Input:
VERORDENING (EU) Nr. 1407/2013 VAN DE COMMISSIE
van 18 december 2013
betreffende de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op de-minimissteun
(Voor de EER relevante tekst)
DE EUROPESE COMMISSIE,
Gezien het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en met name artikel 108, lid 4,
Gezien Verordening (EG) nr. 994/98 van de Raad van 7 mei 1998 betreffende de toepassing van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op bepaalde soorten van horizontale steunmaatregelen (1),
Na bekendmaking van de ontwerpverordening (2),
Na raadpleging van het Adviescomité inzake overheidssteun,
Overwegende hetgeen volgt:
(1)
Overheidsfinanciering die aan de criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag voldoet, vormt staatssteun en moet krachtens artikel 108, lid 3, van het Verdrag bij de Commissie worden aangemeld. Op grond van artikel 109 van het Verdrag kan de Raad evenwel bepalen welke soorten van steunmaatregelen van die aanmeldingsverplichting zijn vrijgesteld. Overeenkomstig artikel 108, lid 4, van het Verdrag kan de Commissie verordeningen vaststellen betreffende die soorten van staatssteun. Bij Verordening (EG) nr. 994/98 heeft de Raad, overeenkomstig artikel 109 van het Verdrag, besloten dat de-minimissteun een van die soorten kan zijn. Op basis daarvan wordt de-minimissteun, d.w.z. aan één onderneming over een bepaalde periode toegekende steun die een bepaald vastgesteld bedrag niet overschrijdt, geacht niet aan alle criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag te voldoen en derhalve niet onder de aanmeldingsprocedure te vallen.
(2)
In talrijke besluiten heeft de Commissie het begrip „steun” in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag verduidelijkt. De Commissie heeft ook haar beleid met betrekking tot een de-minimisplafond beneden hetwelk artikel 107, lid 1, van het Verdrag kan worden geacht niet van toepassing te zijn, uiteengezet, eerst in haar mededeling inzake de-minimissteun (3) en vervolgens in Verordeningen (EG) nr. 69/2001 (4) en (EG) nr. 1998/2006 (5) van de Commissie. In het licht van de ervaring die bij de toepassing van Verordening (EG) nr. 1998/2006 is opgedaan, is het passend een aantal van de in die verordening vastgestelde voorwaarden te herzien en die verordening te vervangen.
(3)
Het is passend het plafond van 200 000 EUR voor het bedrag aan de-minimissteun dat één onderneming over een periode van drie jaar per lidstaat mag ontvangen, te behouden. Dat plafond blijft nog steeds noodzakelijk om te garanderen dat maatregelen die onder deze verordening vallen, geacht kunnen worden het handelsverkeer tussen de lidstaten niet ongunstig te beïnvloeden en de mededinging niet te vervalsen of dreigen te vervalsen.
(4)
Een onderneming is, voor de toepassing van de mededingingsregels van het Verdrag, elke entiteit die een economische activiteit uitoefent, ongeacht haar rechtsvorm en de wijze waarop zij wordt gefinancierd (6). Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft bepaald dat alle entiteiten die (juridisch of feitelijk) onder de zeggenschap staan van dezelfde entiteit, als één onderneming dienen te worden beschouwd (7). Met het oog op rechtszekerheid en om de administratieve rompslomp te verminderen, moet in deze verordening een uitputtende lijst van duidelijke criteria worden vastgesteld aan de hand waarvan kan worden bepaald wanneer twee of meer ondernemingen binnen dezelfde lidstaat als één onderneming moeten worden beschouwd. De Commissie heeft uit de vaststaande criteria voor het definiëren van „verbonden ondernemingen” in de definitie van kleine en middelgrote ondernemingen (hierna „kmo’s” genoemd) van Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (8) en van bijlage I bij Verordening (EG) nr. 800/2008 van de Commissie (9), de criteria gekozen die dienstig zijn voor de toepassing van deze verordening. De criteria, waarmee de overheidsinstanties reeds vertrouwd zijn, moeten, gelet op het toepassingsgebied van deze verordening, van toepassing zijn zowel op kmo’s als op grote ondernemingen. Die criteria moeten garanderen dat een groep verbonden ondernemingen voor de toepassing van de de-minimisregeling als één onderneming worden beschouwd, maar dat ondernemingen die geen banden met elkaar onderhouden tenzij dat elk van hen een rechtstreekse band met dezelfde overheidsinstantie of -instanties onderhoudt, niet als onderling verbonden worden behandeld. Zo wordt rekening gehouden met de specifieke situatie van ondernemingen die onder de zeggenschap van dezelfde overheidsinstantie of -instanties staan, maar die een zelfstandige beslissingsbevoegdheid kunnen hebben.
(5)
Om rekening te houden met de kleine gemiddelde omvang van ondernemingen die in het goederenvervoer over de weg actief zijn, moet het plafond van 100 000 EUR voor ondernemingen die voor rekening van derden goederenvervoer over de weg verrichten, behouden blijven. Het aanbieden van een geïntegreerde dienstverlening waarbij het eigenlijke vervoer slechts één element is (zoals verhuisdiensten, post- of koerierdiensten, of diensten voor afvalophaling of -verwerking), mag niet als een vervoersdienst worden beschouwd. Gezien de overcapaciteit in het goederenvervoer over de weg en de doelstellingen van het vervoersbeleid wat betreft congestie op de weg en het goederenvervoer, moet steun ten behoeve van de aanschaf van vervoermiddelen voor goederenvervoer over de weg door ondernemingen die voor rekening van derden goederenvervoer over de weg verrichten, van het toepassingsgebied van deze verordening worden uitgesloten. Gezien de ontwikkeling van het passagiersvervoer over de weg is het niet langer passend voor die sector een lager plafond toe te passen.
(6)
Gezien de bijzondere regels die op de sectoren van de primaire productie van landbouwproducten, de visserij en de aquacultuur van toepassing zijn, en gezien het risico dat steunbedragen die het in deze verordening vastgestelde plafond onderschrijden, niettemin aan de criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag kunnen voldoen, mag deze verordening niet op die sectoren van toepassing zijn.
(7)
Gezien de overeenkomsten tussen de verwerking en de afzet van landbouwproducten en niet-landbouwproducten moet deze verordening van toepassing zijn op de verwerking en de afzet van landbouwproducten, mits aan bepaalde voorwaarden is voldaan. In dat verband mogen noch activiteiten op landbouwbedrijven die nodig zijn om een product voor te bereiden voor de eerste verkoop (zoals oogsten, maaien en dorsen van graan of het verpakken van eieren), noch de eerste verkoop aan wederverkopers of verwerkende bedrijven als verwerking of afzet worden beschouwd.
(8)
Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft verklaard dat de lidstaten zich, zodra de Unie een regeling voor de totstandbrenging van een gemeenschappelijke marktordening in een bepaalde landbouwsector heeft vastgesteld, dienen te onthouden van elke maatregel die daarvan zou afwijken of er inbreuk op zou maken (10). Daarom mag deze verordening niet van toepassing zijn op steun waarvan het bedrag wordt vastgesteld op basis van de prijs of de hoeveelheid afgenomen of op de markt gebrachte producten. Evenmin mag zij van toepassing zijn op steun waaraan de verplichting is gekoppeld om deze met primaire producenten te delen.
(9)
Deze verordening mag niet van toepassing zijn op exportsteun of steun die afhangt van het gebruik van binnenlandse in plaats van ingevoerde producten. Met name mag deze verordening niet van toepassing zijn op steun ter financiering van de oprichting en exploitatie van een distributienet in andere lidstaten of in derde landen. Steun ter financiering van de kosten van deelneming aan handelsbeurzen of van studies of consultancydiensten die noodzakelijk zijn om een nieuw of een bestaand product op een nieuwe markt in een andere lidstaat of in een derde land te introduceren, is in de regel geen exportsteun.
