają swoim urzędnikom i funkcjonariuszom celnym kształcenie wstępne i ustawiczne niezbędne do uzyskania wspólnych kwalifikacji i wiedzy zawodowej zgodnie z programami szkoleń.
4. Państwa uczestniczące zapewniają szkolenie językowe niezbędne do osiągnięcia przez urzędników i funkcjonariuszy celnych odpowiedniego poziomu znajomości języka umożliwiającego udział w programie.
ROZDZIAŁ III
RAMY FINANSOWE
Artykuł 11
Ramy finansowe
1. Pulę środków finansowych na realizację programu na okres 2014-2020 ustala się na 522 943 000 EUR według obecnych cen.
Roczne środki zatwierdzane są przez Parlament Europejski i Radę w granicach wieloletnich ram finansowych.
2. W ramach kwoty środków finansowych przeznaczonych na program zostaną przydzielone kwoty orientacyjne na działania kwalifikowalne wymienione w art. 7 w ramach wielkości procentowych określonych w załączniku III dla każdego rodzaju działania. Komisja może odejść od orientacyjnych przydziałów środków, określonych w załączniku, ale nie może zwiększyć przyznanej części kwoty finansowej o więcej niż 10 % dla każdego rodzaju działania.
Jeżeli przekroczenie tego limitu okazałoby się konieczne, Komisja jest upoważniona do przyjęcia aktów delegowanych zgodnie z art. 15, zmieniających orientacyjny przydział środków określony w załączniku III.
Artykuł 12
Rodzaje interwencji
1. Komisja realizuje program zgodnie z rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 966/2012.
2. Unijne wsparcie finansowe na rzecz działań kwalifikowalnych przewidzianych w art. 7 przyjmuje postać:
a)
dotacji;
b)
zamówień publicznych;
c)
zwrotu kosztów poniesionych przez ekspertów zewnętrznych, o których mowa w art. 4.
3. Wskaźnik współfinansowania nie przekracza 100 % kosztów kwalifikowalnych, w przypadku diet dziennych, kosztów podróży i zakwaterowania oraz kosztów związane z organizacją wydarzeń.
W przypadku gdy dane działania wymagają przyznania dotacji, wskaźnik współfinansowania mający zastosowanie określa się w rocznych programach prac.
4. Środki finansowe przyznane na realizację programu można również wykorzystać:
a)
do pokrycia wydatków związanych z pracami w zakresie przygotowania, monitorowania, kontroli, audytu i oceny, które są niezbędne do zarządzania programem i realizacji jego celów; są to w szczególności wydatki poniesione z tytułu badań, spotkań ekspertów, działań informacyjnych i komunikacyjnych, obejmujących między innymi komunikację instytucjonalną priorytetów politycznych Unii, w zakresie, w jakim są one związane z celami niniejszego programu,
b)
na wydatki związane z sieciami informatycznymi służącymi wymianie i przetwarzaniu informacji, oraz
c)
na inne wydatki na pomoc techniczną i administracyjną poniesione przez Komisję w związku z zarządzaniem programem.
Artykuł 13
Ochrona interesów finansowych Unii
1. Komisja przyjmuje odpowiednie środki zapewniające, w trakcie realizacji działań finansowanych na podstawie niniejszego rozporządzenia, ochronę interesów finansowych Unii przez stosowanie środków zapobiegania nadużyciom finansowym, korupcji i innym nielegalnym działaniom, przez skuteczne kontrole oraz, w razie wykrycia nieprawidłowości, przez odzyskiwanie kwot nienależnie wypłaconych, a także, w stosownych przypadkach, przez skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje administracyjne i finansowe.
2. Komisja lub jej przedstawiciele oraz Trybunał Obrachunkowy mają uprawnienia do audytu, na podstawie dokumentacji jak i na miejscu, wobec wszystkich beneficjentów dotacji, wykonawców i podwykonawców, którzy otrzymują od Unii środki na podstawie niniejszego rozporządzenia.
3. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) może przeprowadzać dochodzenia, w tym kontrole i inspekcje na miejscu, zgodnie z przepisami i procedurami określonymi w rozporządzeniu nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady (10) oraz w rozporządzeniu Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (11) w celu ustalenia, czy miały miejsce nadużycia finansowe, korupcja lub jakiekolwiek inne nielegalne działanie, naruszające interesy finansowe Unii, w związku z umową o udzielenie dotacji, decyzją o udzieleniu dotacji lub zamówieniem finansowanym na podstawie niniejszego rozporządzenia.
ROZDZIAŁ IV
UPRAWNIENIA WYKONAWCZE
Artykuł 14
Program prac
1. Aby realizować program Komisja przyjmuje roczne programy prac w drodze aktów wykonawczych. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 16 ust. 2.