(10)
De voor de toepassing van deze verordening in aanmerking te nemen periode van drie jaar moet op voortschrijdende grondslag worden beoordeeld, zodat bij elke nieuwe verlening van de-minimissteun het totale in het betrokken belastingjaar en in de twee voorgaande belastingjaren aan de-minimissteun verleende bedrag in aanmerking wordt genomen.
(11)
Wanneer een onderneming actief is in van het toepassingsgebied van deze verordening uitgesloten sectoren en ook actief is in één of meer van de sectoren of andere activiteiten verricht die onder deze verordening vallen, moet deze verordening van toepassing zijn op steun die voor die andere sectoren of activiteiten wordt verleend, mits de betrokken lidstaat, met passende middelen zoals een scheiding van de activiteiten of een uitsplitsing van de kosten, ervoor zorgt dat de activiteiten in de uitgesloten sectoren geen de-minimissteun genieten. Hetzelfde beginsel moet gelden wanneer een onderneming actief is in sectoren waarvoor lagere de-minimisplafonds gelden. Indien niet kan worden gegarandeerd dat de activiteiten in sectoren waarvoor lagere de-minimisplafonds gelden, slechts tot die lagere plafonds de-minimissteun ontvangen, moet het laagste plafond gelden voor àlle activiteiten van de onderneming.
(12)
Bij deze verordening moeten regels worden vastgesteld die garanderen dat de maximale steunintensiteiten die in specifieke verordeningen of in besluiten van de Commissie zijn vastgesteld, niet kunnen worden omzeild. In deze verordening moeten ook duidelijke, gemakkelijk toepasbare regels inzake cumulering worden opgenomen.
(13)
Deze verordening sluit niet de mogelijkheid uit dat een maatregel misschien op andere gronden dan die welke in deze verordening worden vastgesteld, niet als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag wordt beschouwd, bijvoorbeeld omdat de maatregel voldoet aan het beginsel van de marktdeelnemer in een markteconomie of omdat met de maatregel geen overdracht van staatsmiddelen gemoeid is. Met name centraal door de Commissie beheerde Uniefinanciering die niet direct of indirect onder de controle van de lidstaat staat, vormt geen staatssteun en hoeft niet in aanmerking te worden genomen wanneer wordt bepaald of het desbetreffende plafond in acht wordt genomen.
(14)
Met het oog op transparantie, gelijke behandeling en een doelmatige monitoring mag deze verordening slechts van toepassing zijn op de-minimissteun waarvan het bruto-subsidie-equivalent vooraf precies kan worden berekend zonder dat een risicoanalyse hoeft te worden uitgevoerd („transparante steun”). Deze precieze berekening kan bijvoorbeeld worden uitgevoerd voor subsidies, rentesubsidies en belastingvrijstellingen waarvoor een maximum geldt, of voor andere instrumenten die in een maximum voorzien dat garandeert dat het desbetreffende plafond niet wordt overschreden. De vaststelling van een maximum betekent dat de lidstaat, zolang het precieze steunbedrag niet of nog niet bekend is, moet aannemen dat het bedrag gelijk is aan het maximum, om te garanderen dat diverse steunmaatregelen tezamen het in deze verordening vastgestelde plafond niet overschrijden en om de regels inzake cumulering toe te passen.
(15)
Met het oog op transparantie, gelijke behandeling en correcte toepassing van het de-minimisplafond moeten alle lidstaten dezelfde berekeningsmethode toepassen. Om deze berekening te vergemakkelijken, moeten steunbedragen die in een andere vorm dan een subsidie worden verleend, in bruto-subsidie-equivalent worden omgerekend. Om het bruto-subsidie-equivalent te berekenen voor andere soorten transparante steun dan subsidies en voor steun die in verschillende tranches wordt uitgekeerd, moeten de marktrentepercentages worden gebruikt die van toepassing zijn op het tijdstip waarop die steun wordt verleend. Met het oog op een eenvormige, transparante en eenvoudige toepassing van de staatssteunregels moeten, voor de toepassing van deze verordening, de referentiepercentages die zijn vastgelegd in de mededeling van de Commissie over de herziening van de methode waarmee de referentie- en disconteringspercentages worden vastgesteld (11), als marktrentepercentages gelden.
(16)
Steun vervat in leningen, waaronder ook de-minimisrisicofinancieringssteun in de vorm van leningen, moet als transparante de-minimissteun worden beschouwd indien voor het berekenen van het bruto-subsidie-equivalent de marktrentepercentages zijn gebruikt die van toepassing zijn op het tijdstip van de steunverlening. Om de behandeling van kleine, kortlopende leningen te vereenvoudigen, dient deze verordening te voorzien in een duidelijke regel, die gemakkelijk is toe te passen en die rekening houdt met zowel het bedrag als de looptijd van de lening. Op basis van de ervaring van de Commissie, kunnen leningen die zijn afgedekt door zekerheden ten belope van ten minste 50 % van het leningbedrag en die ten hoogste ofwel 1 000 000 EUR en een looptijd van vijf jaar ofwel 500 000 EUR en een looptijd van tien jaar betreffen, worden beschouwd als leningen met een bruto-subsidie-equivalent die het de-minimisplafond niet overschrijdt. Gelet op de moeilijkheden die zijn verbonden aan het bepalen van het bruto-subsidie-equivalent van steun die wordt verleend aan ondernemingen die wellicht niet in staat zijn de lening terug te betalen, dient deze regel niet op die ondernemingen van toepassing te zijn.
(17)
Steun vervat in kapitaalinjecties mag niet worden geacht transparante de-minimissteun te zijn tenzij het totale door de overheid ingebrachte bedrag het de-minimisplafond niet overschrijdt. Steun vervat in risicofinancieringsmaatregelen in de vorm van investeringen in aandelenkapitaal of hybride kapitaal, als bedoeld in de richtsnoeren risicofinanciering (12), mag niet worden geacht transparante de-minimissteun te zijn tenzij het met de betrokken maatregel verstrekte kapitaal het de-minimisplafond niet overschrijdt.
(18)
Steun vervat in garanties, daaronder begrepen de-minimisrisicofinancieringssteun in de vorm van garanties, moet als transparant worden beschouwd indien het bruto-subsidie-equivalent is berekend op basis van de safe-harbour-premies die voor het betrokken soort onderneming in een mededeling van de Commissie zijn vastgesteld (13). Om de behandeling van kortlopende garanties ten behoeve van maximaal 80 % van een betrekkelijk kleine lening te vereenvoudigen, dient deze verordening te voorzien in een duidelijke regel, die gemakkelijk is toe te passen en die rekening houdt met zowel het bedrag als de looptijd van de garantie. Deze regel dient niet te gelden voor garanties voor onderliggende transacties niet zijnde een lening, zoals garanties voor eigen-vermogenstransacties. Wanneer de garantie niet meer dan 80 % van de onderliggende lening bedraagt, het garantiebedrag ten hoogste 1 500 000 EUR bedraagt en de garantie een looptijd van ten hoogste vijf jaar heeft, kan de garantie worden beschouwd als garantie met een bruto-subsidie-equivalent die het de-minimisplafond niet overschrijdt. Hetzelfde geldt indien de garantie niet meer dan 80 % van de onderliggende lening bedraagt, het garantiebedrag ten hoogste 750 000 EUR bedraagt en de looptijd van de garantie ten hoogste tien jaar bedraagt. Daarnaast kunnen de lidstaten voor het berekenen van het bruto-subsidie-equivalent van garanties een methode gebruiken die bij de Commissie is aangemeld op grond van een andere op dat tijdstip toepasselijke verordening van de Commissie op het gebied van staatssteun, en door de Commissie is goedgekeurd als in overeenstemming met de garantiemededeling of een mededeling ter vervanging daarvan, mits de goedgekeurde methode uitdrukkelijk is toegespitst op het soort garanties en het soort onderliggende transacties die in het kader van de toepassing van deze verordening in het geding zijn. Gelet op de moeilijkheden die zijn verbonden aan het bepalen van het bruto-subsidie-equivalent van steun die wordt verleend aan ondernemingen die wellicht niet in staat zijn de lening terug te betalen, dient deze regel niet op die ondernemingen van toepassing te zijn.
(19)
Wanneer een de-minimissteunregeling via financiële intermediairs ten uitvoer wordt gelegd, moet erop worden toegezien dat de laatstgenoemde geen staatssteun ontvangen. Dit kan bijvoorbeeld door te eisen dat financiële intermediairs die een staatsgarantie genieten, een marktconforme premie betalen of elk voordeel volledig aan de eindbegunstigden doorberekenen of door het de-minimisplafond en andere voorwaarden van deze verordening ook op het niveau van de intermediairs in acht te nemen.
(20)
Bij aanmelding door een lidstaat kan de Commissie nagaan of een maatregel die geen subsidie, lening, garantie, kapitaalinjectie of risicofinancieringsmaatregel in de vorm van een investering in aandelenkapitaal of hybride kapitaal is, een bruto-subsidie-equivalent oplevert dat het de-minimisplafond niet overschrijdt en dus onder het toepassingsgebied van deze verordening kan vallen.
(21)
Het is de plicht van de Commissie erop toe te zien dat de staatssteunregels worden nageleefd en de lidstaten moeten, overeenkomstig het in artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie neergelegde samenwerkingsbeginsel, de vervulling van deze taak vergemakkelijken door de nodige instrumenten uit te werken om te waarborgen dat het totale bedrag aan de-minimissteun dat in het kader van de de-minimisregel aan één onderneming wordt verleend, het totale toelaatbare plafond niet overschrijdt. Daartoe moeten de lidstaten bij het verlenen van de-minimissteun de betrokken onderneming in kennis stellen van het toegekende bedrag aan de-minimissteun en van het feit dat het om de-minimissteun gaat en daarbij uitdrukkelijk naar deze verordening verwijzen. De lidstaten zijn verplicht tot monitoring van de verleende steun om ervoor te zorgen dat de plafonds niet worden overschreden en de regels inzake cumulering worden nageleefd. Om aan die monitoringverplichting te voldoen, moet de betrokken lidstaat, voordat hij die steun verleent, van de onderneming een verklaring krijgen over andere onder deze verordening of andere de-minimisverordeningen vallende de-minimissteun die deze onderneming gedurende het betrokken belastingjaar en de twee voorgaande belastingjaren heeft ontvangen. Bij wijze van alternatief moet het voor de lidstaten mogelijk zijn om een centraal register op te zetten met volledige informatie over de verleende de-minimissteun, en te controleren of door een nieuwe steunverlening het desbetreffende plafond niet wordt overschreden.
(22)
Elke lidstaat moet zich, voordat hij nieuwe de-minimissteun verleent, ervan vergewissen dat het de-minimisplafond in die lidstaat met de nieuwe de-minimissteun niet zal worden overschreden en dat aan de overige voorwaarden van deze verordening is voldaan.
(23)
Gezien de ervaring van de Commissie en met name de regelmaat waarmee het staatssteunbeleid over het algemeen moet worden herzien, moet de geldigheidsduur van deze verordening worden beperkt. Ingeval de geldigheidsduur van deze verordening verstrijkt zonder dat deze is verlengd, moeten de lidstaten voor onder deze verordening vallende de-minimissteun te beschikken over een aanpassingsperiode van zes maanden,
HEEFT DE VOLGENDE VERORDENING VASTGESTELD:
Artikel 1
Toepassingsgebied
1. Deze verordening is van toepassing op steun die aan ondernemingen wordt verleend in alle sectoren, met uitzondering van:
a)
steun verleend aan in de sector visserij en aquacultuur actieve ondernemingen voor zover die onder Verordening (EG) nr. 104/2000 van de Raad (14) vallen;
b)
steun verleend aan in de primaire productie van landbouwproducten actieve ondernemingen;
c)
steun verleend aan in de sector verwerking en afzet van landbouwproducten actieve ondernemingen, in de volgende gevallen:
i)
wanneer het steunbedrag wordt vastgesteld op basis van de prijs of de hoeveelheid van dergelijke van primaire producenten afgenomen producten die door de betrokken ondernemingen op de markt worden gebracht;
ii)
wanneer de steun afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat deze steun geheel of ten dele aan primaire producenten wordt doorgegeven;
d)
steun voor werkzaamheden die verband houden met de uitvoer naar derde landen of lidstaten, met name steun die direct aan de uitgevoerde hoeveelheden is gerelateerd, en steun voor de oprichting en exploitatie van een distributienet of andere lopende uitgaven in verband met werkzaamheden op het gebied van uitvoer;
e)
steun die afhangt van het gebruik van binnenlandse in plaats van ingevoerde goederen.
2. Wanneer een onderneming actief is in de in lid 1, onder a), b) of c), bedoelde sectoren en ook actief is in één of meer van de sectoren of andere activiteiten verricht die onder deze verordening vallen, is deze verordening van toepassing op steun die voor de laatstgenoemde sectoren of activiteiten wordt verleend, mits de betrokken lidstaat, met passende middelen zoals een scheiding van de activiteiten of een uitsplitsing van de kosten, ervoor zorgt dat de activiteiten in de van het toepassingsgebied van deze verordening uitgesloten sectoren geen overeenkomstig deze verordening verleende de-minimissteun genieten.
Artikel 2
Definities
1. Voor de toepassing van deze verordening wordt verstaan onder:
a) „landbouwproducten”: de in bijlage I bij het Verdrag vermelde producten, met uitzondering van de onder Verordening (EG) nr. 104/2000 vallende visserij- en aquacultuurproducten;
b) „verwerking van landbouwproducten”: een bewerking van een landbouwproduct die een product oplevert dat nog steeds een landbouwproduct is, met uitzondering van activiteiten op landbouwbedrijven die nodig zijn om een plantaardig of dierlijk product voor de eerste verkoop voor te bereiden;
c) „afzet van landbouwproducten”: het in voorraad hebben of uitstallen met het oog op verkoop, te koop aanbieden, leveren of op enige andere wijze verhandelen, met uitzondering van de eerste verkoop door een primaire producent aan wederverkopers of verwerkingsbedrijven en alle activiteiten waarmee een product voor een dergelijke eerste verkoop wordt voorbereid. Verkoop door een primaire producent aan eindgebruikers wordt beschouwd als afzet indien deze plaatsvindt in speciaal daartoe voorziene afzonderlijke lokalen.
2. „Eén onderneming” omvat voor de toepassing van deze verordening alle ondernemingen die ten minste één van de volgende banden met elkaar onderhouden:
a)
één onderneming heeft de meerderheid van de stemrechten van de aandeelhouders of vennoten van een andere onderneming;
b)
één onderneming heeft het recht de meerderheid van de leden van het bestuurs-, leidinggevend of toezichthoudend orgaan van een andere onderneming te benoemen of te ontslaan;
c)
één onderneming heeft het recht een overheersende invloed op een andere onderneming uit te oefenen op grond van een met die onderneming gesloten overeenkomst of een bepaling in de statuten van laatstgenoemde onderneming;
d)
één onderneming die aandeelhouder of vennoot is van een andere onderneming, heeft op grond van een met andere aandeelhouders of vennoten van die andere onderneming gesloten overeenkomst als enige zeggenschap over de meerderheid van de stemrechten van de aandeelhouders of vennoten van laatstgenoemde onderneming.