Każdy roczny program prac realizuje cele programu przez ustalanie, co następuje:
a)
działania zgodnie z celami ogólnymi, szczegółowymi i operacyjnymi określonymi w art. 5 i 6, przy czym metoda realizacji obejmuje, w stosownych przypadkach, sposoby tworzenia zespołów ekspertów, o których mowa w art. 7 lit. a) ppkt (v), oraz oczekiwane wyniki;
b)
budżet w rozbiciu na rodzaje działań;
c)
stawka współfinansowania dotacji, o której mowa w art. 12 ust. 3.
2. Podczas przygotowywania rocznego programu prac Komisja bierze pod uwagę wspólne podejście dotyczące polityki celnej. Podlega ono regularnemu przeglądowi i jest określane na zasadach partnerstwa między Komisją a państwami członkowskimi w Grupie ds. Polityki Celnej, w skład której wchodzą szefowie służb celnych państw członkowskich lub ich przedstawiciele oraz przedstawiciele Komisji.
Komisja na bieżąco informuje Grupę ds. Polityki Celnej o środkach odnoszących się do realizacji programu.
Artykuł 15
Wykonywanie uprawnień do przyjmowania aktów delegowanych
1. Powierzenie Komisji uprawnień do przyjęcia aktów delegowanych podlega warunkom określonym w niniejszym artykule.
2. Uprawnienia do przyjmowania aktów delegowanych, o których mowa w art. 5 ust. 3 akapit drugi oraz w art. 11 ust. 2akapit drugi zostają powierzone Komisji na okres rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2014 r. i kończący się w dniu 31 grudnia 2020 r.
3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 5 ust. 3 akapit drugi i w art. 11 ust. 2 akapit drugi, może zostać w dowolnym momencie odwołane przez Parlament Europejski lub Radę. Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna od następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w określonym w tej decyzji późniejszym terminie. Nie wpływa ona na ważność obowiązujących już aktów delegowanych.
4. Niezwłocznie po przyjęciu aktu delegowanego Komisja Europejska informuje o nim jednocześnie Parlament Europejski i Radę.
5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 5 ust. 3 akapit drugi i art. 11 ust. 2 akapit drugi wchodzi w życie tylko wtedy, jeśli Parlament Europejski albo Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie dwóch miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub jeśli, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o dwa miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.
Artykuł 16
Procedura komitetowa
1. Komisję wspiera komitet. Komitet jest komitetem w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu stosuje się art. 5 rozporządzenia (UE) nr 182/2011.
ROZDZIAŁ V
MONITOROWANIE I OCENA
Artykuł 17
Monitorowanie działań objętych programem
1. We współpracy z państwami uczestniczącymi Komisja monitoruje realizację programu i działań objętych programem na podstawie wskaźników, o których mowa w załączniku I.
2. Komisja podaje wyniki monitorowania do wiadomości publicznej.
3. Wyniki monitorowania są wykorzystywane do oceny programu, zgodnie z art. 18.
Artykuł 18
Ocena
1. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie śródokresową i końcową ocenę programu w odniesieniu do spraw, o których mowa w ust. 2 i 3. Wyniki tych ocen, łącznie z ustalonymi przypadkami większych niedociągnięć, zostaną wprowadzone do decyzji o ewentualnym odnowieniu, zmianach lub zawieszeniu programu na kolejne okresy. Te oceny przeprowadza niezależny zewnętrzny podmiot oceniający.
2. Do dnia 30 czerwca 2018 r. Komisja sporządza sprawozdanie z oceny śródokresowej na temat realizacji celów działań objętych niniejszym programem, efektywności wykorzystania zasobów i wartości dodanej programu na poziomie europejskim. W sprawozdaniu dodatkowo uwzględnia się kwestie uproszczenia, ciągłej adekwatności celów, jak również wkład programu w realizację unijnych priorytetów w zakresie inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu.
3. Komisja sporządza do dnia 31 grudnia 2012 r. sprawozdanie z oceny końcowej na temat spraw, o których mowa w ust. 2, oraz na temat skutków długofalowych oraz trwałości rezultatów programu.
4. Na wniosek Komisji państwa uczestniczące dostarczają jej wszelkie dane i informacje istotne z punktu widzenia przygotowania przez Komisję sprawozdania z jej oceny śródokresowej i sprawozdania z oceny końcowej.
ROZDZIAŁ VI
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Artykuł 19
Uchylenie
Decyzja nr 624/2007/WE zostaje uchylona ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2014 r.
Jednakże zobowiązania finansowe dotyczące działań realizowanych na podstawie tej decyzji nadal podlegają jej przepisom, do czasu ich zakończenia.
Artykuł 20
Wejście w życie
Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie trzeciego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
Sporządzono w Strasburgu dnia 11 grudnia 2013 r.