Ondernemingen die via één of meer andere ondernemingen één van de in de eerste alinea, onder a) tot en met d), bedoelde banden onderhouden, worden ook als één onderneming beschouwd.
Artikel 3
De-minimissteun
1. Steunmaatregelen worden geacht niet aan alle criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag te voldoen, en zijn derhalve vrijgesteld van de aanmeldingsverplichting van artikel 108, lid 3, van het Verdrag, indien zij voldoen aan de voorwaarden die in deze verordening zijn vastgesteld.
2. Het totale bedrag aan de-minimissteun dat per lidstaat aan één onderneming wordt verleend, ligt niet hoger dan 200 000 EUR over een periode van drie belastingjaren.
Het totale bedrag aan de-minimissteun dat per lidstaat wordt verleend aan één onderneming die voor rekening van derden goederenvervoer over de weg verricht, bedraagt maximaal 100 000 EUR over een periode van drie belastingjaren. Deze de-minimissteun wordt niet gebruikt voor de aanschaf van vervoermiddelen voor goederenvervoer over de weg.
3. Indien een onderneming voor rekening van derden goederenvervoer over de weg verricht en ook andere activiteiten verricht waarvoor het plafond van 200 000 EUR geldt, is het plafond van 200 000 EUR van toepassing op de onderneming, mits de betrokken lidstaat, met passende middelen zoals een scheiding van de activiteiten of een uitsplitsing van de kosten, ervoor zorgt dat het voordeel voor de activiteit van het goederenvervoer over de weg niet meer dan 100 000 EUR bedraagt en dat de de-minimisssteun niet wordt gebruikt voor de aanschaf van vervoermiddelen voor goederenvervoer over de weg.
4. De de-minimissteun wordt geacht te zijn verleend op het tijdstip waarop de onderneming krachtens de toepasselijke nationale wet- en regelgeving een wettelijke aanspraak op de steun verwerft, ongeacht de datum waarop de de-minimissteun aan de onderneming wordt betaald.
5. De in lid 2 vastgestelde plafonds zijn van toepassing ongeacht de vorm van de de-minimissteun of het daarmee nagestreefde doel en ongeacht of de door de lidstaat verleende steun geheel of ten dele uit middelen van Unie-oorsprong wordt gefinancierd. De periode van drie belastingjaren wordt vastgesteld op basis van de belastingjaren zoals de onderneming die in de betrokken lidstaat toepast.
6. Voor de toepassing van de in lid 2 vastgestelde plafonds wordt steun als een subsidiebedrag uitgedrukt. Alle bedragen die worden gebruikt, zijn brutobedragen, dus vóór aftrek van belastingen of andere heffingen. Wanneer steun in een andere vorm dan een subsidie wordt verleend, is het steunbedrag het bruto-subsidie-equivalent van de steun.
Van steun die in meerdere tranches wordt betaald, wordt door discontering de waarde op het tijdstip van de toekenning ervan berekend. De rentevoet die bij discontering wordt gehanteerd, is de disconteringsvoet die op het tijdstip van de steunverlening van toepassing is.
7. Wanneer het desbetreffende in lid 2 vastgestelde plafond door de toekenning van nieuwe de-minimisssteun zou worden overschreden, komt deze nieuwe steun in zijn geheel niet in aanmerking voor het voordeel van deze verordening.
8. In het geval van fusies of overnames wordt alle de-minimissteun die voordien aan elk van de fuserende ondernemingen is verleend, in aanmerking genomen om te bepalen of nieuwe de-minimissteun voor de nieuwe of de overnemende onderneming het desbetreffende plafond overschrijdt. De-minimissteun die vóór de fusie of overname rechtmatig is verleend, blijft rechtmatig.
9. Indien één onderneming in twee of meer afzonderlijke ondernemingen wordt gesplitst, wordt de vóór de splitsing verleende de-minimissteun toegerekend aan de onderneming die de steun genoot, hetgeen in beginsel de onderneming is die de activiteiten overneemt waarvoor de de-minimissteun werd gebruikt. Indien deze toerekening niet mogelijk is, wordt de-minimissteun evenredig toegerekend op basis van de boekwaarde van het aandelenkapitaal van de nieuwe ondernemingen op het daadwerkelijke tijdstip van de splitsing.
Artikel 4
Berekening van het bruto-subsidie-equivalent
1. Deze verordening is alleen van toepassing op steun waarvan het bruto-subsidie-equivalent vooraf precies kan worden berekend zonder dat een risicoanalyse hoeft te worden uitgevoerd (hierna „transparante steun” genoemd).
2. Steun vervat in subsidies of rentesubsidies wordt als transparante de-minimissteun beschouwd.
3. Steun vervat in leningen wordt als transparante de-minimissteun beschouwd indien:
a)
tegen de begunstigde geen collectieve insolventieprocedure loopt en hij niet voldoet aan de criteria volgens het nationale recht om, op verzoek van zijn schuldeisers, aan een collectieve insolventieprocedure te worden onderworpen. In geval van grote ondernemingen verkeert de begunstigde in een situatie die vergelijkbaar is met een kredietrating van ten minste B-, en
b)
voor de lening zekerheden zijn gesteld van ten minste 50 % van de lening en het een lening betreft van ofwel 1 000 000 EUR (of 500 000 EUR voor ondernemingen die in het goederenvervoer over de weg actief zijn) met een looptijd van vijf jaar ofwel 500 000 EUR (of 250 000 EUR voor ondernemingen die in het goederenvervoer over de weg actief zijn) met een looptijd van tien jaar. Indien een lening wordt toegekend voor een bedrag dat lager ligt dan die bedragen en/of wordt toegekend voor een looptijd van minder dan vijf jaar of tien jaar, wordt het bruto-subsidie-equivalent van die lening berekend als een overeenkomstig deel van het desbetreffende in artikel 3, lid 2, vastgestelde plafond, of
c)
het bruto-subsidie-equivalent is berekend op grond van het referentiepercentage dat van toepassing is op het tijdstip van de steunverlening.
4. Steun vervat in kapitaalinjecties wordt alleen als transparante de-minimissteun beschouwd indien het totale door de overheid ingebrachte bedrag het de-minimisplafond niet overschrijdt.
5. Steun vervat in risicofinancieringsmaatregelen in de vorm van investeringen van aandelenkapitaal of hybride kapitaal wordt alleen als transparante de-minimissteun beschouwd indien het aan één onderneming verstrekte kapitaal het de-minimisplafond niet overschrijdt.
6. Steun vervat in garanties wordt als transparante de-minimissteun behandeld indien:
a)
tegen de begunstigde geen collectieve insolventieprocedure loopt en hij niet voldoet aan de criteria volgens het nationale recht om, op verzoek van zijn schuldeisers, aan een collectieve insolventieprocedure te worden onderworpen. In geval van grote ondernemingen verkeert de begunstigde in een situatie die vergelijkbaar is met een kredietrating van ten minste B-, en
b)
de garantie niet meer dan 80 % van de onderliggende lening bedraagt en ofwel het garantiebedrag 1 500 000 EUR bedraagt (of 750 000 EUR voor ondernemingen die in het goederenvervoer over de weg actief zijn) en de garantie een looptijd van vijf jaar heeft, ofwel het garantiebedrag 750 000 EUR bedraagt (of 375 000 EUR voor ondernemingen die in het goederenvervoer over de weg actief zijn) en de garantie een looptijd van tien jaar heeft. Indien het garantiebedrag lager ligt dan die bedragen en/of de garantie wordt toegekend voor een periode van minder dan vijf of tien jaar, wordt het bruto-subsidie-equivalent van die lening berekend als een overeenkomstig deel van het desbetreffende in artikel 3, lid 2, vastgestelde plafond, of
c)
het bruto-subsidie-equivalent wordt berekend op basis van de safe-harbour-premies die in een mededeling van de Commissie zijn vastgesteld, of
d)
voordat zij ten uitvoer wordt gelegd,
i)
de methode voor het berekenen van het bruto-subsidie-equivalent van de garantie bij de Commissie is aangemeld op grond van een andere op dat tijdstip toepasselijke verordening van de Commissie op het gebied van staatssteun, en door de Commissie is goedgekeurd als in overeenstemming met de garantiemededeling of een mededeling ter vervanging daarvan, en
ii)
die methode uitdrukkelijk is toegespitst op het soort garanties en het soort onderliggende transacties die in het kader van de toepassing van deze verordening in het geding zijn.
7. Steun vervat in andere instrumenten wordt als transparante de-minimissteun beschouwd indien het instrument voorziet in een maximum dat garandeert dat het desbetreffende plafond niet wordt overschreden.
Artikel 5
Cumulering
1. De-minimissteun die overeenkomstig deze verordening wordt verleend, mag worden gecumuleerd met de-minimissteun die overeenkomstig Verordening (EU) nr. 360/2012 van de Commissie (15) wordt verleend, tot het in die verordening vastgestelde plafond. De-minimissteun mag worden gecumuleerd met de-minimissteun die overeenkomstig andere de-minimisverordeningen wordt verleend, tot het desbetreffende in artikel 3, lid 2, vastgestelde plafond.
2. De-minimissteun wordt niet gecumuleerd met staatssteun ten behoeve van dezelfde in aanmerking komende kosten of met staatssteun ten behoeve van dezelfde risicofinancieringsmaatregel indien deze cumulering leidt tot het overschrijden van de hoogste toepasselijke steunintensiteit die of het hoogste toepasselijke steunbedrag dat in de specifieke omstandigheden van elke zaak is bepaald door een groepsvrijstellingsverordening die of een besluit dat de Commissie heeft vastgesteld. De-minimissteun die niet wordt verleend voor of kan worden toegewezen aan specifieke in aanmerking komende kosten, mag worden gecumuleerd met andere staatssteun die wordt verleend op grond van een groepsvrijstellingsverordening die of een besluit dat de Commissie heeft vastgesteld.
Artikel 6
Monitoring
1. Wanneer een lidstaat voornemens is overeenkomstig deze verordening de-minimissteun aan een onderneming te verlenen, stelt hij die onderneming schriftelijk in kennis van het voorgenomen steunbedrag, uitgedrukt als bruto-subsidie-equivalent, en van het feit dat het om de-minimissteun gaat, waarbij hij uitdrukkelijk naar deze verordening verwijst en de titel en de vindplaats ervan in het Publicatieblad van de Europese Unie vermeldt. Wanneer overeenkomstig deze verordening in het kader van een regeling de-minimissteun wordt verleend aan verschillende ondernemingen en in het kader van die regeling aan die ondernemingen uiteenlopende bedragen aan individuele steun worden verleend, kan de betrokken lidstaat ervoor kiezen deze verplichting te vervullen door de ondernemingen een vast bedrag mee te delen dat met het in het kader van die regeling maximaal te verlenen steunbedrag overeenstemt. In dat geval wordt het vaste bedrag gebruikt om te bepalen of het desbetreffende in artikel 3, lid 2, vastgestelde plafond is bereikt. Voordat de lidstaat de steun verleent, verlangt hij van de betrokken onderneming een schriftelijke of elektronische verklaring over alle andere onder deze verordening of andere de-minimisverordeningen vallende de-minimissteun die deze onderneming gedurende de twee voorgaande belastingjaren en het lopende belastingjaar heeft ontvangen.
2. Wanneer een lidstaat een centraal register voor de-minimissteun heeft opgezet dat volledige informatie bevat over alle de-minimissteun die door enige autoriteit in die lidstaat is verstrekt, is lid 1 niet meer van toepassing vanaf het tijdstip waarop het register een periode van drie belastingjaren bestrijkt.
3. Een lidstaat verleent pas nieuwe de-minimissteun overeenkomstig deze verordening nadat hij zich ervan heeft vergewist dat dit het totale bedrag aan de-minimissteun dat aan de betrokken onderneming is verleend, niet zodanig doet toenemen dat het desbetreffende in artikel 3, lid 2, vastgestelde plafond wordt overschreden, en dat aan alle in deze verordening vastgestelde voorwaarden is voldaan.
4. De lidstaten leggen dossiers aan die alle informatie bevatten met betrekking tot de toepassing van deze verordening. Deze dossiers bevatten alle informatie die nodig is om te kunnen aantonen dat aan de voorwaarden van deze verordening is voldaan. De dossiers betreffende individuele de-minimissteun worden gedurende tien belastingjaren vanaf de datum van de steunverlening bewaard. Voor de-minimissteunregelingen worden de dossiers bewaard gedurende tien belastingjaren te rekenen vanaf de datum van de laatste individuele steunverlening op grond van die regeling.
5. De betrokken lidstaat verstrekt de Commissie op haar schriftelijk verzoek binnen twintig werkdagen, of binnen de langere termijn die in het verzoek is vastgesteld, alle informatie die de Commissie nodig acht om te kunnen nagaan of aan de voorwaarden van deze verordening is voldaan, en met name het totale bedrag aan de-minimissteun in de zin van deze verordening en van andere de-minimisverordeningen dat een onderneming heeft ontvangen.
Artikel 7
Overgangsbepalingen
1. Deze verordening is van toepassing op voor haar inwerkingtreding verleende steun indien de steun aan alle in deze verordening vervatte voorwaarden voldoet. Steun die niet aan die voorwaarden voldoet, zal door de Commissie worden beoordeeld overeenkomstig de desbetreffende kaderregelingen, richtsnoeren, mededelingen en bekendmakingen.
2. Alle individuele de-minimissteun die tussen 2 februari 2001 en 30 juni 2007 werd verleend en aan de voorwaarden van Verordening (EG) nr. 69/2001 voldoet, wordt geacht niet aan alle criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag te voldoen en is bijgevolg van de aanmeldingsverplichting van artikel 108, lid 3, van het Verdrag vrijgesteld.
3. Alle tussen 1 januari 2007 en 30 juni 2014 verleende individuele de-minimissteun die aan de voorwaarden van Verordening (EG) nr. 1998/2006 voldoet, wordt geacht niet aan alle criteria van artikel 107, lid 1, van het Verdrag te voldoen en is bijgevolg van de aanmeldingsverplichting van artikel 108, lid 3, van het Verdrag vrijgesteld.
4. Na het verstrijken van de geldigheidsduur van deze verordening blijft een de-minimissteunregeling die aan de voorwaarden van deze verordening voldoet, nog gedurende zes maanden onder deze verordening vallen.
Artikel 8
Inwerkingtreding en toepassingsperiode
Deze verordening treedt in werking op 1 januari 2014.
Zij is van toepassing tot en met 31 december 2020.
Deze verordening is verbindend in al haar onderdelen en is rechtstreeks toepasselijk in elke lidstaat.
Gedaan te Brussel, 18 december 2013.


Input:
KOMISJONI RAKENDUSOTSUS,
7. märts 2013,
millega määratakse kindlaks kuupäev, millest alates rakendatakse neljandas ja viiendas piirkonnas tööle viisainfosüsteem (VIS)
(2013/122/EL)
EUROOPA KOMISJON,
võttes arvesse Euroopa Liidu toimimise lepingut,
võttes arvese Euroopa Parlamendi ja nõukogu 9. juuli 2008. aasta määrust (EÜ) nr 767/2008, mis käsitleb viisainfosüsteemi (VIS) ja liikmesriikidevahelist teabevahetust lühiajaliste viisade kohta (VIS määrus), (1) eriti selle artikli 48 lõiget 3,
ning arvestades järgmist:
(1)
Kooskõlas komisjoni 24. aprilli 2012. aasta rakendusotsusega 2012/274/EL, millega määratakse kindlaks teine rühm piirkondi, kus viisainfosüsteem (VIS) tööle rakendatakse, (2) koosneb neljas piirkond, kus kõigi viisataotluste puhul tuleks alustada andmete kogumist ja VISi edastamist, Beninist, Burkina Fasost, Roheneemesaartest, Côte d’Ivoire’ist, Gambiast, Ghanast, Guineast, Guinea-Bissaust, Libeeriast, Malist, Nigerist, Nigeeriast, Senegalist, Sierra Leonest ja Togost ning viies piirkond koosneb Burundist, Kamerunist, Kesk-Aafrika Vabariigist, Tšaadist, Kongost, Kongo Demokraatlikust Vabariigist, Ekvatoriaal-Guineast, Gabonist, Rwandast ning São Tomé ja Principest.
(2)
Liikmesriigid on komisjonile teatanud, et nad on võtnud vajalikud tehnilised ja õiguslikud meetmed VISi määruse artikli 5 lõikes 1 osutatud andmete kogumiseks ja nende VISi edastamiseks kõigi nimetatud kahes piirkonnas esitatud taotluste puhul, sealhulgas meetmed andmete kogumiseks ja/või edastamiseks teise liikmesriigi eest.
(3)
Kuna VISi määruse artikli 48 lõike 3 esimeses lauses sätestatud tingimus on täidetud, tuleb määrata kindlaks kuupäev, millest alates rakendatakse VIS tööle neljandas ja viiendas piirkonnas.
(4)
Võttes arvesse vajadust määrata VISi töölerakendamise kuupäev kindlaks lähimas tulevikus, peaks käesolev otsus jõustuma Euroopa Liidu Teatajas avaldamise päeval.
(5)
Kuna VISi määrus põhineb Schengeni acquis’l, teatas Taani VISi määruse rakendamisest siseriiklikus õiguses kooskõlas Euroopa Liidu lepingule ja Euroopa Ühenduse asutamislepingule lisatud Taani seisukohta käsitleva protokolli artikliga 5. Seetõttu on käesolev otsus rahvusvahelise õiguse kohaselt Taani suhtes siduv.
(6)
Käesolev otsus kujutab endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist, milles Ühendkuningriik ei osale vastavalt nõukogu 29. mai 2000. aasta otsusele 2000/365/EÜ (Suurbritannia ja Põhja-Iiri Ühendkuningriigi taotluse kohta osaleda teatavates Schengeni acquis’ sätetes) (3). Seetõttu ei ole käesolev otsus Ühendkuningriigi suhtes siduv ega kohaldatav.
(7)
Käesolev otsus kujutab endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist, milles Iirimaa ei osale vastavalt nõukogu 28. veebruari 2002. aasta otsusele 2002/192/EÜ (Iirimaa taotluse kohta osaleda teatavates Schengeni acquis’ sätetes) (4). Seetõttu ei ole käesolev otsus Iirimaa suhtes siduv ega kohaldatav.
(8)
Islandi ja Norra puhul kujutab käesolev otsus endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist Euroopa Liidu Nõukogu ning Islandi Vabariigi ja Norra Kuningriigi vahel sõlmitud lepingu (viimase kahe riigi osalemiseks Schengeni acquis’ sätete rakendamises, kohaldamises ja edasiarendamises) (5) tähenduses, mis kuuluvad nimetatud lepingu teatavaid rakenduseeskirju käsitleva nõukogu otsuse 1999/437/EÜ (6) artikli 1 punktis B osutatud valdkonda.
(9)
Šveitsi puhul kujutab käesolev otsus endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist Euroopa Liidu, Euroopa Ühenduse ja Šveitsi Konföderatsiooni vahelise lepingu (Šveitsi Konföderatsiooni ühinemise kohta Schengeni acquis’ sätete rakendamise, kohaldamise ja edasiarendamisega) (7) tähenduses, mis kuuluvad otsuse 1999/437/EÜ artikli 1 punktis B osutatud valdkonda, kusjuures nimetatud otsuse vastavat punkti tõlgendatakse koostoimes nõukogu otsuse 2008/146/EÜ (8) artikliga 3.
(10)
Liechtensteini puhul kujutab käesolev otsus endast nende Schengeni acquis’ sätete edasiarendamist Euroopa Liidu, Euroopa Ühenduse, Šveitsi Konföderatsiooni ja Liechtensteini Vürstiriigi vahel allakirjutatud protokolli (mis käsitleb Liechtensteini Vürstiriigi ühinemist Euroopa Liidu, Euroopa Ühenduse ja Šveitsi Konföderatsiooni vahelise lepinguga Šveitsi Konföderatsiooni ühinemise kohta Schengeni acquis’ rakendamise, kohaldamise ja edasiarendamisega) (9) tähenduses, mis kuuluvad otsuse 1999/437/EÜ artikli 1 punktis B osutatud valdkonda, kusjuures nimetatud otsuse vastavat punkti tõlgendatakse koostoimes nõukogu otsuse 2011/350/EL (10) artikliga 3.
(11)
Küprose puhul on käesolev otsus akt, mis põhineb Schengeni acquis’l või on muul viisil sellega seotud 2003. aasta ühinemisakti artikli 3 lõike 2 tähenduses.
(12)
Bulgaaria ja Rumeenia puhul on käesolev otsus akt, mis põhineb Schengeni acquis’l või on muul viisil sellega seotud 2005. aasta ühinemisakti artikli 4 lõike 2 tähenduses,
ON VASTU VÕTNUD KÄESOLEVA OTSUSE:
Artikkel 1
Viisainfosüsteem rakendatakse rakendusotsusega 2012/274/EL kindlaks määratud neljandas ja viiendas piirkonnas tööle 14. märtsil 2013.
Artikkel 2
Käesolev otsus jõustub Euroopa Liidu Teatajas avaldamise päeval.
Artikkel 3
Käesolevat otsust kohaldatakse kooskõlas aluslepingutega.
Brüssel, 7. märts 2013


Input:
DECYZJA RADY
z dnia 23 czerwca 2014 r.
dotycząca stanowiska, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami
(2014/409/UE)
RADA UNII EUROPEJSKIEJ,
uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 46 i 48 w związku z art. 218 ust. 9,
uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 2894/94 z dnia 28 listopada 1994 r. w sprawie uzgodnień dotyczących stosowania Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1), w szczególności jego art. 1 ust. 3,
uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,
a także mając na uwadze, co następuje:
(1)
Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (2) (zwane dalej „Porozumieniem EOG”) weszło w życie dnia 1 stycznia 1994 r.
(2)
Zgodnie z art. 98 Porozumienia EOG Wspólny Komitet EOG może podjąć decyzję o zmianie - między innymi - protokołu 31 do Porozumienia EOG.
(3)
Protokół 31 do Porozumienia EOG zawiera postanowienia i ustalenia dotyczące współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami.
(4)
Należy rozszerzyć współpracę umawiających się stron Porozumienia EOG w celu włączenia współpracy w zakresie swobodnego przepływu pracowników, koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i działań na rzecz migrantów, w tym migrantów z państw trzecich.
(5)
Należy zatem odpowiednio zmienić protokół 31 do Porozumienia EOG, aby umożliwić podjęcie takiej rozszerzonej współpracy od dnia 1 stycznia 2014 r.
(6)
Stanowisko Unii we Wspólnym Komitecie EOG powinno opierać się na dołączonym projekcie decyzji,
PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:
Artykuł 1
Stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie proponowanej zmiany Protokołu 31 do Porozumienia EOG w sprawie współpracy w konkretnych dziedzinach poza czterema swobodami, opiera się na projekcie decyzji Wspólnego Komitetu EOG dołączonym do niniejszej decyzji.
Artykuł 2
Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.
Sporządzono w Luksemburgu dnia 23 czerwca 2014 r.


Input:
COUNCIL IMPLEMENTING REGULATION (EU) No 795/2012
of 28 August 2012
amending Implementing Regulation (EU) No 585/2012 imposing a definitive anti-dumping duty on imports of certain seamless pipes and tubes, of iron or steel, originating in Russia and Ukraine, following a partial interim review pursuant to Article 11(3) of Regulation (EC) No 1225/2009
THE COUNCIL OF THE EUROPEAN UNION,
Having regard to the Treaty on the Functioning of the European Union,
Having regard to Council Regulation (EC) No 1225/2009 of 30 November 2009 on protection against dumped imports from countries not members of the European Community (1) (‘the basic Regulation’), and in particular Article 9(4) and Article 11(3), (5) and (6) thereof,
Having regard to the proposal submitted by the European Commission after consulting the Advisory Committee,
Whereas:
1. PROCEDURE
1.1. Measures in force
(1)
By Regulation (EC) No 954/2006 (2) the Council, following an investigation (‘the original investigation’), imposed a definitive anti-dumping duty on imports of certain seamless pipes and tubes, of iron or steel, originating in Croatia, Russia and Ukraine. The measures consisted of an ad valorem anti-dumping duty ranging between 12,3 % and 25,7 % imposed on imports from individually named exporting producers in Ukraine, with a residual duty rate of 25,7 % on imports from all other companies in Ukraine. The definitive anti-dumping duty imposed on the exporter subject to the current review investigation, CJSC Nikopolsky Seamless Tubes Plant Niko Tube and OJSC Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant, now named LLC Interpipe Niko Tube and OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (‘the applicant’ or ‘Interpipe’), was 25,1 %.
(2)
Following an application by Interpipe for the annulment of Regulation (EC) No 954/2006, on 10 March 2009 the Court of First Instance of the European Communities annulled Article 1 of that Regulation in so far as the anti-dumping duty fixed for Interpipe exceeded that which would have been applicable had the export price not been adjusted for a commission when sales took place through the intermediary of the affiliated trader, Sepco SA (3). On 16 February 2012 the Court of Justice of the European Union upheld the judgment of the Court of First Instance (4).
(3)
Following these judgments, the Council amended Regulation (EC) No 954/2006 by means of Implementing Regulation (EU) No 540/2012 (5) to correct the anti-dumping duty imposed on Interpipe in so far as it had been erroneously established. Accordingly, the anti-dumping duty currently in force for Interpipe is 17,7 %.
(4)
By Implementing Regulation (EU) No 585/2012 (6) the Council, following an expiry review, maintained the measures imposed by Regulation (EC) No 954/2006 on imports of seamless pipes and tubes, of iron or steel, originating in Russia and Ukraine (‘the expiry review investigation’).
(5)
Accordingly, the measures currently in force are those established by Implementing Regulation (EU) No 585/2012, i.e. between 24,1 % and 35,8 % for imports from Russia and between 12,3 % and 25,7 % for imports from Ukraine, with Interpipe having an anti-dumping duty of 17,7 %.
1.2. Request for a partial interim review
(6)
On 29 July 2011, the Commission announced by a notice published in the Official Journal of the European Union the initiation (‘Notice of initiation’) (7) of a partial interim review, pursuant to Article 11(3) of the basic Regulation, of the anti-dumping measures applicable to imports of certain seamless pipes and tubes, of iron or steel, originating in Ukraine.
(7)
The review, which is limited in scope to the examination of dumping, was initiated following a substantiated request lodged by Interpipe. In the request, Interpipe provided prima facie evidence that the continued imposition of the measures at the current level is no longer necessary to offset injurious dumping.
1.3. Investigation
(8)
The investigation of the level of dumping covered the period from 1 April 2010 to 31 March 2011 (‘the review investigation period’ or ‘RIP’).
(9)
The Commission officially informed the applicant, the authorities of the exporting country and the Union industry of the initiation of the partial interim review. Interested parties were given the opportunity to make their views known in writing and to request a hearing within the time limit set out in the Notice of initiation.
(10)
In order to obtain the information necessary for its investigation, the Commission sent a questionnaire to the applicant, which responded within the given deadline.
(11)
The Commission sought and verified all information it deemed necessary for the purpose of determining the level of dumping. Verification visits were carried out at the premises of the applicant and at its related trading companies LLC Interpipe Ukraine and Interpipe Europe SA.
2. PRODUCT CONCERNED AND LIKE PRODUCT
2.1. Product concerned
(12)
The product concerned is the same as that defined in Implementing Regulation (EU) No 585/2012 which imposed the measures currently in force, namely seamless pipes and tubes of iron or steel (SPT), of circular cross-section, of an external diameter not exceeding 406,4 mm with a Carbon Equivalent Value (CEV) not exceeding 0,86 according to the International Institute of Welding (IIW) formula and chemical analysis (8), originating in Ukraine, currently falling within CN codes ex 7304 11 00, ex 7304 19 10, ex 7304 19 30, ex 7304 22 00, ex 7304 23 00, ex 7304 24 00, ex 7304 29 10, ex 7304 29 30, ex 7304 31 80, ex 7304 39 58, ex 7304 39 92, ex 7304 39 93, ex 7304 51 89, ex 7304 59 92 and ex 7304 59 93 (‘the product concerned’).
2.2. Like product
(13)
As established in the original investigation as well as in the expiry review investigation, the current investigation confirmed that the product produced in Ukraine and exported to the Union, the product produced and sold on the domestic market of Ukraine and the product produced and sold in the Union by the Union producers have the same basic physical and technical characteristics and end uses. These products are therefore considered to be alike within the meaning of Article 1(4) of the basic Regulation.
3. DUMPING
3.1. Preliminary remarks
(14)
Interpipe has two fully owned and controlled exporting producers, LLC Interpipe Niko Tube (Niko Tube) and OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (Interpipe NTRP). In line with the Union institutions’ standard practice, one common dumping margin was calculated for the two exporting producers. The amount of dumping was first calculated for each individual exporting producer before determining a single weighted average rate of dumping for both companies.
(15)
This methodology, however, was different from the methodology applied in the original investigation, where the common dumping margin was calculated by collapsing all data relating to production, profitability and sales in the Union of the two producing entities. The change in circumstances that warrants this change in methodology consists in a marked change in the corporate structure of the group enabling the identification of the relevant production company with respect to sales and production, which was not possible in the original investigation.
(16)
Furthermore, in the original investigation, an adjustment pursuant to Article 2(5) of the basic Regulation was made in respect of Interpipe’s energy costs in order to reasonably reflect the costs associated with the production and sale of electricity and gas in Ukraine. This adjustment was deemed necessary due to the fact that Ukrainian gas and electricity prices, at the time, were significantly lower than the average price paid in the Union and did not reflect international market prices. The adjustment was based on the average prices observed in Romania, which at that time formed part of the investigation.
(17)
However, contrary to the original investigation, it is considered that an energy adjustment is not deemed necessary for the purpose of the current interim review. The investigation has shown that the average Ukrainian energy prices have increased steadily since the original investigation, at a much higher rate than the average prices in the European Union, thus gradually bridging the gap between them. The considerable price difference in energy costs that was found during the original investigation and warranted an adjustment is therefore currently not present.
(18)
Accordingly, it is not considered appropriate to make an energy adjustment in this interim review.
3.2. Dumping of imports during the RIP
3.2.1. Normal value
(19)
In accordance with Article 2(2) of the basic Regulation it was first examined whether each exporting producers’ total volume of domestic sales of the like product to independent customers was representative in comparison with its total volume of export sales to the Union, i.e. whether the total volume of such sales represented at least 5 % of the total volume of export sales of the product concerned to the Union. The examination established that the domestic sales were representative for both exporting producers.
(20)
It was further examined whether each product type of the like product sold by the exporting producers on its domestic market were sufficiently representative for the purposes of Article 2(2) of the basic Regulation. Domestic sales of a particular product type were considered sufficiently representative when the total volume of that product type sold by the applicant on the domestic market to independent customers during the RIP represented at least 5 % of its total sales volume of the comparable product type exported to the Union.
(21)
In accordance with Article 2(4) of the basic Regulation it was subsequently examined whether the domestic sales of each product type that had been sold in representative quantities could be regarded as being made in the ordinary course of trade. This was done by establishing the proportion of profitable domestic sales to independent customers on the domestic market for each exported type of the product concerned during the RIP.
(22)
For those product types where more than 80 % by volume of sales on the domestic market of the product type were above cost and for which the weighted average sales price was equal to, or above the unit cost of production, normal value, by product type, was calculated as the weighted average of the actual domestic prices of all sales of the type in question, irrespective of whether those sales were profitable or not.
(23)
Where the volume of profitable sales of a product type represented 80 % or less of the total sales volume of that type, or for which the weighted average price was below the unit cost of production, normal value was based on the actual domestic price, which was calculated as a weighted average price of only the profitable domestic sales of that type made during the RIP.
(24)
The normal value for the non-representative types (i.e. those of which domestic sales constituted less than 5 % of export sales to the Union or were not sold at all in the domestic market) was calculated on the basis of the cost of manufacturing per product type plus an amount for selling, general and administrative costs and for profits. In case of existing domestic sales, the profit of transactions in the ordinary course of trade on the domestic market per product type for the product types concerned was used. Where there were no domestic sales, an average profit was used. This change in methodology was due to the fact that, following the original investigation, a WTO Panel issued, and the WTO Dispute Settlement Body adopted a report in the case European Communities - Anti-dumping Measure on Farmed Salmon from Norway (9), which provides that the actual profit margin established for the transactions in the ordinary course of trade of the relevant product types for which normal value has to be constructed cannot be disregarded.
(25)
After disclosure of the final conclusions, the two exporting producers argued that idle costs should not have been included in their total manufacturing costs of the product concerned during the RIP, claiming that this was in breach of Article 2(5) of the basic Regulation and in contradiction with the accounting principles set out under the International Accounting Standards (IAS) and IAS 2 in particular. With regard to Article 2(5) of the basic Regulation it should be noted that under that Article, when it is considered that costs associated with the production of the product concerned are not reasonably reflected in the records of the party concerned, they are to be adjusted. The fact that the company did not operate at its full capacity implied that costs were, however, incurred. Indeed, such costs were recorded as a cost in the income statement of the two exporting companies and could directly be linked to the like product. Furthermore, reference to IAS 2 was found to be irrelevant because the objective of IAS 2 is to prescribe the accounting treatment for inventories and does not determine what should be considered as cost of manufacturing. The claim was therefore rejected.
(26)
The same exporting producers also claimed that certain financial expenses resulting from loans, which were included in the Selling, General and Administrative expenses, should have been excluded. They claimed that these loans were taken to satisfy the needs for liquidity and short-term financing of the company and they were not related to the production of the product concerned. During the verification visit it was indeed found that the interest expenses were mainly related to finance the working capital. Therefore, interest costs were allocated to all products. The exporting producers could not demonstrate that the interest expenses were specifically made for other purposes than to finance the working capital. The two exporting producers could not provide any further evidence to substantiate their claim and this claim was therefore rejected.
3.2.2. Export price
(27)
All exports of the product concerned by the two exporting producers to the Union were made through a related trading company located in Switzerland directly to independent customers in the Union. The export price was therefore established on the basis of export prices actually paid or payable in accordance with Article 2(8) of the basic Regulation.
3.2.3. Comparison
(28)
It is recalled that in the original investigation an adjustment was made to the export price under Article 2(10)(i) of the basic Regulation in the cases where sales were made through related traders. However, in line with the judgment of the Court of Justice mentioned in recital 2, which held that the adjustment was not warranted, no such adjustment has been made in this interim review.
(29)
The normal value and the export price of the two exporting producers were compared on an ex-works basis. For the purpose of ensuring a fair comparison between the normal value and export price, due allowance in the form of adjustments was made for differences affecting prices and price comparability in accordance with Article 2(10) of the basic Regulation. On this basis, adjustments were made in respect of transport costs, rebates and discounts, commissions and credit costs.
3.2.4. Dumping margin
(30)
Pursuant to Article 2(11) and (12) of the basic Regulation, the weighted average normal value was compared with the weighted average export price per product type on an ex-work basis separately for each of the two exporting producers. As mentioned in recital 14, one common dumping margin is subsequently established for Interpipe by calculating a single weighted average rate of dumping for both exporting producers within Interpipe.
(31)
On this basis, the dumping margin, expressed as a percentage of the CIF Union frontier price, duty unpaid, is 13,8 %.
4. LASTING NATURE OF CHANGED CIRCUMSTANCES
(32)
In its request for a partial interim review, the applicant claimed that changes in the corporate structure and production organisation, as well as a restructuring of the sales organisation on both the domestic and export markets, had had an impact on its cost structure and that, therefore, the existing level of the anti-dumping duty was no longer necessary in order to offset injurious dumping.
(33)
Accordingly, it was investigated whether the change in circumstances that led to the initiation of the interim review and the result thereof can reasonably be considered to be of a lasting nature.
(34)
The investigation established that the main factors leading to the lower dumping margin found in the review investigation are changes in the corporate organisation, which include a merger between two production companies, and a restructuring of the sales organisation, which has been streamlined. These changes, which have affected the cost structure of the applicant for the production and selling of the product concerned, are of a structural nature and thus unlikely to change in the foreseeable future. Moreover, there were no indications of significant volatility in the applicant’s prices.
(35)
It was therefore concluded that the changes are of a lasting nature and that the application of the existing measures at their current level is no longer necessary,
HAS ADOPTED THIS REGULATION:
Article 1
The entry concerning LLC Interpipe Niko Tube and OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (Interpipe NTRP) in the table of Article 1(2) of Implementing Regulation (EU) No 585/2012 is hereby replaced by the following:
LLC Interpipe Niko Tube and OJSC Interpipe Nizhnedneprovsky Tube Rolling Plant (Interpipe NTRP)
13,8 %
A743
Article 2
This Regulation shall enter into force on the day following that of its publication in the Official Journal of the European Union.
This Regulation shall be binding in its entirety and directly applicable in all Member States.
Done at Brussels, 28 August 2012.